Ένα από τα πράγματα που μου κάνουν πάντα εντύπωση, κάθε φορά που περνώ την πόρτα του γραφείου του κυρίου Μιχαλάκη Στεργίδη, (ενός μπλε γραφείου μέσα και έξω, λες και είσαι στο γήπεδο και γραφεία της Ανόρθωσης 🙂 ) είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω του. Φίλοι παλιοί, άνθρωποι που ο χρόνος έδεσε ακόμη περισσότερο και που, όπως ο ίδιος λέει, αποτελούν για εκείνον μια δεύτερη οικογένεια. Φίλοι που δεν χωρίζονται σε κόμματα, πολιτικές ομάδες ή άλλες «ταμπέλες». Τους ενώνει μια ανιδιοτελής φιλία χρόνων, από εκείνες που αντέχουν στον χρόνο και στις όποιες πολιτικές ή άλλες διαφορές. Ανάμεσα στους αδελφικούς του φίλους και Σαλαμιναίοι, όπως ο Δημήτρης, που βρισκόταν στο γραφείο του όταν πήγα για τη συνέντευξή μας.
Αφορμή για τη συνέντευξή μας ήταν οι βανδαλισμοί στην πινακίδα «ΑΝΟΡΘΩΣΗ – ΝΕΑ ΣΑΛΑΜΙΝΑ». Μια πινακίδα που ήταν κάτι περισσότερο από μια επιγραφή. Ήταν μια αναφορά στην Αμμόχωστο, στον πόθο της επιστροφής και, για πρώτη φορά, έφερνε μαζί τα ονόματα των δύο ομάδων της πόλης.
Δύο ομάδες. Μια πόλη. Κοινός πόθος επιστροφής.
Η ιδέα ήταν του κυρίου Στεργίδη και η πινακίδα έγινε με δικά του έξοδα, με στόχο να στείλει ένα μήνυμα ενότητας. Κι όμως, κάποιοι επέλεξαν να τη βανδαλίσουν. Η πινακίδα ξαναέγινε -πάλι με έξοδα του κύριου Στεργίδη.
Δυστυχώς, λίγες ημέρες μετά τη συνέντευξή μας, η πινακίδα βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο. Και πάλι όμως θα ξαναγίνει, για τρίτη φορά, πάλι με έξοδα του κ. Στεργίδη.
Ίσως κάποιοι να βλέπουν μόνο μια πινακίδα.
Κάποιοι άλλοι, όμως, βλέπουν πίσω από αυτήν μια ολόκληρη πόλη.
Ο κύριος Μιχαλάκης Στεργίδης μιλά στο SkalaTimes για την πινακίδα, τους βανδαλισμούς, την Αμμόχωστο και τον πόθο της επιστροφής, στέλνοντας τα δικά του μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση.
Γιατί η Αμμόχωστος είναι μία και ο κόσμος της ένας.
Γι αυτό άλλωστε ο κ. Μιχαλάκης Στεργίδης ομολογεί στην πιο κάτω συνέντευξη του -ίσως για πρώτη φορά- πως είναι μεν Ανορθωσιάτης, αλλά η δεύτερη του ομάδα είναι η Νέα Σαλαμίνα, γιατί πάνω από κόμματα και ομάδες έχει την αγαπημένη του Αμμόχωστο!
της Γιώτας Δημητρίου
Κύριε Στεργίδη, αφορμή αυτής της κουβέντας μας είναι βεβαίως αυτό που συνέβηκε με την πινακίδα που αναγραφόταν «Ανόρθωση – Νέα Σαλαμίνα. Αμμόχωστος, η πόλη μας, η επαρχία μας». Για πρώτη φορά είδαμε πινακίδα με τις δύο ομάδες μαζί και μετά κάποιοι ανεγκέφαλοι θεώρησαν σωστό να σβήσουν το «Νέα Σαλαμίνα». Είχατε παρέμβει διαδικτυακά και μετά, με δικά σας έξοδα, έγινε ξανά νέα πινακίδα. Θα ήθελα να το σχολιάσετε λίγο όλο αυτό και να μας πείτε αν πράξεις σαν κι αυτή παραπέμπουν σε άλλες εποχές μισαλλοδοξίας και φανατισμού που οδήγησαν, βεβαίως, το νησί σε μοιρασμό.
