Article follows in English

Η Λάρνακα έχει κάτι που καμία άλλη πόλη της Κύπρου δεν μπορεί να αποκτήσει εκ των υστέρων: το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας, μια μοναδική γεωγραφική θέση, χιλιάδες χρόνια ιστορίας και, από το 2030, τον τίτλο της Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. Το ερώτημα είναι αν θα τα αξιοποιήσει όλα μαζί για να φέρει καλύτερες μέρες στον τουρισμό της πόλης και κατεπέκταση στην οικονομία και ανάπτυξη της.

Της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes

Ας ξεκινήσουμε από κάτι που δεν είναι άποψη αλλά αριθμός. Το 2025 περισσότεροι από 4,5 εκατομμύρια τουρίστες επισκέφθηκαν την Κύπρο. Την ίδια χρονιά, το αεροδρόμιο Λάρνακας διακίνησε περίπου 9,9 εκατομμύρια επιβάτες, σύμφωνα με τα στοιχεία της Hermes Airports.
Ας σταθούμε για λίγο σε αυτό.
Σχεδόν δέκα εκατομμύρια άνθρωποι πέρασαν από το αεροδρόμιο της Λάρνακας μέσα σε έναν χρόνο.
Και όμως, ένας σημαντικός αριθμός από αυτούς δεν έμεινε στη Λάρνακα.
Προσγειώθηκε στη Λάρνακα και συνέχισε για αλλού. (Ναι, κάποιοι για τα κατεχόμενα!)
Και ίσως εδώ να βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα αναπτυξιακά ερωτήματα που πρέπει να απασχολήσουν την πόλη μας τα επόμενα χρόνια:
Μπορεί η Λάρνακα να μετατρέψει το αεροδρόμιό της από απλή πύλη εισόδου στην Κύπρο σε βασικό πλεονέκτημα της ίδιας της πόλης;

Γιατί, αν το καταφέρει, η συζήτηση για το τουριστικό μέλλον της Λάρνακας αλλάζει επίπεδο.

Δεν χρειάζεται να γίνουμε Αγία Νάπα, Πρωταράς ή Πάφος

Η Λάρνακα δεν χρειάζεται να ανταγωνιστεί την Αγία Νάπα στις παραλίες, ή τον Πρωταρά, ή την Πάφο στην αρχαιολογία ή τη Λεμεσό στο μοντέλο της μεγάλης επιχειρηματικής πόλης.
Και δεν πρέπει να προσπαθήσει να γίνει κάτι που δεν είναι.
Η δύναμη της Λάρνακας είναι ακριβώς η διαφορετικότητά της.
Είναι μια πόλη με αεροδρόμιο, λιμάνι, θάλασσα, παλιά πόλη, αρχαιολογία, θρησκευτική και πολυπολιτισμική κληρονομιά, παραλιακό μέτωπο, γαστρονομία και (κυρίως) με μια γεωγραφική θέση που της επιτρέπει να λειτουργήσει ως βάση για την εξερεύνηση ολόκληρης της Κύπρου.

Με απλά λόγια:

Γιατί ο επισκέπτης να μην έρχεται στη Λάρνακα για να γνωρίσει από εδώ ολόκληρη την Κύπρο;
Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση μιας νέας τουριστικής στρατηγικής: «Stay in Larnaca – Discover Cyprus».
Ο επισκέπτης μένει στη Λάρνακα και από εδώ επισκέπτεται την Πάφο, το Τρόοδος, τη Λευκωσία, τα κρασοχώρια στις νότιες πλαγιές του Τροόδους και την ελεύθερη Αμμόχωστο.
Δεν χρειάζεται η Λάρνακα να «κερδίσει» από τις άλλες πόλεις.
Μπορεί να κερδίσει επειδή βρίσκεται ανάμεσά τους, πολύ κοντά σε όλες!

