Γράφει ο Νίκος Νικολάου
Άλλη καραμέλα και αυτή. Η γυναίκα να προτιμά τον άντρα αλήτη. Προφανώς κάποια θα το είπε κάποτε σε κάποια καλογυρισμένη ταινία και μετά έγινε τρόπος ζωής. Κάποιες μάλιστα θα σου πουν τον προτιμάμε και λίγο αλήτη, ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί. Ίσως να πίνουν το φραπέ τους σκέτο με λίγο γάλα, μόνο μια τέτοια δικαιολογία μου κάθεται καλά στα αυτιά.
Άραγε να είναι οι γυναίκες οι αλήτισσες που γουστάρουν τον άντρα αλήτη; Δεν είναι καλυμμένες με το αλήτικο στοιχείο που έχουν μέσα τους και προσπαθούν να το συμπληρώσουν με κάποιου άλλου το αλήτικο στοιχείο; Έτσι πάει, τα όμοια συμπληρώνουν τα όμοια και τα αντίθετα έλκονται και φάσεις και αντιφάσεις, ότι να΄ναι.
Αλήτισσα ή όχι γουστάρει τον άντρα αλήτη. Μια φορά τουλάχιστον το έχεις σκεφτεί και εσύ, αν δεν το έχεις ήδη μοιραστεί με τις φίλες σου, κάνε το. Από στόμα σε στόμα θα διαδωθεί έτσι ώστε οι απανταχού αλήτες, ως άλλοι μνηστήρες να σπεύσουν. Αλίμονο να μην περάσει ο αλήτης και από έγκριση. Είπαμε σε γουστάρουνε αλήτη αλλά υπάρχουν και κάποια κριτήρια που πρέπει να πληρείς. Ίσως μια φωτογραφία στην περίοδο της εφηβείας που θα φανερώνει πόσο μακρύ ήταν το μαλλί σου για παράδειγμα.
Αντιλαμβάνεστε πως εσείς που δεν είστε αλήτες δεν μπορείτε να απευθύνεστε σε αυτές τις γυναίκες. Είστε και πολύ φλώροι για αυτές. Προσοχή! Μην υπερτιμάτε τις δυνάμεις σας. Δεν είστε αλήτες, δεν μπορείτε να κουμαντάρετε τόσα κυβικά. Μακριά από τέτοιες γυναίκες.
Μακάρι το μοναδικό κριτήριο για να συναντηθούν δύο ανθρώποι να ήταν αυτό. Πιστεύω πως και αυτή η προυπόθεση είναι αλλή μια διαστροφή του αγνού και του ανοδιοτελούς έρωτα που έχει πέσει στο κενό. Αυτό το αδιέξοδο δημιουργεί μια ανάγκη αλλαγής της κοινωνικότητας σου και των κριτηρίων που έχεις για τους άντρες.
Χωρίς αλήτες τι θα απογίνουμε λοιπόν;