Την πινακίδα αυτή την έφτιαξα γιατί ένιωσα την ανάγκη όλοι οι Βαρωσιώτες να είμαστε ενωμένοι. Ο κόσμος της Ανόρθωσης και της Νέας Σαλαμίνας είμαστε όλοι από την Αμμόχωστο. Παλαιότερα, όταν ήμασταν στην Αμμόχωστο, όταν έπαιζε Ανόρθωση – Σαλαμίνα, μετά τον αγώνα πηγαίναμε όλοι οι φίλοι είτε στο σωματείο της Ανόρθωσης είτε στο σωματείο της Σαλαμίνας ή σε διάφορες καφετέριες του Βαρωσιού και όλοι μαζί τρώγαμε, πίναμε, χωρίς διαφορές. Οι διαφορές άρχισαν μετά που γίναμε πρόσφυγες. Κάποια συναισθήματα για την πόλη μας, την Αμμόχωστο, έχουν μεγαλώσει, αλλά παράλληλα τα πολιτικά συναισθήματα έχουν ενταθεί και έχουμε φτάσει σε ένα σημείο να χωρίζουν οι μεν αριστεροί και οι δε δεξιοί. Αυτό το πράγμα είναι απαράδεκτο για το ποδόσφαιρό μας. Το ποδόσφαιρο και γενικά ο αθλητισμός είναι για να ενώνει, όχι για να χωρίζει. Με τις αντίπαλες ομάδες απλά είμαστε αντίπαλοι, δεν είμαστε εχθροί. Η «έχθρα» μας, η αντιπαλότητά μας, είναι 90 λεπτά. Μόλις τελειώσει το ματς, παύουμε να είμαστε αντίπαλοι και είμαστε φίλοι, συμπολίτες, εκτοπισμένοι και των δύο ομάδων οι οπαδοί και πρέπει να είμαστε φίλοι και ενωμένοι. Λαμβάνω και την ευκαιρία να πω και κάτι άλλο. Κάτι παρόμοιο, με διαφορετική ρίζα, είναι και οι σχέσεις μας με την ΑΕΚ Λάρνακας. Οι σχέσεις μας με την ΑΕΚ, αν και κάποιοι από τους μεν και τους δε (ΑΕΚ – Ανόρθωση) θέλουν να δημιουργούν αίσθηση αντιπαλότητας, δεν είμαστε εχθροί, είμαστε αντίπαλοι στο ποδόσφαιρο. Εγώ προσωπικά θεωρώ την ΑΕΚ αντίπαλο όταν παίζουμε ματς, μετά το ματς είμαστε φίλοι. Αφού πολλοί από τους φίλους μου είναι της ΑΕΚ, ο Blackis, π.χ., που είδες πριν λίγο εδώ, καρδιακός μου φίλος χρόνια, είναι ΑΕΚ. Ο Πρόεδρος της ΑΕΚ έχει τα γραφεία του απέναντι από τα δικά μου, μας χωρίζουν δέκα μέτρα. Το πρωί, αν τον δω, θα πούμε καλημέρα κτλ.
Αυτό που θέλω να πω σε όλους και ιδιαίτερα σε αυτά τα παιδιά με τις λάθος βάσεις είναι πως είμαστε όλοι Αμμοχωστιανοί. Εγώ, που πολλοί με θεωρούν φανατικό Ανορθωσιάτη, έζησα στο Βαρώσι 24 χρόνια. Και στη Λάρνακα βρίσκομαι 50 χρόνια. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου Σκαλιώτη, φυσικά. Θεωρώ, όμως, ότι είμαι ένας Βαρωσιώτης που με φιλοξενεί η Λάρνακα και πρέπει να σέβομαι αυτή την πόλη που με φιλοξενεί.
Είπατε ότι στην Αμμόχωστο ήσασταν αγαπημένοι και μετά το ματς ήσασταν φίλοι όλοι μαζί, Ανορθωσιάτες και Σαλαμιναίοι. Αυτό αλλάζει λίγο την εικόνα που είχα, ότι πριν το ’74 υπήρχαν έντονες αντιπαλότητες μεταξύ αριστερών – δεξιών και υποθέτω πως αυτό συνέβαινε και στις ομάδες τους… Είχα την εντύπωση ότι υπήρχε μια μισαλλοδοξία και τότε…
Μπορεί να υπήρχαν αυτά που λες, αλλά εγώ μιλώ για τις δικές μου παρέες και τον κόσμο που εγώ συναναστρεφόμουν. Μιλώ για τον κόσμο με κοινή λογική. Φυσικά και υπήρχε η κομματική παρέμβαση στα σωματεία, δηλαδή η ΟΜΟΝΟΙΑ ήταν αριστερή, το ΑΠΟΕΛ δεξιό, η Σαλαμίνα αριστερή, η Ανόρθωση δεξιά κ.ο.κ. Με την παρόδο του χρόνου και την εφαρμογή του επαγγελματισμού στο ποδόσφαιρο έχει μειωθεί σημαντικά.
