Της Γιώτας Δημητρίου
Λέμε ότι ο κόσμος πάει μπροστά. Η τεχνολογία εξελίσσεται, η επιστήμη προχωρά και, κακά τα ψέματα, ο καπιταλισμός έχει και 2-3 καλά (τα κακά δεν είναι του άρθρου αυτού).
Ωστόσο, σε μεγάλο βαθμό, η ανθρωπότητα μένει πίσω ή, για να ακριβολογούμε, κάνει τεράστια βήματα προς τα πίσω.
Η μάχη της επιστήμης για τη σημαντικότητα της ενσυναίσθησης, τα τόσα επιστημονικά βιβλία που διαβάσαμε πριν γίνουμε μάνες (ή θείες) για το πώς καλλιεργείται η ενσυναίσθηση στα παιδιά (με δεδομένο ότι είναι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό για να διαθέτει κάθε ενήλικας) έχουν χαθεί στον βόθρο των social media, όπου καθημερινά καλούμαστε να διαβάσουμε ή να έρθουμε αντιμέτωποι με μια εμπάθεια άνευ προηγουμένου, που σε κάνει να αναρωτιέσαι με τι ιατρικό πόρισμα θα έφευγαν όλοι αυτοί αν επισκέπτονταν ψυχίατρο ή έστω ψυχολόγο. Στα παλιά χρόνια, η ενσυναίσθηση, τουλάχιστον σε επίπεδο γειτόνων, φίλων κ.λπ., ήταν -έχω την εντύπωση, απ’ όσα θυμάμαι τα καλοκαίρια στη γιαγιά μου- σε υψηλότερο βαθμό.
Επιπλέον, δεν μπορώ να φανταστώ τους γονείς και τους παππούδες μας να μιλούν με τον τρόπο που εκφράζονται πολλοί σήμερα στα social media.
Τα τόσα επιστημονικά βιβλία που επιβεβαιώνουν τη ρήση του Ιπποκράτη, «Η τροφή σου να είναι το φάρμακό σου και το φάρμακό σου να είναι η τροφή σου» (θα το γράψω για χιλιοστή φορά: όλα τα σπουδαία τα έχουν πει οι αρχαίοι Έλληνες), χάνονται μέσα στα ανθυγιεινά fast food και στα τεχνητά κρέατα και στις ορμόνες στα λαχανικά και σε όλα αυτά τελοσπάντων που γίνονται για χάρη του κέρδους (ο καπιταλισμός που λέγαμε στην αρχή).
Ο καρκίνος ευδοκιμεί σε σημείο εποχιακής γρίπης και εμείς αναρωτιόμαστε γιατί. Γιατί ο τάδε που δεν καπνίζει; Γιατί ο τάδε που κάνει υγιεινή ζωή; κοκ. Επειδή, πολύ απλά, ακόμη και οι σαλάτες που τρώμε είναι -πολλές φορές- γεμάτες ορμόνες, ακόμη και τα αυγά που αγοράζουμε είναι από ξένες χώρες του εξωτερικού που δεν υπόκεινται σε ευρωπαϊκούς ελέγχους (δείτε το αυτοκόλλητο με τα μικρά γράμματα) και ο Σύνδεσμος Καταναλωτών πόσα να προλάβει, ε;
Θυμάστε τα φαγητά της γιαγιάς ή της προγιαγιάς σας; Ναι, ήταν καλύτερα, επειδή ήταν πιο αγνά τα υλικά. Επιπλέον, πολλές από τις γιαγιάδες μας είχαν στην αυλή τους τα περισσότερα από όσα χρειάζονταν στην κουζίνα: κότες με αυγά, βασιλικό, δυόσμο, ντομάτες κ.ά.
Σήμερα, αν θες λαχανικά αγνά, χωρίς ορμόνες, η μόνη λύση είναι τα βιολογικά, από τα ειδικά, βεβαίως, καταστήματα, και οι τιμούλες τσιμπάνε λιγουλάκι.
Στα παλιά χρόνια δεν είχαν τόσα γυμναστήρια και Personal Trainers όσα έχουμε εμείς σήμερα. Ωστόσο, έχω την εντύπωση πως γυμνάζονταν πολύ περισσότερο απ’ ό,τι εμείς. Περπατούσαν πολύ, εργάζονταν σε χωράφια, έκαναν τις δουλειές του σπιτιού και δεν έφερναν βοήθεια όπως πολλά σπίτια σήμερα, κτλ.
Εμείς, για να πάμε στο διπλανό μαγαζί, θέλουμε αυτοκίνητο. Οι πρόγονοί μας περπατούσαν, κινούνταν πολύ περισσότερο από εμάς, που αναμένουμε τα 60 λεπτά του γυμναστηρίου για να κινηθούμε.
Από την άλλη, είναι και η πνευματική τροφή. Με τόσους αγράμματους (χωρίς πανεπιστημιακή μόρφωση) στα παλιά χρόνια, η πνευματικότητα είχε μια πιο υψηλή θέση απ’ ό,τι σήμερα, που είμαστε όλοι «γραμματιζούμενοι» (πανεπιστημιακή μόρφωση) και την ίδια ώρα τόσο αγράμματοι, που δεν γνωρίζουμε, π.χ., ποιος ήταν ο νομπελίστας Έλληνας ποιητής (ναι, έχουμε δύο) και ποιος έγραψε τον εθνικό μας ύμνο.
Τα παραδείγματα είναι πολλά. Λέμε ότι ο κόσμος έχει προοδεύσει, πήγε στο φεγγάρι, βλέπουμε από την οθόνη του κινητού μας τον φίλο μας στην άλλη άκρη της γης και μιλάμε μαζί του, βρήκαμε τη γιατρειά για πολλές ασθένειες και, γενικά, έχουμε την εντύπωση πως υπήρξε εξέλιξη στην ανθρωπότητα.
Ναι, κάθε εξέλιξη φέρνει και αρνητικά. Το θέμα είναι τα αρνητικά να μην είναι δυνατότερα της εξέλιξης ή να επηρεάζουν την υγεία και την ποιότητα της ζωής μας. Το καταφέραμε αυτό; Α μπα, δεν νομίζω.
Τι θέλει να πει το άρθρο; Πολλά…
Μα προπαντός αυτό: κάθε φορά που διαβάζω ή παρακολουθώ στην οθόνη την αγαπημένη Λόρα, στο «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι», ζηλεύω και θεωρώ εκείνη την περίοδο της ανθρωπότητας πολύ καλύτερη από τη σύγχρονη δική μας.
Ρομαντική; Ιδεαλίστρια; Ίσως.
Καλό Σαββατοκύριακο!
