Γράφει ο Νίκος Νικολάου
Ο Πύργος και η Βαβέλ.Για αυτούς που ξέρουν την ιστορία μιλάμε για δύο διαφορετικούς πύργους ενώ για αυτούς που δεν την γνωρίζουν η ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι..
Εξ απαλών ονύχων σου πλασάρανε μια ιδέα, μια μεγάλη ιδέα. Άνθρωποι στο δικό σου σόι έπλασαν τον Θεό σύμφωνα με το δικό τους μπόι.Ήσουνα ευκολόπιστος και ευκολομετάβλητος για να πιστέψεις πως ο Άνθρωπος και ο Θεός είναι ένα και το αυτό,δηλαδή το επιστητό δεν δύναται να έρθει σε καμία αντιδιαστολή με το θείο.Η θεία ύπαρξη δεν χωρούσε καμία αμφισβήτηση.Η αθωότητά σου ήτανε τόσο ισχυρή όσο η δύναμη και η πίστη που είχες σε συτό που πίστευες και πραγματικά το πίστευες.Η πίστη σου στον Θεό ήταν πηγαία και αληθινή.
Στην πορεία όμως χτίζεται γύρω σου ένας αλλοπρόσαλλος πύργος πολυφωνίας.Δεν λέω συμβατή η διαφορετικότητα και θεμιτή η πολυπολιτισμικότητα αλλά υπάρχει ένα αλλά.’Οταν γύρω σου όλα τα καίρια σημεία είναι διφορούμενα, όταν η ανθρώπινη φύση διχάζεται στο βωμό της επιβίωσης, το θείο αρχίζει με εκθετικό ρυθμό να κάνει την αποχώρησή του και η ανθρώπινη φύση γίνεται ο χειρότερος εχθρός του ίδιου του ανθρώπου.
Σε προσεγγίζουν με αθέμιτα μέσα για να λοξοδρομήσεις.
Σε δελεάζουν για να ξεφύγεις από την παιδική σου αθωότητα και να μπείς σε μια ξέφρενη πορεία εκφυλισμένης ωριμότητας.Σκέφτηκες, μπερδεύτηκες αλλά δεν δέχτηκες ποτέ.
Σε αυτό το σημείο επαναστατείς.Η επανάσταση σου αυτή δεν έχει να κάνει με το γεγονός πως δεν κίνησες από το χρέος σου, αλλά με το ότι αναθεώρησες τελικά, όχι την έννοια του θείου, την έννοια του ίδιου του ανθρώπου.Νιώθεις Θεός για λίγο μέσα στο δικό τους λίγο, μέσα στον δικό τους πύργο, μέσα στην δική τους Βαβέλ.
Ποιό είναι το καταφύγιο σου;
Αποφασίζεις, μάλλον είχες την προδιάθεση για αυτή σου την πράξη, να χτίσεις τον δικό σου πύργο.
Χωράει μέσα σόι,άνθρωποι σύμφωνα με το δικό σου μπόι.
