Article follows in English
Της Γιώτας Δημητρίου
Ας μιλήσουμε για αυθεντικότητα στα χρόνια της χολέρας, δηλαδή τα χρόνια του δήθενισμού. Ας μιλήσουμε για το ποιοι είμαστε εκτός social media. Ας μιλήσουμε για την αυθεντικότητά μας χωρίς τα copy-paste, χωρίς τις έτοιμες απαντήσεις, χωρίς την ανάγκη να μοιάσουμε σε κάποιον άλλον. Ας μιλήσουμε για το πόσους δρόμους χαράζουμε μόνοι μας και πόσους ακολουθούμε επειδή κάποιος τους περπάτησε και θέλουμε να του μοιάσουμε.
Ας μιλήσουμε για το ποιος είναι πραγματικά ο ανταγωνιστής μας. Οι άλλοι ή ο εαυτός μας; Αν είναι οι άλλοι, τότε θα περνάμε τη ζωή μας αντιγράφοντας βήματα, κυνηγώντας εικόνες και συγκρίνοντας διαδρομές. Αν είναι ο εαυτός μας, τότε θα φτιάχνουμε δικούς μας δρόμους, θα αναζητούμε τη δική μας φωνή και θα μετράμε την πρόοδό μας με βάση το ποιοι ήμασταν χθες και όχι με βάση το ποιοι είναι οι άλλοι σήμερα.
Ας μιλήσουμε για την αυθεντικότητα στα χρόνια της χολέρας και του wanna be. Στα χρόνια που ο κόσμος παρασύρεται από μια ανάρτηση, μια ωραία φωτογραφία, ένα καλοστημένο προφίλ. Στα χρόνια που η εικόνα συχνά νικά την ουσία και που η αλήθεια χάνεται κάτω από φίλτρα, λεζάντες και προσεκτικά επιλεγμένες στιγμές. Η ουσία φαίνεται να μένει κλειδωμένη -και προσιτή μόνο για όσους εξακολουθούν να αναζητούν κρυμμένους θησαυρούς πίσω από τις βιτρίνες δηθενισμού.
Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι έχουν βήμα, αλλά λίγοι έχουν φωνή. Όπου όλοι έχουν άποψη, αλλά όλο και λιγότεροι έχουν προσωπική σκέψη, γνώσεις και κριτική σκέψη. Η ταχύτητα της πληροφορίας μάς έφερε πιο κοντά, αλλά πολλές φορές μάς απομάκρυνε από την αλήθεια και την ουσία.
Η αυθεντικότητα μοιάζει σήμερα με ξεπερασμένη έννοια. ντεμοντέ βρε αδελφέ!
Σαν μια λέξη που ανήκει σε άλλες εποχές. Και όμως, παραμένει ίσως το πιο σπάνιο χάρισμα. Γιατί χρειάζεται θάρρος να είσαι αυθεντικός. Χρειάζεται δύναμη να μη συμβαδίζεις πάντα με το ρεύμα. Χρειάζεται ειλικρίνεια να παραδεχτείς τις αδυναμίες σου, να δείξεις τις ρωγμές σου, να σταθείς απέναντι στον κόσμο χωρίς μάσκα και να βαδίσεις δικό σου δρόμο σαν άλλος Robert Frost! (Πόσο αγαπώ το «The Road Not Taken»).
Ίσως τελικά η αυθεντικότητα να μην είναι κάτι μεγάλο και θεαματικό. Ίσως να βρίσκεται στις μικρές καθημερινές επιλογές. Στο να λες αυτό που πραγματικά πιστεύεις. Στο να μην αλλάζεις πρόσωπο ανάλογα με το κοινό που έχεις απέναντί σου. Στο να μη θυσιάζεις τις αξίες σου για λίγη αποδοχή, λίγη δημοφιλία ή λίγα παραπάνω «likes».
