- Οι προεδρικές εκλογές θα γίνουν τον Φεβρουάριο του 2028
Της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes
Για τους πολιτικούς και τα κόμματα, το μεγάλο στοίχημα των Προεδρικών του 2028 είναι γνωστό: να κερδίσουν. Να πάρουν την καρέκλα, το Προεδρικό, την εξουσία, τα υπουργεία, τους διορισμούς, την πολιτική πρωτοβουλία και –κυρίως– το δικαίωμα να λένε ότι «ο λαός τους εμπιστεύτηκε».
Για τον λαό, όμως, το στοίχημα είναι εντελώς διαφορετικό.
Και εδώ αρχίζει η ενδιαφέρουσα, αλλά και κάπως άβολη, συζήτηση.
Γιατί ο πολίτης δεν ξυπνά το πρωί με αγωνία για το ποιος θα γίνει Πρόεδρος. Ξυπνά με αγωνία για το ενοίκιο. Για τη δόση. Για το ρεύμα. Για το σούπερ μάρκετ. Για το αν θα βρει γιατρό όταν τον χρειαστεί. Για το αν το παιδί του θα μπορέσει κάποτε να αγοράσει σπίτι. Για το αν θα συνεχίσει να εργάζεται μέχρι τα 70 για να πληρώνει μια ζωή που γίνεται όλο και ακριβότερη.
Αυτά είναι τα πραγματικά στοιχήματα του 2028.
Η ανεργία βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, με 3,6% το δεύτερο τρίμηνο του 2026.
Μας λένε ότι οι αριθμοί ευημερούν. Ναι;
Υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που οι αριθμοί συχνά ξεχνούν να μας πουν: άλλο η οικονομία και άλλο η καθημερινότητα του πολίτη.
Μπορεί το ΑΕΠ να αυξάνεται. Μπορεί τα δημόσια οικονομικά να παρουσιάζουν πλεονάσματα. Όταν όμως ένας νέος άνθρωπος δουλεύει και παρ’ όλα αυτά δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο, κάτι δεν πάει καλά. Και το στεγαστικό δεν είναι πλέον ένα «θέμα των νέων». Είναι κοινωνικό πρόβλημα πρώτης γραμμής. Νέα ζευγάρια, οικογένειες και φοιτητές βρίσκονται αντιμέτωποι με αυξημένο κόστος ενοικίου και αγοράς κατοικίας. Για να μην μιλήσουμε για τις εκποιήσεις, τα ξεσπιτώματα και την αρπαγή σπιτιών.
Το 2028, λοιπόν, δεν θα αρκεί στον υποψήφιο Πρόεδρο να μας πει ότι «η οικονομία πάει καλά». Θα πρέπει να εξηγήσει για ποιον πάει καλά.
Θα πρέπει επίσης να μιλήσει για την Υγεία. Για ένα ΓεΣΥ που πρέπει να προστατευθεί, να βελτιωθεί και να γίνει πιο αποτελεσματικό. Για τις λίστες αναμονής, την ποιότητα των υπηρεσιών, τις ανάγκες ενός πληθυσμού που γερνά.
Και εδώ υπάρχει κάτι ακόμη πιο σοβαρό: το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προειδοποιεί ότι τις επόμενες δεκαετίες οι δαπάνες θα πιεστούν σημαντικά από τις συντάξεις, την υγεία, την άμυνα, το κλίμα και τις υποδομές.
Αυτά δεν είναι ζητήματα για προεκλογικά πυροτεχνήματα. Είναι ζητήματα που απαιτούν σχέδιο.
Και σχέδιο σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: να μας πει ο κάθε υποψήφιος τι θα κάνει, πόσο θα κοστίσει και ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό.
Γιατί μέχρι σήμερα έχουμε ακούσει πολλές φορές το «θα». Θα μειώσουμε. Θα αυξήσουμε. Θα στηρίξουμε. Θα μεταρρυθμίσουμε. Θα λύσουμε.
Ωραία.
Πώς;
Και προπάντων εξηγήστε μας γιατί να σας πιστέψουμε.