Το αεροδρόμιο δεν είναι απλώς υποδομή

Για χρόνια, στην Κύπρο συζητούμε το αεροδρόμιο Λάρνακας κυρίως σε όρους αφίξεων, πτήσεων και επιβατικής κίνησης. Και ασφαλώς αυτά είναι σημαντικά.
Όμως υπάρχει και μια άλλη ερώτηση: Τι κάνει η πόλη με αυτούς τους ανθρώπους;
Και μια άλλη ερώτηση (που δεν είναι του παρόντος άρθρου) τι κάνει με τα αντισταθμιστικά μέτρα που ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να κερδίζει αλλά δεν; Τα αντισταθμιστικά μέτρα από το αεροδρόμιο Λάρνακας αποτελούν ένα διαχρονικό διεκδικητικό ζήτημα που θέτουν οι τοπικές αρχές. Οι Δήμοι Λάρνακας και Δρομολαξιάς-Μενεού ζητούν σταθερά από την κυβέρνηση και τους αρμόδιους φορείς την απόδοση οικονομικών ωφελημάτων για την περιβαλλοντική και κοινωνική επιβάρυνση της περιοχής, αλλά εδώ και χρόνια το αίτημα μένει σε συρτάρια και ρεπορτά.

Για χρόνια λοιπόν στην Κύπρο συζητούμε το αεροδρόμιο Λάρνακας κυρίως σε όρους αφίξεων, πτήσεων και επιβατικής κίνησης. Και ασφαλώς αυτά είναι σημαντικά. Ένας επιβάτης που προσγειώνεται στη Λάρνακα είναι ένας δυνητικός πελάτης ξενοδοχείου, εστιατορίου, καφέ, μουσείου, αρχαιολογικού χώρου, καταστήματος, ταξιδιωτικής εμπειρίας. Είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να μείνει μία, δύο, τρεις ή περισσότερες νύχτες στην πόλη. Αρκεί να του δώσουμε λόγο. Και εδώ χρειάζεται περισσότερη φαντασία. Γιατί δεν αρκεί να λέμε στον επισκέπτη «καλώς ήρθατε στην Κύπρο».

Πρέπει να του λέμε:

«Καλώς ήρθατε στη Λάρνακα. Δείτε τι μπορείτε να ζήσετε εδώ.»

Από το αεροδρόμιο μέχρι το κέντρο θα πρέπει να υπάρχει μια ενιαία, σύγχρονη και αναγνωρίσιμη τουριστική εμπειρία.
Ένα Larnaca Pass, για παράδειγμα, θα μπορούσε να συνδέει μεταφορά, μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους, πολιτιστικές εκδηλώσεις, εστιατόρια, ποδηλασία και τοπικές εμπειρίες. Ο τουρίστας θα μπορούσε να αγοράζει την εμπειρία της Λάρνακας πριν ακόμη βγει από το αεροδρόμιο. Αυτό δεν είναι ουτοπία.
Είναι θέμα σχεδιασμού, συνεργασίας και (κυρίως) πολιτικής βούλησης.

Και μετά ήρθε το 2030

Εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέροντα.
Η Λάρνακα επιλέχθηκε ως Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα για το 2030.
Ο τίτλος αυτός δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μια σειρά εκδηλώσεων που θα πραγματοποιηθούν μέσα σε μία χρονιά και μετά θα περάσουν στην ιστορία.
Αν το κάνουμε έτσι, θα έχουμε χάσει τη μεγαλύτερη ευκαιρία.
Το 2030 πρέπει να είναι ο καταλύτης.
Η χρονιά που θα κορυφώσει μια διαδικασία η οποία πρέπει να ξεκινήσει από τώρα.
Η Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα δεν αφορά μόνο πολιτιστικές εκδηλώσεις. Ο ίδιος ο ευρωπαϊκός θεσμός δίνει ιδιαίτερη σημασία στη μακροχρόνια παρακαταθήκη, στη συμμετοχή των πολιτών, στη διεθνή προβολή και στην οικονομική και αστική ανάπτυξη της πόλης.
Άρα η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε σήμερα δεν είναι: «Τι θα κάνουμε το 2030;»

Η ερώτηση είναι: «Πώς θέλουμε να είναι η Λάρνακα το 2031;»

Αυτό είναι το πραγματικό τεστ.

