Με λόγια καρδιάς και βαθιάς συγκίνησης ο δημοσιογραφικός κόσμος της Κύπρου αποχαιρετά τον Δημοσιογράφο Γιώργο Τσαλακό
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ
Έπρεπε να περάσει το πρώτο σοκ. Να πεις εκείνο «δεν είναι δυνατό, τις προάλλες μιλούσαμε». Κι ύστερα να τρέξουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα εικόνες, γεγονότα, συναισθήματα. Για να καταλήξεις στο πικρό αλλά ανακουφιστικό συμπέρασμα «καλύτερα έτσι, δεν του άξιζε ένας θάνατος που θα τον έκανε να νιώθει μικρός και ανήμπορος».
«Έλα ρε Γιώργη, κάν’ το να τελειώνουμε». Ακούω τη φράση αυτή στ’ αυτιά μου κάθε που σκέφτομαι τις μικρές ή μεγάλες μας κόντρες στα χρόνια εκείνα του ΑΝΤ1. Κι αν η διαφωνία ήταν μικρή, το έκανα «να τελειώνουμε». Αν ήταν μεγαλύτερη, έστηνα πόδι σαν νεαρός «επαναστάτης». Κι αυτός χαμογελούσε σαν να έλεγε «καλά κάνεις ρε μπαγάσα, κι ας πρέπει εγώ τώρα να δώσω εξηγήσεις στον πιο πάνω».
Έτσι χτίστηκε η σχέση μας. Σαν να γνωριζόμασταν χρόνια πριν. Ίσως εκείνη η ιδεολογική ταύτιση άλλων εποχών να έπαιξε το ρόλο της. Ήταν όμως περισσότερο μια χημεία. Μια χημεία στη δουλειά, στα ρεμπετάδικα, στα τραγούδια και τους χορούς. Κι αυτή δεν χάλασε ποτέ παρά τις επαγγελματικές μετακινήσεις.
«Ρε συ, θα έρθεις να ανοίξουμε έναν ακόμα σταθμό;». Ήταν το κάλεσμά του όταν ανέλαβε να στήσει «έναν ακόμα σταθμό».
«Όχι Γιώργο, η τηλεόραση τελείωσε για μένα». Που νά ‘ξερα. Τρία χρόνια μετά, όταν πληροφορήθηκε ότι αποχώρησα από τον «Πολίτη», ξανά. «Έλα από ‘δω να κουβεντιάσουμε». Πήγα. Τον βρήκα πιο ήρεμο, πιο σοφό, πιο καταλαγιασμένο. Μου έκανε εντύπωση η τρυφερότητα απέναντι στα νέα παιδιά, η ελαστικότητα, η υπομονή. Έδειχνε να είχε αλλάξει την αξιολόγηση ανάμεσα στην επιτυχία και το συναίσθημα. Ή, καλύτερα, έδειχνε να είχε πια αποφασίσει πως η επιτυχία έρχεται μέσα από την αγάπη, την καλή σχέση, τη συνεννόηση, την υπομονή.
«Να προσέχεις τα παιδιά μου», μου είπε όταν μου παρέδιδε τη σκυτάλη. Κι ήταν αυτό το τελευταίο μάθημα που θα μου έδινε. Δεν είχε σχέση με την αξιολόγηση των ειδήσεων, τους χρόνους των ρεπορτάζ, την οπτική γωνία παρουσίασης ενός θέματος. Είχε να κάνει με τον άνθρωπο. Αυτόν που σαν διανύσει μια μακρά πορεία στη ζωή, μπορεί να ξεχωρίζει ποια είναι τα μεγάλα, τα αληθινά.
Καλό ταξίδι Γιώργο Τσαλακέ.
Θα δηλώνω πάντα μαθητής και φίλος σου.
ΠΕΤΡΟΣ ΜΕΛΑΙΣΗΣ
Καλό ταξίδι Γιώργο Τσαλακέ..
Υπάρχουν δάσκαλοι που σου μαθαίνουν το επάγγελμα και υπάρχουν μέντορες που σου αλλάζουν τη ζωή. Για όλους εμάς που είχαμε την τύχη να θητεύσουμε δίπλα του, ο δικός μας δάσκαλος ανήκει στη δεύτερη, τη σπάνια κατηγορία.Είχα την πρώτη επαγγελματική συνάντηση μαζί του το 1993.
Είναι ο άνθρωπος που δεν δίδαξε απλώς δημοσιογραφία, αλλά την ανέπνευσε, τη διαμόρφωσε και την έζησε όσο κανείς άλλος στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.Όταν μιλούσε για το «γυαλί», δεν μιλούσε για μια στεγνή τεχνική. Μιλούσε για μια ζωντανή σχέση σεβασμού με τον τηλεθεατή. Έζησε την τηλεόραση από την πρώτη της εποχή, τότε που τα πάντα χτίζονταν από το μηδέν, μέχρι τις σύγχρονες ψηφιακές προκλήσεις. Γνωρίζε το παρασκήνιο, την ένταση του κοντρόλ, τη μαγεία του «αέρα» και το βάρος της ευθύνης που κουβαλάει ένα μικρόφωνο. Κάθε του συμβουλή στο μοντάζ, κάθε διορθωτική κουβέντα για το στήσιμο στην κάμερα και κάθε παρατήρηση για τον τόνο της φωνής, ήταν και ένα ανεκτίμητο μάθημα ζωής.Το μεγαλύτερο δώρο που μας έδωσε, όμως, δεν ήταν οι τεχνικές γνώσεις. Ήταν το πάθος του. Μας έμαθε να κοιτάμε την κάμερα στα μάτια, να σεβόμαστε την είδηση και να μην ξεχνάμε ποτέ την ανθρωπιά μας πίσω από τους προβολείς.