Και όμως, παρά την πικρή συχνά εικόνα που σχηματίζεται από όσα συμβαίνουν γύρω μας, εγώ κρατώ την ελπίδα μου ζωντανή. Την κρατώ μέσα από δύο κορίτσια (τις καλύτερές μου φίλες). Μια 14χρονη και μια 11χρονη. Κάθε φορά που κάνουμε διαδρομές με το αυτοκίνητο και οι συζητήσεις μας ανοίγουν δρόμους μεγαλύτερους από τους δρόμους που διασχίζουμε, ακούω στις κουβέντες τους μια καθαρότητα που σπανίζει. Μια ειλικρίνεια που δεν έχει ακόμη μολυνθεί από την ανάγκη της επίδειξης. Και μια σοφία που μόνο τα παιδιά του σήμερα έχουν.
Μέσα από τα μάτια τους βλέπω έναν κόσμο που μπορεί να γίνει καλύτερος. Έναν κόσμο που δεν θα μετρά την αξία των ανθρώπων με followers, αλλά με χαρακτήρα. Που δεν θα θαμπώνεται τόσο εύκολα από το περιτύλιγμα, αλλά θα ψάχνει το περιεχόμενο. Που θα έχει το θάρρος να είναι αληθινός και αυθεντικός!
Και τότε σκέφτομαι πως ίσως η αυθεντικότητα να μην έχει χαθεί. Ίσως απλώς να περιμένει υπομονετικά τη στιγμή που οι επόμενες γενιές θα της δώσουν ξανά τη θέση που της αξίζει. Και τότε, οι αυριανοί ενήλικες θα μπορούν να τραγουδούν και να το εννοούν πραγματικά: We are far from the shallow now.
Let’s Talk About Authenticity in the Age of Cholera
By Yiota Dimitriou
Let’s talk about authenticity in the age of cholera — in other words, the age of pretence. Let’s talk about who we are beyond social media. Let’s talk about authenticity without copy-paste lives, without ready-made answers, without the constant urge to resemble someone else. Let’s talk about how many paths we carve out for ourselves and how many we simply follow because someone else walked them first and we want to be like them.
Let’s talk about who our real competitor is. Other people, or ourselves?
If it is other people, then we will spend our lives copying footsteps, chasing images, and comparing journeys. If it is ourselves, then we will create our own paths, search for our own voice, and measure our progress not against who others are today, but against who we were yesterday.
Let’s talk about authenticity in the age of cholera and the age of the wannabe. In a time when people are swept away by a single post, a beautiful photograph, or a carefully curated profile. In a time when appearance often triumphs over substance and truth disappears beneath filters, captions, and carefully selected moments. Substance seems to remain locked away — accessible only to those who still search for hidden treasures behind the shop windows of pretence.
We live in an era where everyone has a platform, but few have a voice. Where everyone has an opinion, yet fewer and fewer people possess independent thought, knowledge, and critical thinking. The speed of information has brought us closer together, but all too often it has distanced us from truth and meaning.
Today, authenticity feels like an outdated concept. Old-fashioned, if you will. Like a word belonging to another era. And yet, it remains perhaps the rarest gift of all.
Because it takes courage to be authentic. It takes strength not to move with the crowd all the time. It takes honesty to acknowledge your weaknesses, to reveal your cracks, to stand before the world without a mask, and to walk your own path like a modern-day Robert Frost. (How deeply I love The Road Not Taken.)
Perhaps, in the end, authenticity is not something grand or spectacular. Perhaps it lies in the small choices we make every day. In saying what we truly believe. In refusing to change faces depending on the audience before us. In not sacrificing our values for a little acceptance, a little popularity, or a few extra likes.
And yet, despite the often disheartening picture painted by the world around us, I choose to keep my hope alive.
I keep it alive through two girls — my very best friends. One is fourteen and the other eleven. Every time we take a drive together and our conversations open roads far greater than the ones we travel, I hear in their words a clarity that has become rare. An honesty that has not yet been infected by the need for display. And a wisdom that seems uniquely their generation’s.
Through their eyes, I see a world that can become better. A world that will not measure people’s worth by followers, but by character. A world that will not be so easily dazzled by packaging, but will seek content and substance. A world brave enough to be genuine and authentic.
And then I think that perhaps authenticity has not disappeared after all. Perhaps it is simply waiting patiently for the moment when the next generations will restore it to the place it deserves.
And when that day comes, tomorrow’s people will be able to sing it — and truly mean it:
We are far from the shallow now.