Η Λάρνακα έχει 4.000 χρόνια ιστορίας. Τι τα κάνουμε;

Η πόλη μας έχει ένα τεράστιο πολιτιστικό κεφάλαιο.
Κίτιον.
Άγιος Λάζαρος.
Χαλά Σουλτάν.
Αλυκή.
Παλιά πόλη.
Παραλιακό μέτωπο.
Ναυτική ιστορία.
Πολυπολιτισμικότητα.
Και όλα αυτά σε μια σχετικά μικρή γεωγραφική περιοχή.
Αυτό είναι εξαιρετικό τουριστικό προϊόν.
Αλλά σήμερα ο επισκέπτης συχνά τα βλέπει ως ξεχωριστά σημεία στον χάρτη.
Γιατί να μην τα ενώσουμε σε μία μεγάλη εμπειρία;

Μία πολιτιστική διαδρομή που να λέει στον επισκέπτη: «Σε λίγα χιλιόμετρα, περπατάς μέσα από χιλιάδες χρόνια ιστορίας.»

Από την αρχαία πόλη του Κιτίου μέχρι τον Άγιο Λάζαρο.
Από τη Χαλά Σουλτάν μέχρι την Αλυκή.
Από την παλιά Λάρνακα μέχρι τη θάλασσα.
Από την ιστορία στη σύγχρονη ζωή.
Και όλα αυτά με σύγχρονη τεχνολογία: ψηφιακές εφαρμογές, QR codes, audio guides, augmented reality, θεματικές περιηγήσεις.
Δεν χρειάζεται να εφεύρουμε ιστορία.
Χρειάζεται να την αφηγηθούμε σωστά.

Λάρνακα και θάλασσα: η μεγάλη δεύτερη ευκαιρία

Και υπάρχει ακόμη ένας παράγοντας.
Το λιμάνι και η μαρίνα. Αυτή η τόσο πονεμένη ιστορία για τους Λαρνακείς.
Η εξέλιξη του έργου ανάπτυξης του λιμανιού και της μαρίνας Λάρνακας ανοίγει μια νέα συζήτηση. Για το αύριο ης πόλης έτσι όπως το ονειρευτήκαμε με ενιαία τουριστική ανάπτυξη. Με θέσεις εργασίας.
Ένα μέτωπο που θα συνδέει: λιμάνι – μαρίνα – Φοινικούδες – κέντρο – Μακένζυ – αεροδρόμιο.
Και να δημιουργεί ένα ενιαίο τουριστικό και αστικό οικοσύστημα.
Θαλάσσιος τουρισμός. Yachting. Μικρές κρουαζιέρες. Εστίαση. Πολιτισμός. Εκδηλώσεις. Περίπατος. Ποδήλατο. Νυχτερινή ζωή. Πράσινο (χιλιάδες δέντρα υπήρχαν στο masterplan της Kition).

Αλλά με ένα βασικό κανόνα: η Λάρνακα να παραμείνει Λάρνακα.

Γιατί όχι τουρισμός 12 μήνες;

Εδώ βρίσκεται ακόμη μία μεγάλη πρόκληση.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για τουριστική πρωτεύουσα της Κύπρου και να σκεφτόμαστε μόνο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Η Λάρνακα μπορεί να έχει διαφορετικό τουριστικό προϊόν κάθε εποχή.

Τον χειμώνα: πολιτισμός, γαστρονομία, wellness και city breaks.

Την άνοιξη: φύση, ποδηλασία, αρχαιολογία και πεζοπορία.

Το καλοκαίρι: θάλασσα, παραλία, nightlife και festivals.

Το φθινόπωρο: γαστρονομία, κρασί, πολιτισμός και αθλητικός τουρισμός.

Και το σημαντικό είναι ότι η Λάρνακα διαθέτει ήδη το βασικό εργαλείο για να το υποστηρίξει: το αεροδρόμιο.

Το 2025 η επιβατική κίνηση στο αεροδρόμιο Λάρνακας αυξήθηκε σημαντικά, φτάνοντας περίπου τα 9,9 εκατομμύρια επιβάτες. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν υπάρχει πρόσβαση. Η πρόσβαση υπάρχει.

Το ερώτημα είναι αν έχουμε δημιουργήσει αρκετούς λόγους (και σωστή στρατηγική) για να παραμείνει ο επισκέπτης.

Το μεγάλο στοίχημα: να αλλάξει η εικόνα της Λάρνακας

Και ίσως εδώ βρίσκεται η ουσία.

