Της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes
Υπάρχει πολλή ομορφιά εκεί έξω. Όμορφοι άνθρωποι, γεμάτοι καλοσύνη. Καθημερινά, χιλιάδες ιστορίες από όλο τον κόσμο αποδεικνύουν πως υπάρχει ακόμη ομορφιά και πανέμορφες ψυχές.
Κάποτε, όμως, η κακία και η κόλαση των social media μάς κάνουν να το αμφισβητούμε. Και όμως!
Ας θυμηθούμε και τη μικρούλα Άννα Φρανκ, η οποία, μέσα στην κόλαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του ναζισμού, κατατρεγμένη μαζί με την οικογένειά της και κρυμμένη σε ένα σπίτι για να μην τους σκοτώσουν οι Ναζί, έγραφε: «Δεν σκέφτομαι όλη αυτήν τη δυστυχία, αλλά την ομορφιά που ακόμα μένει».
Μια όμορφη ιστορία στη Λάρνακα, με πρωταγωνιστή τον Παναγιώτη Γιαννάκη στο γνωστό εστιατόριο της πόλης μας “Στου Ρουσιά” μας έκανε να χαμογελάσουμε και να πούμε ξανά πως ναι, υπάρχει όμορφος κόσμος εκεί έξω.
Πιο κάτω, αυτούσια, η ανάρτηση της δημοσιογράφου του Γραφείου Τύπου του Δήμου Αραδίππου Έφης Ζίκουλη:
Χρειάζεται χρόνος. Χρειάζονται στιγμές —χαράς αλλά και δυσκολίας— για να καταλάβεις πραγματικά ποιοι άνθρωποι είναι γύρω σου. Ίσως χρειάζεται μια ολόκληρη ζωή, ειδικά όταν δεν έχεις ακόμα καταλάβει καλά ούτε τον εαυτό σου.
Αυτές τις μέρες είχα ξανά την ευκαιρία να είμαι μαζί με την Ευγενία και τον Παναγιώτη Γιαννάκη.Ο Παναγιώτης Γιαννάκης είναι κάτι παραπάνω από ένα είδωλο για το μπάσκετ. Η προσφορά του, μέσα από μια προσωπική πορεία που ξεπέρασε τα σύνορα της Ελλάδας και έγινε παγκόσμια, αγγίζει βαθύτερα πράγματα. Είναι άνθρωπος με καλή καρδιά, πρόθυμος να μοιραστεί τη γνώση του, που εμπνέει τους νέους. Είναι ένας πραγματικά ευγενικός και γενναιόδωρος άνθρωπος.
Και είδα, για άλλη μια φορά, με πόση αγάπη, σεβασμό και ενθουσιασμό αντιδρούν οι άνθρωποι όταν τον βλέπουν. Θέλουν να του μιλήσουν, να τον αγγίξουν, να βγάλουν μια φωτογραφία, να πάρουν ένα αυτόγραφο —να έχουν κάτι να θυμούνται, να πουν «τον γνώρισα, μου είπε γεια».
Σήμερα όμως συνέβη κάτι που δεν περίμενα ποτέ να ζήσω. Πήγαμε για φαγητό στη φιλη μου την Λία (“Στου Ρουσιά”) και όταν *μουλωχτά” πήγα να πληρώσω το λογαριασμό, μου είπαν πως το τραπέζι είχε ήδη πληρωθεί. Ρώτησα από ποιον. Μου εξήγησαν: ένας κύριος, έξω, είδε τον προπονητή και ζήτησε να πληρώσει το γεύμα του. Το μαγαζί του είπε ότι ήθελαν ήδη να το προσφέρουν δωρεάν, κι εκείνος επέμεινε: «όχι, θέλω να το πληρώσω εγώ». Τον ρώτησαν αν ήθελε να πάει να τον γνωρίσει. Εκείνος αρνήθηκε: «δεν θέλω να τον ενοχλήσω. Πείτε του απλώς πως είμαι πολύ ευγνώμων για όσα έχει προσφέρει». Και έφυγε. Δεν τον γνωρίσαμε ποτέ.
Δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Μια χειρονομία σιωπηλή, χωρίς καμία ανάγκη αναγνώρισης —μόνο σεβασμός. Όποιος κι αν εισαι, σε ευχαριστώ. Έχεις τον σεβασμό όλων μας.
