Γράφει ο Χρήστος Τούβε
(Από την ωραία Θεσσαλονίκη)
Email: touve30@gmail.com
Εμένα προσωπικά, ποτέ δεν με φόβιζαν τα ύψη..
Οι άνθρωποι με τρομάζουν που με τις ανεξέλεγκτες συμπεριφορές και πράξεις τους, σκοτώνουν αισθήματα χωρίς λόγο…Αφήνουν πληγές χωρίς οίκτο…
Το κρύο εκεί ψηλά το αντιμετώπιζα με περισσότερα ρούχα και καλύτερη ψυχολογία.Την ψυχρολουσία όμως ενός απρόσμενου τηλεφώνου και ενός βιασμού της ψυχής μου, ποτέ δεν την άντεξα.
Αντέχω βλέπεις μέχρι εκείνο το σημείο της αιμορραγίας της ψυχής.Εκεί μέχρι και οι πιο σκληροτράχηλοι λυγίζουν.Εκεί μέχρι και πιο δυνατοί κορμοί των δέντρων, αφήνονται στον φονιά αγέρα που σκορπάει μονομιάς ανθρώπους και ψυχές, χάμω στο έδαφος.
Και όλα αυτά γιατί;
Ανάθεμα αν κάποιος έχει να σου δώσει απαντήσεις…
Έτσι απλά γίνονται όλα.
Για κάποιο λόγο σου λέει ο άλλος, έγινε και αυτό…
Συγνώμη αλλά όταν ξεριζώνουν την ψυχή μου από το χώμα, θέλω να γνωρίζω την αιτία διάολε…Δεν είμαι άψυχο ον.Έχω συνείδηση και αντίληψη.Αυτό με καθιστά την οντότητα που βλέπεις. Δεν κυριεύομαι από την επιφανειότητα των πραγμάτων, άρα μπορείς να προχωρήσεις και να γδάρεις και άλλο το πέτσινο δέρμα μου.
Ξέρεις τι είναι αυτό που με φοβίζει πιο πολύ;
Ότι ρίσκαρες με χαρτί που δεν άξιζε.Ότι μ ΄έπαιξες στην ρώσικη ρουλέτα και τώρα σου γυρίζει μπούμερανγκ…
1, 2, 3, 4, …η επόμενη σφαίρα θα καταλήξει στο δικό σου το κεφάλι…
Εγώ πεθαίνω καιρό τώρα, από ανθρώπους σκάγια.Ανθρώπους μελτέμια, που φυσούν σάρκες δεξιά και αριστερά.Έτσι για το γαμώτο…
Την ρώσικη ρουλέτα κάποτε την χρησιμοποιούσαν ως μέσο βασανιστηρίων, ως μέσο εκβιασμού και ως τρόπο για να εκμαιεύουν πληροφορίες…
Στην δική μας πραγματικότητα όμως, οι άνθρωποι την χρησιμοποιούν ως καθημερινό μέσο επιβίωσης.
H αγωνία του θανάτου, έχει καταντήσει παιχνίδι την εποχή που διανύουμε.
Πόλεμος ψυχών…Πόλεμος ανθρώπων…
Και όλα αυτά γιατί;
Ανάθεμα αν κάποιος έχει να σου δώσει απαντήσεις…
Ρώσικη ρουλέτα λοιπόν.
Ας παίξουμε…Κλείσε τα μάτια σου και νιώσε την σταγόνα ιδρώτα που κυλάει αργά και βασανιστικά…
1…2…3…4…
Έπεσες έξω.Σου πετάω το όπλο και φεύγω…
Εγώ την μόνη ρουλέτα που έμαθα είναι αυτήν την τυχερή, που βγάζω ανθρώπους μέσα από την ζωή…Εκεί θα ποντάρω και πάλι…Εσύ μπορείς να παίξεις με το μαραφέτι σου.Και που είσαι;Αυτήν την φορά η αντίστροφη μέτρηση για σένα είναι.
Γιατί η δική μου η σφαίρα, τον στόχο της τον βρήκε.Σε σκότωσα και προχωράω.Εμένα το δικό μου όπλο αφαιρεί εγκληματίες ψυχών και είναι πάντα γεμάτο…
