Ο Γιάννης Σερβετάς, ο κωμικός, ο ραδιοφωνικός παραγωγός του Imagine 89.7, ο συγγραφέας, ένας από τους τρεις του “Ράδιο Αρβύλα”, ο άνθρωπος που πρωτογνωρίσαμε πριν από πολλά χρόνια από τη συμμετοχή του στο «Αμάν Αμάν, τα καθάρματα», έρχεται στην Κύπρο για μια μοναδική παράσταση στη Λευκωσία, για να μας κάνει να γελάσουμε, να κλάψουμε, αλλά και να νοσταλγήσουμε άλλες εποχές.
Με μια παράσταση για όλους, για όλη την οικογένεια, έρχεται για τρίτη φορά στο νησί μας και, φυσικά, το SkalaTimes έσπευσε να συζητήσει μαζί του. Περισσότερα για την παράσταση «Βαλίτσα και Παύλα» και όχι μόνο, στη συνέντευξη που ακολουθεί.
Της Γιώτας Δημητρίου
Κύριε Σερβετά, είναι η πρώτη φορά που έρχεστε στο νησί μας;
Όχι, είχα έρθει και το 2012 και το 2015 για να παρουσιάσω το “Ημερολόγιο Ανεκδοτολόγιό” μου. Άρα τώρα τριτώνει το καλό.
Στην παράσταση «Βαλίτσα και Παύλα», με την οποία έρχεστε στην Κύπρο, ανοίγετε τη δική σας «βαλίτσα» αναμνήσεων, ιστοριών και βιωμάτων. Υπάρχει κάποια ιστορία που κάθε φορά που τη διηγείστε στη σκηνή σας συγκινεί ή σας εκπλήσσει περισσότερο από την αντίδραση του κοινού;
Παράξενο πράγμα. Εκπλήσσομαι και συγκινούμαι την ίδια στιγμή. Γιατί κάθε φορά που μιλάω για τους γονείς μου ή για στιγμές από τα παιδικά μου χρόνια, βλέπω ανθρώπους να γελούν και νιώθω πως ταξιδεύουν στις δικές τους αναμνήσεις. Τελικά, αλλάζουν τα πρόσωπα στις ελληνικές οικογένειες, αλλά οι ιστορίες μας μοιάζουν πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε.
Οι ιστορίες σας αντλούν υλικό από την ελληνική οικογένεια, τα παιδικά χρόνια και την καθημερινότητα. Πιστεύετε ότι τελικά το χιούμορ γεννιέται περισσότερο από τις δυσκολίες ή από τις όμορφες στιγμές της ζωής;
Το χιούμορ είναι σαν το πρόχειρο φαγητό της γιαγιάς, της τελευταίας στιγμής. Με απλά και καλά υλικά βγαίνει σχεδόν πάντα καλό. Και συνήθως αυτό το μαγειρεύει η πίεση.
Η παράσταση αλλάζει ανάλογα με την αλληλεπίδραση του κοινού. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς αυτό το «ζωντανό αλισβερίσι» με τους θεατές και πόσο συχνά σας οδηγεί σε απρόσμενα μονοπάτια πάνω στη σκηνή;
Ναι, είναι πολύ σημαντικό. Αν ήθελα να λέω ακριβώς τα ίδια κάθε βράδυ, θα ηχογραφούσα την παράσταση και θα πήγαινα σπίτι μου. Το ωραίο στο θέατρο είναι ότι κάθε κοινό είναι διαφορετικό και φέρνει τη δική του ενέργεια. Αυτό το ζωντανό αλισβερίσι, αυτό το δούναι και λαβείν, αυτό το νταλαβέρι συχνά οδηγεί σε απρόσμενες στιγμές, που δεν υπάρχουν σε κανένα κείμενο και δεν μπορούν να επαναληφθούν με τον ίδιο τρόπο.
Μετά από δεκαετίες στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το βιβλίο και τη σκηνή, τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σας δίνει τη μεγαλύτερη δημιουργική χαρά και να σας κάνει να ανυπομονείτε για την επόμενη φορά;
Η ζωντανή επικοινωνία με τον κόσμο. Αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος. Όταν είμαι πάνω στην σκηνή μερικές φορές νιώθω σαν να ρίχνω μια πέτρα σε λίμνη και να βλέπω τους κύκλους να απλώνονται. Δεν ξέρω ποιον θα αγγίξουν. Αυτό το «ποιον» με κρατά ζωντανό μετά από τόσα χρόνια. Άλλοι γελούν, άλλοι θυμούνται, άλλοι βλέπουν τον εαυτό τους. Και κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή, νιώθω την ίδια αγωνία με την πρώτη. Αυτή η αγωνία είναι που κρατά ζωντανή τη φλόγα.
Πόσο θεραπευτική ή βοηθητική είναι η σάτιρα σε δύσκολους καιρούς;
Η σάτιρα είναι περίπου σαν το αμορτισέρ του αυτοκινήτου. Δεν εξαφανίζει τις λακκούβες, αλλά σε βοηθά να περάσεις από πάνω τους χωρίς να διαλύσεις τη μέση σου.
Οι δύσκολοι καιροί πάντα γεννούσαν σάτιρα, γιατί οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να γελάσουν με αυτά που τους πιέζουν. Αν δεν μπορείς να γελάσεις λίγο με τα προβλήματά σου, κινδυνεύεις να τους δώσεις μεγαλύτερη σημασία απ’ όση τους αξίζει.
Να μας πείτε και μια κουβέντα για το «Ράδιο Αρβύλα», που η Κύπρος παρακολουθεί φανατικά και δύο κουβέντες για τον Αντώνη Κανάκη. Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας που κάνει τόσα χρόνια αγαπημένη μας την εκπομπή;
Θα σας απαντήσω με την ανάρτηση που έκανε ο Αντώνης για την παράστασή μου: «Έχουμε τόσους πολλούς φίλους στην Κύπρο και δεχόμαστε τόση αγάπη, που πολλές φορές μεταξύ μας συζητάμε για το πόσο όμορφο θα ήταν αν κάποια στιγμή βρισκόμασταν από κοντά.
Εν μέρει αυτό θα συμβεί την Παρασκευή 12 Ιουνίου, στις 20:00, στο Αμφιθέατρο ΠΑΣΥΔΥ, στη Λευκωσία, αφού ο Γιάννης μας φέρνει επιτέλους την παράστασή του “Βαλίτσα και Παύλα” στην Κύπρο. Μη τη χάσετε!»
Νομίζω ότι εκεί βρίσκεται και η απάντηση.
Μου γυρεύετε να σας πω δυο κουβέντες για τον φίλο, συναγωνιστή, συνοδοιπόρο, αδερφό Αντώνη Κανάκη. Πώς μπορώ να περιγράψω 30 χρόνια σε δυο κουβέντες!
Πώς να δεθεί η μεσόγειος με σχοινιά; που λέει και το τραγούδι.
Οκ καταλαβαίνουμε… Λοιπόν, ας κλείσουμε με το μήνυμα σας στον κόσμο της Κύπρου λίγες μέρες πριν την παράσταση σας στο νησί μας;
Σας περιμένω όλους με μεγάλη χαρά. Ελάτε να γνωριστούμε από κοντά, να θυμηθούμε, να γελάσουμε και να περάσουμε μια όμορφη βραδιά μαζί. Είναι μια παράσταση που μπορεί να τη δει όλη η οικογένεια.
Σπεύσατε.
