Text follows in English
της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes
Οι βουλευτικές εκλογές της 24ης Μαΐου 2026 κατέγραψαν μια σημαντική πολιτική εξέλιξη που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη μέσα στις συζητήσεις για τους νικητές και τους χαμένους της κάλπης: για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια συνεχούς κοινοβουλευτικής παρουσίας, το Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών έμεινε εκτός Βουλής.
Πρόκειται για μια εξέλιξη που ξεπερνά τα στενά όρια ενός κομματικού αποτελέσματος. Η απουσία των Οικολόγων από το κυπριακό κοινοβούλιο δεν αφορά μόνο ένα πολιτικό κόμμα που απέτυχε να εξασφαλίσει κοινοβουλευκή εκπροσώπηση. Αφορά κυρίως την απουσία μιας συγκεκριμένης πολιτικής φωνής, μιας οπτικής που για τρεις δεκαετίες επέμενε να θέτει στο επίκεντρο ζητήματα περιβάλλοντος, ποιότητας ζωής, βιώσιμης ανάπτυξης και προστασίας της φύσης.
Στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχουν οικολογικά κόμματα με κοινοβουλευτική ή ευρωπαϊκή εκπροσώπηση:
- Γερμανία – Alliance 90/The Greens
- Αυστρία – The Greens
- Βέλγιο – Groen και Ecolo
- Φινλανδία – Green League
- Σουηδία – Green Party
- Ιρλανδία – Green Party
- Λουξεμβούργο – Déi Gréng
- Κροατία – We Can!
- Σλοβενία – Vesna Green Party
Σε αρκετές από αυτές τις χώρες οι Πράσινοι συμμετείχαν ή συμμετέχουν σε κυβερνήσεις και διαμόρφωσαν πολιτικές για την ενέργεια, τις μεταφορές, την προστασία της φύσης και την κλιματική μετάβαση.
Το Κίνημα Οικολόγων στην Κύπρο ιδρύθηκε το 1996 με στόχο να εκφράσει τον χώρο της πολιτικής οικολογίας στο νησί. Παρότι στις πρώτες του εκλογικές αναμετρήσεις δεν κατάφερε να εισέλθει στη Βουλή, το 2001 πέτυχε την εκλογή του πρώτου του βουλευτή. Έκτοτε παρέμεινε σταθερά παρόν στο κοινοβούλιο, φτάνοντας μάλιστα το 2016 στη μεγαλύτερη εκλογική του επιτυχία με δύο έδρες και ποσοστό 4,81%.
Η ιστορία των Οικολόγων στην Κύπρο δεν μπορεί να αξιολογηθεί μόνο με βάση τα ποσοστά τους. Σε όλες σχεδόν τις σύγχρονες ευρωπαϊκές δημοκρατίες, τα πράσινα κόμματα δεν λειτουργούν ως κόμματα εξουσίας αλλά ως κόμματα πολιτικής επιρροής. Η δύναμή τους δεν μετριέται αποκλειστικά σε έδρες αλλά στην ικανότητά τους να επιβάλλουν στην πολιτική ατζέντα ζητήματα που διαφορετικά θα έμεναν στο περιθώριο.
Στην περίπτωση της Κύπρου, οι Οικολόγοι υπήρξαν συχνά οι πρώτοι που ανέδειξαν ζητήματα όπως η προστασία του Ακάμα, οι αυθαίρετες αναπτύξεις σε παράκτιες περιοχές, η καταστροφή φυσικών οικοσυστημάτων, η διαχείριση αποβλήτων, η ευζωία των ζώων, η ανάγκη πράσινου πολεοδομικού σχεδιασμού και οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.
Ακόμη και όσοι διαφωνούσαν με τις θέσεις ή τις πολιτικές επιλογές του κόμματος αναγνωρίζουν ότι λειτούργησε πολλές φορές ως μηχανισμός πίεσης προς τα μεγαλύτερα κόμματα. Θέματα που πριν από δέκα ή δεκαπέντε χρόνια θεωρούνταν δευτερεύοντα, σήμερα αποτελούν κομμάτι των προγραμμάτων σχεδόν όλων των πολιτικών σχηματισμών. Αυτό δεν συνέβη τυχαία.
Η απουσία των Οικολόγων αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν εξεταστεί στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Στη συντριπτική πλειονότητα των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα πράσινα κόμματα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του πολιτικού συστήματος. Στη Γερμανία, την Αυστρία, το Βέλγιο, τη Φινλανδία, τη Σουηδία, το Λουξεμβούργο και την Ιρλανδία, οι Πράσινοι διαθέτουν κοινοβουλευτική παρουσία και σε αρκετές περιπτώσεις έχουν συμμετάσχει σε κυβερνήσεις, επηρεάζοντας καθοριστικά τις πολιτικές για την ενέργεια, τις μεταφορές και την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει την Πράσινη Συμφωνία στο επίκεντρο της στρατηγικής της για τις επόμενες δεκαετίες. Η κλιματική αλλαγή, η ενεργειακή μετάβαση, η προστασία της βιοποικιλότητας και η βιώσιμη ανάπτυξη δεν αποτελούν πλέον εξειδικευμένα ζητήματα ακτιβιστών. Αποτελούν βασικούς πυλώνες ευρωπαϊκής πολιτικής.
Και εδώ ακριβώς προκύπτει το ερώτημα: ποιος θα αναλάβει πλέον τον ρόλο της αποκλειστικά πράσινης πολιτικής εκπροσώπησης μέσα στη νέα Βουλή;
Ασφαλώς όλα τα κόμματα διαθέτουν περιβαλλοντικές αναφορές στα προγράμματά τους. Ωστόσο, υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε ένα κόμμα που περιλαμβάνει το περιβάλλον ως μία από τις πολιτικές του προτεραιότητες και σε ένα κόμμα που έχει οικοδομήσει ολόκληρη την πολιτική του ταυτότητα γύρω από αυτό.