Η Λάρνακα δεν χρειάζεται απλώς περισσότερους τουρίστες. Χρειάζεται διαφορετικό είδος τουρισμού. Περισσότερους επισκέπτες που θα μένουν στην πόλη. Περισσότερους που θα έρχονται εκτός καλοκαιριού. Περισσότερους που θα επιστρέφουν. Περισσότερους που θα γνωρίζουν την ιστορία της. Περισσότερους που θα καταναλώνουν τοπικά προϊόντα και υπηρεσίες. Και κυρίως, περισσότερους που θα φεύγουν λέγοντας: «Η Λάρνακα άξιζε περισσότερο χρόνο απ’ όσο της έδωσα.» Αυτό θα ήταν επιτυχία.

Και τι σημαίνει τελικά «τουριστική πρωτεύουσα»;

Ίσως πρέπει να ξανασκεφτούμε τον ίδιο τον όρο. Τουριστική πρωτεύουσα δεν είναι απαραίτητα η πόλη με τα περισσότερα ξενοδοχεία. Δεν είναι αυτή με τους περισσότερους τουρίστες τον Αύγουστο. Δεν είναι αυτή με τα περισσότερα ψηλά κτίρια. Η πραγματική τουριστική πρωτεύουσα είναι η πόλη που έχει ισχυρή ταυτότητα, διεθνή προσβασιμότητα, υποδομές, πολιτισμό, εμπειρίες και λόγο να την επισκεφθείς ξανά. Και εδώ η Λάρνακα έχει μια μοναδική ευκαιρία. Γιατί έχει ήδη τα βασικά κομμάτια του παζλ.

Το αεροδρόμιο.
Τη θάλασσα.
Την ιστορία.
Τη γεωγραφία.
Την πολιτιστική κληρονομιά.
Το λιμάνι και τη μαρίνα. (Ναι, ακόμη ελπίζουμε!)
Και τώρα έχει και το 2030.
Το μόνο που λείπει είναι να τα δούμε όλα ως ένα.

Το 2030 δεν πρέπει να είναι ο προορισμός. Πρέπει να είναι η αρχή.

Αν θέλουμε πραγματικά η Λάρνακα να αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στον τουρισμό της Κύπρου, πρέπει από σήμερα να τεθούν συγκεκριμένοι στόχοι.
Πόσες περισσότερες διανυκτερεύσεις θέλουμε;
Πόσο θέλουμε να αυξήσουμε τη μέση διάρκεια παραμονής;
Πόσους επισκέπτες θέλουμε να κρατάμε στην πόλη αντί να συνεχίζουν αμέσως προς άλλους προορισμούς;
Πόσες νέες αεροπορικές συνδέσεις θέλουμε;
Πόσα διεθνή πολιτιστικά και αθλητικά events θέλουμε να προσελκύσουμε;
Πώς θα συνδεθεί το αεροδρόμιο με το κέντρο;
Πώς θα συνδεθεί το λιμάνι και η μαρίνα με την πόλη;
Πώς θα αξιοποιηθεί η Πολιτιστική Πρωτεύουσα μετά το 2030;

Και κυρίως:

Ποια Λάρνακα θέλουμε να αφήσουμε στα παιδιά μας το 2031;

Γιατί το 2030 θα περάσει.
Οι εκδηλώσεις θα τελειώσουν.
Οι επισκέπτες θα φύγουν.
Οι φωτογραφίες θα μείνουν.
Αυτό που πρέπει να μείνει, όμως, είναι μια πόλη πιο εξωστρεφής, πιο προσβάσιμη, πιο πολιτιστική, πιο βιώσιμη και πιο αναγνωρίσιμη διεθνώς.
Η Λάρνακα δεν χρειάζεται να γίνει κάποια άλλη πόλη.

Χρειάζεται να γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού της.

Και ίσως το πρώτο βήμα είναι να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο κοιτάζουμε το αεροδρόμιο.
Δεν είναι απλώς εκεί που προσγειώνονται εκατομμύρια άνθρωποι.
Είναι η μεγαλύτερη πόρτα της Κύπρου προς τον κόσμο.
Και αυτή η πόρτα βρίσκεται στη Λάρνακα.

Το ερώτημα πλέον είναι: θα αφήσουμε τον κόσμο απλώς να περάσει από αυτήν ή θα τον κάνουμε να μείνει; Να την αγαπήσει και να την “διαφημίσει” όταν επιστρέψει πίσω στη χώρα του;

Larnaca 2030: Isn’t It Time We Stopped Seeing the Airport as Just an Airport?