Γιώργο σου αφιερώνω το τραγούδι που μου έλεγες ότι μου το αφιερώνεις πριν από την τηλεφωνική ενημέρωση που σου έκανα!!!
7 νάνοι στο s/s Κερύνεια του Μικρούτσικου..
ΕΛΛΗ ΚΟΤΖΑΜΑΝΗ
Δάσκαλε, στο καλό!
Η είδηση ήρθε την αγαπημένη του ώρα του απογεύματος. Τον θυμάμαι να ανοίγει, την ίδια πάντα ώρα, τα ηχεία, και να απολαμβάνει στη διαπασών τη μουσική του Θάνου Μικρούτσικου.
Μποέμ και λίγο αναρχικός, ανήσυχη ψυχή, κόντρα στις νόρμες. Αγαπούσε τη ζωή, ήταν πιστός στην Λύση του, λάτρευε τα καλοκαίρια στην Άνδρο, κι ήταν περήφανος για τα λουλούδια στον κήπο και το μπαλκόνι του.
Δάσκαλο τον αποκαλούσαμε και υπήρξε για ‘μας καθοδηγητής, και για την τηλεόραση σε Κύπρο και Ελλάδα πρωτοπόρος.
Δάσκαλε, στο καλό!
Θα σε θυμίζει πάντα το αγαπημένο σου τραγούδι:
«…Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα – Σαλονίκη
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι.
Έπεσα να σ’ ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ’ όστρακο πορφύρα…»
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΟΘΩΝΟΣ
Απο σήμερα η δημοσιογραφία είναι φτωχοτερη… καλό ταξίδι ΔΑΣΚΑΛΕ #tsalakos
…με τσιγάρο φευγουνε στα χείλη
ΜΑΡΙΝΟΣ ΝΟΜΙΚΟΣ
Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως ο Γιώργος Τσαλακός, που έφυγε από τη ζωή χτυπημένος απ’ τον καρκίνο, υπήρξε θρύλος της κυπριακής τηλεοπτικής δημοσιογραφίας. Ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με το στήσιμο τριών κυπριακών ιδιωτικών καναλιών (του ΑΝΤ1, του Alpha Κύπρου και του Omega) διένυσε μια καριέρα σχεδόν 50 χρόνων που τα είχε όλα: από πολιτικό ρεπορτάζ δίπλα στον θρυλικό Ανδρέα Παπανδρέου και την ΠΑΣΟΚική ΕΡΤ μέχρι τη γέννηση της κυπριακής ιδιωτικής τηλεόρασης, τη διεύθυνση του πιο πετυχημένου δελτίου του νησιου, τις πρώτες σύγχρονες τηλεοπτικές εκλογές (πρωτόγνωρες για το ΡΙΚ του 1993) και μεγάλες δημοσιογραφικές στιγμές μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Το #TVStories που κάναμε τον Ιανουάριο του 2025 αποδείχτηκε πολύ μικρό για να χωρέσει μια τόσο μακρόβια και πλούσια καριέρα που μαζί της ξεδιπλώθηκε η ίδια η ιστορία της εγχώριας ιδιωτικής (κυρίως) τηλεόρασης όπως την αφηγήθηκε ο άνθρωπος που συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία της.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Ήταν Φεβρουάριος του 2016 όταν δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από τον Γιώργο Τσαλακό. Είχε τότε το δύσκολο και συνάμα απαιτητικό καθήκον να στήσει από το μηδέν τη δημοσιογραφική ομάδα του νέου Alpha Κύπρου, που θα έβγαινε στον αέρα μόλις δύο μήνες αργότερα. Μου ζήτησε να συναντηθούμε. Ήθελε να μου προτείνει να αναλάβω τη θέση του Αρχισυντάκτη. Δεν άργησε να με πείσει. Στο βλέμμα του έβλεπες αποφασιστικότητα, εμπειρία, αλλά κυρίως ειλικρίνεια. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που σε κέρδιζαν χωρίς μεγάλες κουβέντες. Είχα την τιμή να είμαι ένας από τους Αρχισυντάκτες που επέλεξε και να ζήσω από κοντά ένα μεγάλο σχολείο δημοσιογραφίας με δάσκαλο τον ίδιο. Τον γνώρισα στις εύκολες και στις δύσκολες του στιγμές. Τον είδα να απαιτεί πολλά από όλους μας, αλλά πρώτα και πάνω απ’ όλα από τον ίδιο του τον εαυτό. Ήταν αυστηρός όταν έπρεπε αλλά πάντα προσηλωμένος στην ουσία της δημοσιογραφίας. Δεν μετανιώνω με τίποτα εκείνο το “αποδέχομαι την πρόταση”. Τον ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς. Αιώνια η μνήμη σου ΚΥΡΙΕ Τσαλακέ.