Αυτοί που είναι κατευθυνόμενοι, που ακούνε τα κόμματα χωρίς να σκέφτονται, κάποτε θα καταλάβουν ότι στο ποδόσφαιρο δεν χωράει η πολιτική.
Όταν ήμασταν στο Βαρώσι, υπήρχαν κάποιες άλλες εποχές που, ναι, υπήρχαν οι Αριστεροί και οι Δεξιοί. Αυτό μειώθηκε, αλλά δεν εξαλείφθηκε. Για την πινακίδα που είχα φτιάξει, με πήραν πολλοί Σαλαμιναίοι για να μου δώσουν συγχαρητήρια, κάποιοι εκφράστηκαν και δημόσια στο Facebook κτλ. Το πιο εντυπωσιακό είναι τα χιλιάδες likes που πήρε η ανάρτηση, δεκάδες χιλιάδες, (πέραν των 82 χιλιάδων) που δείχνουν πως οι περισσότεροι Αμμοχωστιανοί συμφωνούν πως πρέπει να είμαστε μονιασμένοι και να στηρίζουμε τις δύο ομάδες που είχε το Βαρώσι, χωρίς αντιπαλότητες. Άρα οι περισσότεροι Αμμοχωστιανοί συμφωνούν με την πινακίδα. Υπάρχει, όμως, δυστυχώς, μια μικρή μερίδα ανεγκέφαλων που σβήνουν όχι μόνο το «Νέα Σαλαμίνα», αλλά βανδαλίζουν και σήματα τροχαίας κτλ., χωρίς να γράφουν το όνομά τους, αλλά τάχα την ομάδα τους ή άλλα συνθήματα. Αυτό δείχνει μια ψυχασθένεια και είναι εναντίον του κοινωνικού συνόλου. Μα τι ωφελούν αυτοί οι βανδαλισμοί, πέρα από διχόνοια;
Πέρασα από το γήπεδο της Νέας Σαλαμίνας και όλες οι πινακίδες έξω από το γήπεδο, των χορηγών της ομάδας, ήταν βανδαλισμένες. Μα είναι δυνατόν! Μιλάμε για μανιακούς που μάλλον έχουν ψυχολογικά προβλήματα. Δεν βρίσκω άλλη εξήγηση.
Πρέπει να σας πω, όταν είδα την πινακίδα με τις δύο Αμμοχωστιανές ομάδες μαζί, συγκινήθηκα και έγραψα μάλιστα και ένα άρθρο με τίτλο «Η Ανόρθωση και η Νέα Σαλαμίνα μας δείχνουν τον δρόμο», εννοώντας τον δρόμο της ενότητας. Ομολογώ πως πρώτη φορά έβλεπα τις δύο ομάδες μαζί σε κοινό σύνθημα για την Αμμόχωστο.
Ναι, είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο. Ο λόγος που με ώθησε να το κάνω είναι η αγάπη μου για την Αμμόχωστο, αλλά και η αγάπη μου για τους συμπολίτες μου και την πόλη που με φιλοξενεί, τη Λάρνακα. Για να κάνω αυτή την πινακίδα, το σκέφτηκα πολύ: πώς θα γραφτούν τα γράμματα, πώς θα μπουν κτλ., να μην αδικήσω καμία από τις δύο ομάδες. Μάλιστα, όταν είπα του ταμπελογράφου ότι θέλω η Νέα Σαλαμίνα να γραφτεί με κόκκινα γράμματα, μου λέει «είσαι σίγουρος;». Του απάντησ «ναι, το χρώμα της ομάδας!». Και το αντίστοιχο μπλε για την Ανόρθωση. Και έβαλα και ένα σχέδιο χειραψίας, ότι οι δύο ομάδες είναι μαζί. Πρέπει, βέβαια, να σου εξομολογηθώ ότι δεν συγκρατήθηκα και πάνω από το «Αμμόχωστος», εκεί που είναι το μαχαίρι, τους Τούρκους που κάρφωσαν την Αμμόχωστό μας, έβαλα και τον τόπο καταγωγής μου, που είναι η Καρπασία.
Μα πάντα βάζετε την Καρπασία παντού!
Ναι, χιλιάδες αυτοκόλλητα. (Χαμόγελο)
Άρα, κύριε Στεργίδη, η πινακίδα, φτιάχτηκε για να στείλει ένα μήνυμα ενότητας, αλλά φαίνεται πως κάποιοι ανεγκέφαλοι δεν το σεβάστηκαν….
Ναι. Το ποδόσφαιρο ενώνει. Το πρώτο μου αυτοκόλλητο που έκανα, πριν πολλά πολλά χρόνια, ήταν ένα που έγραφε «Keep politics out of country’s sports». Με εκείνο το σύνθημα έχω γαλουχηθεί από το 1976, που είχα κάνει το αυτοκόλλητο εκείνο.