Larnaca has something that no other city in Cyprus can acquire after the fact: the country’s largest airport, a unique geographical location, thousands of years of history and, from 2030 onwards, the title of European Capital of Culture.

The question is whether it can bring all these assets together to create better prospects for tourism in the city and, by extension, for its economy and development.

By the SkalaTimes Editorial Team

Let’s start with something that is not an opinion, but a number.

In 2025, more than 4.5 million tourists visited Cyprus. That same year, Larnaca International Airport handled approximately 9.9 million passengers, according to figures from Hermes Airports.

Let’s pause there for a moment.

Almost ten million people passed through Larnaca Airport in a single year.

And yet, a significant number of them did not stay in Larnaca.

They landed in Larnaca and continued on to somewhere else. (Yes, some of them headed to the occupied areas!)

And perhaps this is one of the biggest development questions our city needs to address in the years ahead:

Can Larnaca turn its airport from simply a gateway into Cyprus into a major asset for the city itself?

Because if it can, the conversation about Larnaca’s tourism future changes completely.

We don’t need to become Ayia Napa, Protaras or Paphos

Larnaca does not need to compete with Ayia Napa when it comes to beaches, with Protaras, or with Paphos when it comes to archaeology, nor does it need to compete with Limassol’s model of a major business-oriented city.

And it should not try to become something it is not.

Larnaca’s strength lies precisely in its distinctiveness.

It is a city with an airport, a port, the sea, an old town, archaeology, religious and multicultural heritage, a seafront, gastronomy and — above all — a geographical location that allows it to function as a base from which visitors can explore the whole of Cyprus.

Put simply:

Why shouldn’t visitors come to Larnaca and discover the whole of Cyprus from here?

This could become the foundation of a new tourism strategy:

“Stay in Larnaca – Discover Cyprus.”

Visitors could stay in Larnaca and take day trips to Paphos, the Troodos mountains, Nicosia, the wine villages on the southern slopes of Troodos, and the free areas of Famagusta.

Larnaca does not need to “win” at the expense of other cities.

It can win precisely because it is located between them — and is so close to all of them.

The airport is not simply infrastructure

For years, in Cyprus, we have discussed Larnaca Airport mainly in terms of arrivals, flights and passenger traffic. And, of course, these things matter.

But there is another question:

What does the city do with all these people?

And there is another question — one that is beyond the scope of this article:

What is happening with the compensatory measures that Larnaca had every right to receive, but has not?

Compensatory measures related to Larnaca Airport have been a longstanding issue raised by local authorities. The Municipalities of Larnaca and Dromolaxia-Meneou have consistently called on the government and relevant authorities to provide financial benefits to compensate for the environmental and social burden placed on the area. Yet for years, the issue has remained largely confined to drawers and newspaper reports.

So, once again, for years we have discussed Larnaca Airport mainly in terms of arrivals, flights and passenger traffic. And, of course, these things matter.

A passenger landing in Larnaca is a potential customer for a hotel, restaurant, café, museum, archaeological site, shop or travel experience.

They are someone who could stay in the city for one, two, three or more nights.

All we need to do is give them a reason.

And this is where we need more imagination.

Because it is not enough to tell visitors:

“Welcome to Cyprus.”

We need to tell them:

“Welcome to Larnaca. Here is what you can experience here.”

From the airport to the city centre, there should be one seamless, modern and recognisable tourism experience.

A Larnaca Pass, for example, could combine transportation, museums, archaeological sites, cultural events, restaurants, cycling and local experiences.

Tourists could purchase the Larnaca experience before they have even left the airport.

This is not utopian.

It is a matter of planning, cooperation and, above all, political will.

And then came 2030

This is where things become even more interesting.

Larnaca has been selected as the European Capital of Culture for 2030.

This title should not be treated as a series of events that will take place during one year and then become part of history.

If we approach it that way, we will have missed the biggest opportunity.

2030 must be the catalyst.

The year that will mark the culmination of a process that needs to begin now.

The European Capital of Culture is not only about cultural events. The European institution itself places particular emphasis on long-term legacy, citizen participation, international visibility, and the economic and urban development of the host city.

So the question we should be asking today is not:

“What will we do in 2030?”

The question is:

“What do we want Larnaca to be in 2031?”

That is the real test.

Larnaca has 4,000 years of history. What are we doing with it?

Our city has an enormous cultural capital.

Kition.