Η κυβέρνηση έχει ήδη ανακοινώσει μέτρα άνω των €200 εκατομμυρίων για την ακρίβεια. Το ΔΝΤ, όμως, επισημαίνει ότι οριζόντια μέτρα μέσω ΦΠΑ και άλλων φορολογικών μειώσεων μπορεί να είναι ακριβά και όχι ιδιαίτερα στοχευμένα, προκρίνοντας περισσότερο στοχευμένη στήριξη των ευάλωτων νοικοκυριών και επενδύσεις σε ενέργεια, υποδομές και παραγωγικότητα.
Άρα, το 2028 θα χρειαστεί κάτι περισσότερο από συνθήματα.
Θα χρειαστεί πολιτική που να αντέχει στους αριθμούς και στην πραγματικότητα.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα των κομμάτων: να αποφασίσουν αν θα ζητήσουν την ψήφο του κόσμου επειδή φοβάται τον αντίπαλο ή επειδή εμπιστεύεται το δικό τους σχέδιο.
Γιατί η εποχή του «ψηφίστε μας για να μην έρθουν οι άλλοι» κάποτε πρέπει να τελειώσει.
Ο πολίτης δεν μπορεί να είναι τυφλός φανατικός κομματικός στρατιώτης. (Τις απολογίες μας σε κάποια κόμματα που έτσι τους θέλουν).
Ο πολίτης απαιτεί να ζει σε μια χώρα όπου η ανάπτυξη να μεταφράζεται σε καλύτερη ζωή.
Όπου ο νέος να μπορεί να φύγει από το πατρικό του χωρίς να χρειάζεται να κερδίσει το Τζόκερ.
Όπου η σύνταξη να μην είναι αγωνία.
Όπου η Υγεία να μην εξαρτάται από γνωριμίες και τύχη.
Όπου η αξιοκρατία να μην είναι προεκλογική λέξη.
Και κυρίως, όπου το κράτος να λειτουργεί για τον πολίτη και όχι ο πολίτης για το κράτος.
Οι Προεδρικές του 2028 θα έχουν ασφαλώς πολλά στοιχήματα.
Ποιος θα περάσει στον δεύτερο γύρο.
Ποιος θα συμμαχήσει με ποιον.
Ποιο κόμμα θα στηρίξει ποιον.
Ποιος θα κάνει την καλύτερη επικοινωνιακή εκστρατεία.
Ποιος θα μαζέψει περισσότερους ψήφους.
Αυτά είναι τα στοιχήματα των πολιτικών.
Το δικό μας στοίχημα, όμως, είναι μεγαλύτερο.
Να μην ψηφίσουμε αυτό που τα λέει ωραία στα social media και στη TV
Ούτε αυτόν που επικοινωνιακά έχει τους καλύτερους Αμερικανούς επικοινωνιολόγους.
Ούτε το κόμμα που έτσι μάθαμε.
Ούτε για να τιμωρήσουμε το κόμμα μας.
Ούτε για να μην βγουν οι άλλοι.
Να ψηφίσουμε εκείνον που πιστεύουμε ακράδαντα πως μπορεί να εξηγήσει πώς θα κερδίσουμε ΕΜΕΙΣ.
Η καθημερινότητα μας.
Η οικονομία που αφορά εμάς και τα παιδιά μας.
Πως θα κερδίσει η παιδεία μας και η υγεία μας.
Πως θα κερδίσει η χώρα μας και θα ευημερήσουν όλοι και προπάντων οι ευάλωτες ομάδες.
Αυτόν να ψηφίσουμε!
Ακόμη και αν είναι “του άλλου κόμματος”.
Μπορούμε;
Εδώ είναι η δύναμη του αγώνα για την αλλαγή που θέλουμε. Να μπορούμε. Γιατί η ψήφος είναι ΟΠΛΟ.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το Προεδρικό είναι ένα κτίριο.
Η πραγματική Κύπρος είναι έξω από αυτό και είμαστε ΕΜΕΙΣ όχι ΑΥΤΟΙ.
Ενάμιση χρόνος έμεινε….καλά μας κουράγια και καλή φώτιση!
