Η πραγματική αξία μιας κοινωνίας δεν μετριέται από τους οικονομικούς δείκτες, τους ουρανοξύστες ή τους ρυθμούς ανάπτυξης. Μετριέται από τον τρόπο που φροντίζει τα παιδιά της. Από το αν τους προσφέρει ίσες ευκαιρίες. Από το αν ακούει τη φωνή τους. Από το αν δημιουργεί συνθήκες για να μεγαλώσουν με αξιοπρέπεια, χαρά και ασφάλεια.Αν θέτει ως προτεραιότητα την ψυχολογία και ευημερία τους!
Σήμερα, λοιπόν, ας μην περιοριστούμε στις ευχές και στους εορτασμούς. Ας δούμε κατάματα τις ευθύνες μας ως κοινωνία και ως κράτος. Γιατί κάθε παιδί αξίζει περισσότερα από μια ημέρα αφιερωμένη σε αυτό. Αξίζει μια χώρα που θα το τοποθετεί πραγματικά στο κέντρο των αποφάσεών της.

Της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes

Η 1η Ιουνίου έχει καθιερωθεί διεθνώς ως η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού, μια ημέρα αφιερωμένη στα δικαιώματα, την προστασία και την ευημερία των παιδιών. Στη Λάρνακα, όπως και σε πολλές άλλες πόλεις της Κύπρου, διοργανώνονται κάθε χρόνο παιδικά φεστιβάλ, πολιτιστικές εκδηλώσεις και δράσεις που γεμίζουν χρώμα, μουσική και χαμόγελα τις πλατείες και τους δημόσιους χώρους.

Όμως, πίσω από τις γιορτές, τα μπαλόνια και τις ευχές, υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού δεν είναι μόνο μια ευκαιρία για εορτασμό. Είναι κυρίως μια υπενθύμιση των υποχρεώσεων που έχει κάθε κράτος απέναντι στους πιο ευάλωτους πολίτες του: τα παιδιά.

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Eurostat, περίπου 26.000 παιδιά στην Κύπρο βρίσκονταν το 2024 σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, αριθμός που αντιστοιχεί στο 14,8% του παιδικού πληθυσμού. Παρότι το ποσοστό παρουσιάζει βελτίωση σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, το γεγονός ότι δεκάδες χιλιάδες παιδιά μεγαλώνουν σε συνθήκες οικονομικής ανασφάλειας παραμένει μια σοβαρή κοινωνική πρόκληση.
Η παιδική φτώχεια δεν εκφράζεται μόνο μέσα από την έλλειψη χρημάτων. Εκφράζεται μέσα από τις περιορισμένες ευκαιρίες, τις ανισότητες στην εκπαίδευση, την αδυναμία συμμετοχής σε δραστηριότητες, τις ελλείψεις σε βασικά αγαθά και την αβεβαιότητα που βιώνουν χιλιάδες οικογένειες καθημερινά. Ένα παιδί που μεγαλώνει σε περιβάλλον ανασφάλειας στερείται συχνά πολύ περισσότερα από υλικά αγαθά. Στερείται την ανεμελιά που δικαιούται.
Την ίδια στιγμή, το κυπριακό εκπαιδευτικό σύστημα εξακολουθεί να επιβαρύνει σημαντικά την ψυχολογία των μαθητών. Η υπερβολική έμφαση στην αποστήθιση, οι εξετάσεις, το συνεχές άγχος για την επίδοση και η έλλειψη ουσιαστικής καλλιέργειας δεξιοτήτων ζωής δημιουργούν ένα περιβάλλον που συχνά εξαντλεί αντί να εμπνέει.
Τα τελευταία χρόνια γίνεται ολοένα και συχνότερη συζήτηση για την ψυχική υγεία των παιδιών και των εφήβων. Οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την αύξηση του άγχους, των ψυχολογικών πιέσεων και των φαινομένων σχολικής εξουθένωσης. Κι όμως, οι παρεμβάσεις παραμένουν αποσπασματικές, ενώ τα σχολεία εξακολουθούν να λειτουργούν μέσα σε ένα σύστημα που δίνει προτεραιότητα στους βαθμούς και όχι στην ψυχική ευημερία των μαθητών.
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το ζήτημα των σχολικών τσαντών. Παρά τις επανειλημμένες συζητήσεις και τις εκκλήσεις γονέων και ειδικών, χιλιάδες παιδιά συνεχίζουν καθημερινά να μεταφέρουν υπερβολικά βαριές σχολικές τσάντες. Σε αρκετές περιπτώσεις, το βάρος τους ξεπερνά κατά πολύ τα διεθνώς αποδεκτά όρια σε σχέση με το σωματικό βάρος του παιδιού. Εικόνες μικρών μαθητών που δυσκολεύονται να μεταφέρουν τις τσάντες τους έχουν γίνει σχεδόν φυσιολογικές. Κι όμως, δεν είναι φυσιολογικές. Δεν προκαλεί μόνο σωματικό πρόβλημα αλλά και ψυχολογικό!
Αυτό είναι μόνο ένα από τα πολλά ζητήματα που αποδεικνύουν ότι οι ανάγκες των παιδιών δεν βρίσκονται στο επίκεντρο των πολιτικών αποφάσεων. Από τις ελλείψεις σε υποδομές και χώρους δημιουργικής απασχόλησης μέχρι την καθυστέρηση στην εφαρμογή σύγχρονων πολιτικών για την ψυχική υγεία, την ειδική εκπαίδευση και τη στήριξη των οικογενειών, το κράτος συχνά λειτουργεί αντιδραστικά αντί προληπτικά.

Κάθε κυβέρνηση δηλώνει ότι επενδύει στο μέλλον. Ωστόσο, το μέλλον δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα. Είναι οι μαθητές που κάθονται στα θρανία. Είναι τα παιδιά που ζουν σε οικογένειες που δυσκολεύονται να πληρώσουν λογαριασμούς. Είναι τα παιδιά που χρειάζονται στήριξη, φροντίδα, ασφάλεια και προοπτική.

Η πραγματική αξία μιας κοινωνίας δεν μετριέται από τους οικονομικούς δείκτες, τους ουρανοξύστες ή τους ρυθμούς ανάπτυξης. Μετριέται από τον τρόπο που φροντίζει τα παιδιά της. Από το αν τους προσφέρει ίσες ευκαιρίες. Από το αν ακούει τη φωνή τους. Από το αν δημιουργεί συνθήκες για να μεγαλώσουν με αξιοπρέπεια, χαρά και ασφάλεια.Αν θέτει ως προτεραιότητα την ψυχολογία και ευημερία τους!
Σήμερα, λοιπόν, ας μην περιοριστούμε στις ευχές και στους εορτασμούς. Ας δούμε κατάματα τις ευθύνες μας ως κοινωνία και ως κράτος. Γιατί κάθε παιδί αξίζει περισσότερα από μια ημέρα αφιερωμένη σε αυτό. Αξίζει μια χώρα που θα το τοποθετεί πραγματικά στο κέντρο των αποφάσεών της.

Γιατί κράτος που δεν θέτει την ευημερία των παιδιών πάνω από όλα είναι αποτυχημένο.