Saint Lazarus.

Hala Sultan Tekke.

The Salt Lake.

The Old Town.

The seafront.

Its maritime history.

Its multiculturalism.

And all of this within a relatively compact geographical area.

That is an exceptional tourism product.

But today, visitors often experience these places as separate points on a map.

Why not bring them together into one major experience?

A cultural route that tells visitors:

“Within just a few kilometres, you are walking through thousands of years of history.”

From the ancient city of Kition to Saint Lazarus.

From Hala Sultan Tekke to the Salt Lake.

From old Larnaca to the sea.

From history to contemporary life.

And all of this supported by modern technology: digital applications, QR codes, audio guides, augmented reality and themed tours.

We do not need to invent history.

We need to tell it properly.

Larnaca and the sea: a great second chance

And there is another factor.

The port and the marina.

That long and painful story for the people of Larnaca.

The development of Larnaca’s port and marina opens up a new conversation about the future of the city — the future we have imagined through integrated tourism development.

With jobs.

A waterfront that connects:

Port – Marina – Finikoudes – City Centre – Mackenzie – Airport.

And creates an integrated tourism and urban ecosystem.

Marine tourism.

Yachting.

Small-scale cruises.

Dining.

Culture.

Events.

Walking.

Cycling.

Nightlife.

Green spaces — thousands of trees were included in the Kition masterplan.

But with one fundamental rule:

Larnaca must remain Larnaca.

Why not tourism 12 months a year?

Here lies another major challenge.

We cannot talk about Larnaca becoming a tourism capital of Cyprus while thinking only about July and August.

Larnaca can offer a different tourism product in every season.

Winter: culture, gastronomy, wellness and city breaks.

Spring: nature, cycling, archaeology and hiking.

Summer: sea, beaches, nightlife and festivals.

Autumn: gastronomy, wine, culture and sports tourism.

And the important thing is that Larnaca already has the key tool needed to support this:

the airport.

In 2025, passenger traffic at Larnaca Airport increased significantly, reaching approximately 9.9 million passengers.

So the question is not whether there is access.

The access is there.

The question is whether we have created enough reasons — and the right strategy — to make visitors stay.

The big challenge: changing the way Larnaca is perceived

And perhaps this is where the real essence of the matter lies.

Larnaca does not simply need more tourists.

It needs a different kind of tourism.

More visitors who stay in the city.

More who come outside the summer season.

More who return.

More who learn about its history.

More who spend money on local products and services.

And, above all, more who leave saying:

“Larnaca deserved more time than I gave it.”

That would be success.

And what does “tourism capital” really mean?

Perhaps we need to rethink the term itself.

A tourism capital is not necessarily the city with the most hotels.

It is not the city with the most tourists in August.

It is not the city with the most high-rise buildings.

A true tourism capital is a city with a strong identity, international accessibility, infrastructure, culture, experiences and a reason for visitors to return.

And here Larnaca has a unique opportunity.

Because it already has the essential pieces of the puzzle.

The airport.

The sea.

The history.

The geography.

The cultural heritage.

The port and marina. (Yes, we are still hoping!)

And now it has 2030.

The only thing missing is for us to see all of these elements as one.

2030 should not be the destination. It should be the beginning.

If we genuinely want Larnaca to play a leading role in Cyprus tourism, we need to set specific goals from today.

How many more overnight stays do we want?

How much do we want to increase the average length of stay?

How many visitors do we want to keep in the city instead of having them immediately continue on to other destinations?

How many new air connections do we want?

How many international cultural and sporting events do we want to attract?

How will the airport be connected to the city centre?

How will the port and marina be connected with the city?

How will the European Capital of Culture legacy be utilised after 2030?

And above all:

What kind of Larnaca do we want to leave to our children in 2031?

Because 2030 will pass.

The events will end.

The visitors will leave.

The photographs will remain.

But what must remain is a city that is more outward-looking, more accessible, more cultural, more sustainable and more internationally recognised.

Larnaca does not need to become another city.

It needs to become the best version of itself.

And perhaps the first step is to change the way we look at the airport.

It is not simply where millions of people land.

It is Cyprus’s biggest gateway to the world.

And that gateway is in Larnaca.

The question now is:

Will we simply let the world pass through it — or will we make people stay?

Will we make them fall in love with Larnaca and “advertise” it when they return home?