Η κυπριακή δημοκρατία δεν γίνεται φτωχότερη επειδή χάνει ένα μικρό κόμμα. Γίνεται φτωχότερη επειδή χάνει μία ξεχωριστή πολιτική φωνή. Μία φωνή που είτε συμφωνούσε κανείς μαζί της είτε όχι, υπενθύμιζε διαρκώς ότι η ανάπτυξη χωρίς όρια έχει κόστος, ότι η προστασία του περιβάλλοντος δεν είναι πολυτέλεια και ότι η ποιότητα ζωής των επόμενων γενεών αποτελεί πολιτική ευθύνη του σήμερα.
Η νέα Βουλή θα συνεχίσει φυσικά να λειτουργεί. Οι νομοθεσίες θα ψηφίζονται, οι πολιτικές αντιπαραθέσεις θα συνεχιστούν και οι κομματικοί συσχετισμοί θα διαμορφώσουν τη νέα πολιτική πραγματικότητα.
Το ερώτημα όμως παραμένει ανοιχτό: ποιος θα υπενθυμίζει πλέον καθημερινά μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας ότι η προστασία του περιβάλλοντος δεν είναι ένα επιμέρους θέμα πολιτικής, αλλά προϋπόθεση επιβίωσης για την ίδια την Κύπρο;
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα καθορίσει αν η απουσία των Οικολόγων από τη Βουλή θα αποδειχθεί μια απλή εκλογική παρένθεση ή μια ουσιαστική απώλεια για τον πολιτικό πλουραλισμό του τόπου και προπάντων για το περιβάλλον και το αύριο.
he new Parliament without the Greens: What Cyprus’ democracy stands to lose
by the editorial team of SkalaTimes
The parliamentary elections of 24 May 2026 recorded a significant political development that passed almost unnoticed amid the usual narratives of winners and losers at the ballot box: for the first time in 25 years of continuous parliamentary presence, the Movement of Ecologists – Citizens’ Cooperation has been left outside Parliament.
This development goes far beyond the narrow scope of an electoral outcome. The absence of the Greens from the Cypriot Parliament does not simply reflect a political party that failed to secure representation. It primarily represents the absence of a distinct political voice—one that, for three decades, consistently placed environmental protection, quality of life, sustainable development, and nature conservation at the centre of political debate.
Across most European Union member states, ecological or green parties maintain either national parliamentary or European representation:
Germany – Alliance 90/The Greens
Austria – The Greens
Belgium – Groen and Ecolo
Finland – Green League
Sweden – Green Party
Ireland – Green Party
Luxembourg – Déi Gréng
Croatia – We Can!
Slovenia – Vesna – Green Party
In several of these countries, Green parties have participated in government coalitions and helped shape policies on energy, transport, environmental protection, and the climate transition.
The Movement of Ecologists in Cyprus was founded in 1996 with the aim of giving political expression to environmentalism on the island. Although it failed to enter Parliament in its early electoral attempts, in 2001 it succeeded in electing its first Member of Parliament. Since then, it maintained a steady parliamentary presence, reaching its strongest electoral performance in 2016 with two seats and 4.81% of the vote.
The history of the Greens in Cyprus cannot be assessed solely through electoral percentages. In most contemporary European democracies, Green parties do not function primarily as parties of government, but as parties of political influence. Their strength is not measured only in seats, but in their ability to place issues on the political agenda that would otherwise remain marginal.
In the Cypriot case, the Ecologists were often among the first to highlight issues such as the protection of the Akamas peninsula, uncontrolled coastal development, the destruction of natural ecosystems, waste management, animal welfare, the need for green urban planning, and the impacts of climate change.
Even those who disagreed with the party’s positions or political choices often acknowledge that it acted as a mechanism of pressure on larger political forces. Issues that, a decade or fifteen years ago, were considered secondary are today part of the programmes of almost all political parties. This shift did not happen by chance.
The absence of the Greens becomes even more significant when viewed in a broader European context. In the vast majority of EU member states, Green parties are an integral part of the political system. In Germany, Austria, Belgium, Finland, Sweden, Luxembourg, and Ireland, they hold parliamentary representation and, in several cases, have participated in government, decisively influencing policies on energy, transport, and the response to the climate crisis.
The European Union has placed the Green Deal at the centre of its strategic direction for the coming decades. Climate change, energy transition, biodiversity protection, and sustainable development are no longer niche activist concerns. They are core pillars of European policy.
This raises a key question: who will now assume the role of dedicated green political representation within the new Parliament?
All political parties, of course, include environmental references in their programmes. However, there is a clear difference between a party that treats the environment as one policy priority among many, and a party whose entire political identity is built around it.
The Cypriot Republic is not poorer simply because it has lost a small party. It is poorer because it has lost a distinct political voice—one that, whether one agreed with it or not, consistently reminded the political system that unchecked development carries a cost, that environmental protection is not a luxury, and that the quality of life of future generations is a political responsibility of the present.
The new Parliament will, of course, continue to function. Laws will be passed, political confrontations will continue, and party dynamics will shape the new political reality.
But one question remains open: who will now consistently remind the plenary chamber that environmental protection is not a secondary policy issue, but a condition for the very survival of Cyprus itself?
The answer to this question will determine whether the absence of the Greens from Parliament will prove to be a brief electoral interlude—or something far more lasting.
