Text follows in English
Της Γιώτας Δημητρίου
Κάθε Ιούλιο και Αύγουστο τούτη η πατρίδα τιμά τους ήρωες στις μαύρες επετείους, θυμάται, απαγγέλλει, τραγουδά, κάνει ομιλίες και εκδηλώσεις. Από τότε που γεννηθήκαμε (εμείς, η μεταπολεμική γενιά), θυμόμαστε στα τετράδιά του σχολείου μας εκείνο το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ». Κάποιοι, μάλιστα, έχουμε στην οικογένειά μας πρόσφυγες, αγνοούμενους και άλλους λαβωμένους του ’74.
Ωστόσο, όσο κι αν κάποιοι κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ στη θυσία των ηρώων αυτού του τόπου, η αλήθεια είναι πως κανένας σεβασμός στους ήρωες δεν μπορεί να θεωρείται ολοκληρωμένος, όσο δεν αναγινώσκουμε την ιστορία στη σωστή της διάσταση.
Όσο παρατάξεις, πολιτικοί και άλλοι φοβούνται τις λέξεις, όπως «πραξικόπημα», «προδοσία», όσο η ιστορία μεταφράζεται ανάλογα με τη συμφέρουσα εκδοχή κομμάτων και άλλων, ο σεβασμός στους ήρωες και στην πατρίδα θα είναι ελλιπής.
Η ιστορία είναι μία.
Όχι οι απόψεις, όχι οι εκτιμήσεις.
Η ιστορία.
Το πραξικόπημα. Η προδοσία. Οι αίτιοι. Οι πραξικοπηματίες και οι προδότες. Ο φασισμός. Ο εμφύλιος αλληλοσπαραγμός.
Δεν θυμόμαστε για να αναθερμάνουμε τη μισαλλοδοξία, αλλά επειδή έχουμε χρέος απέναντι στην πατρίδα να θυμόμαστε, ώστε να μην ξαναπέσουμε στα ίδια λάθη.
Επειδή, όπως έχει πει ο Σεφέρης:
«Κύριε, βόηθα να θυμόμαστε
πώς έγινε τούτο το φονικό
την αρπαγή, το δόλο, την ιδιοτέλεια,
το στέγνωμα της αγάπης
Κύριε, βοήθα να τα ξεριζώσουμε…»
Ναι, για να τα ξεριζώσουμε. Γι’ αυτό πρέπει να θυμόμαστε!
Τιμή και δόξα στους ήρωες της πατρίδας μας!
History 51 Years Later… Lost in Translation
By Yiota Dimitriou
Every July and August, this homeland commemorates the dark anniversaries, remembers, recites, sings, delivers speeches and holds events. Ever since we were born (we, the post-war generation), we have remembered that phrase written in our school notebooks: “I DO NOT FORGET.” Some of us, in fact, have refugees, missing persons and other wounded souls of 1974 in our families.
However, no matter how reverently some of us bow before the sacrifice of this land’s heroes, the truth is that no respect for those heroes can be considered complete unless we read history in its proper dimension.
As long as political factions, politicians and others fear words such as “coup,” “betrayal,” and as long as history is translated according to the convenient version of political parties and others, respect for the heroes and for the homeland will remain incomplete.
There is only one history.
Not opinions, not interpretations.
History itself.
The coup. The betrayal. Those responsible. The coup plotters and the traitors. Fascism. The civil strife and self-destruction.
We do not remember in order to rekindle hatred and intolerance, but because we have a duty towards our homeland to remember, so that we do not repeat the same mistakes.
Because, as the poet George Seferis wrote:
“Lord, help us remember
how this killing happened;
the seizure, the deceit, the self-interest,
the drying up of love;
Lord, help us uproot them…”
Yes, so that we may uproot them. That is why we must remember!
Honour and glory to the heroes of our homeland!