Νομίζετε είναι εύκολο να εξαφανίσουμε την πολιτική από τα σπορ γενικά και από το ποδόσφαιρο ειδικά;
Σιγά σιγά μπορούμε, αλλά δυστυχώς δεν μας βοηθούν τα κόμματα.
Σήμερα, κύριε Στεργίδη, με όλα αυτά που γίνονται και με τα 52 χρόνια που πέρασαν, είστε αισιόδοξος ότι μπορεί να έχουμε μια λύση του Κυπριακού;
Δυστυχώς, η όποια λύση που κάποτε θα βρεθεί δεν θα είναι αυτή που θέλουμε. Δυστυχώς, οι Τούρκοι μιλούν σήμερα από θέση νικητή. Αυτά που πήραν τα τουρκοποίησαν. Από δικά μας λάθη και στενοκεφαλιά τους αφήσαμε έξω από αυτά που όριζε η Συνθήκη της Ζυρίχης, (δηλαδή, Πρόεδρος θα ήταν Ελληνοκύπριος και αντιπρόεδρος Τουρκοκύπριος. Οι δύο κοινότητες, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, θα είχαν πολιτική συμμετοχή και δικαιώματα στο νέο κράτος κτλ.) και βρήκαν ευκαιρία να μας κάνουν όλα όσα μας έκαναν.
Δεν πιστεύω στη φιλία Τούρκου και Έλληνα μετά τα όσα έχουν γίνει. Η δε φιλία μεταξύ Ε/Κ και Τ/Κ, μετά τα όσα έγιναν (εισβολή, πόλεμος κτλ.), είναι δύσκολη.
Αν δοθεί μια λύση να επιστρέψουν οι Ε/Κ στα σπίτια τους και οι Τ/Κ στα δικά τους, θα είναι δύσκολο. Λένε πως οι Τ/Κ είναι αδέλφια μας, είδες Τ/Κ να λένε πως θέλουν να επιστρέψουν στα σπίτια τους; Ενώ οι Ε/Κ έχουμε καημό να πάμε πίσω. Οι Τ/Κ βρήκαν κέρδος μέσα από όλο αυτό που έχει γίνει. Αν κάποιοι θέλουν να επιστρέψουν κτλ., είναι λίγοι, η μειοψηφία.
Κακά τα ψέματα, η ζωή των Τ/Κ έγινε καλύτερη μετά το ’74, σε αντίθεση με τη ζωή του πρόσφυγα Ε/Κ.
Κάναμε, όμως, πολλά λάθη. Θυμάμαι ένα σύνθημα, νομίζω, του Μακαρίου, πως επειδή είναι μειοψηφία οι Τ/Κ, κάποτε θα αναγκαστούν να φύγουν.
Βέβαια, δεν φταίμε μόνο εμείς. Φταίνε κι αυτοί που, μόλις βρήκαν την ευκαιρία, απέβαλαν από πάνω τους τα κόμπλεξ και την πίεση και τώρα μιλούν από θέση νικητή. Γι’ αυτό λέω πως είναι δύσκολο να βρεθεί μια δίκαιη λύση.
Αυτό που μπορεί να μας κάνει να ξανασυμβιώσουμε είναι η επανένωση, ναι, αλλά οι απόγονοί μας δεν πιστεύω ότι θα πάνε πίσω στα σκλαβωμένα χωριά μας.
Μα, κύριε Στεργίδη, δεν είναι γι’ αυτό που αγωνίζονται, υποτίθεται, οι πολιτικοί μας;
Μα ποιος θα πάει πίσω; Να σου φέρω παράδειγμα τον εαυτό μου. Εγώ είμαι 76 ετών. Και είμαι από τη Γιαλούσα. Τη Γιαλούσα δεν την αναφέρουν ποτέ. Εγώ, όμως, είμαι Βαρωσιώτης επειδή εκεί μεγάλωσα, εκεί πήγα σχολείο κτλ. Ας πούμε ότι σε έναν χρόνο ανοίγει το Βαρώσι. Το Βαρώσι πρέπει να χαλαστεί και να ξαναχτιστεί, διότι 52 χρόνια, αντιλαμβάνεστε, τι απέγιναν τα κτήρια και τι εγκαταστάσεις χρειάζονται για να γίνει το Βαρώσι κατοικήσιμο. Άρα, μια δεκαετία να γίνει κατοικήσιμο; Θα είμαι 86 ετών. Θέλω να επιστρέψω, αλλά νομίζω δεν θα προλάβω.
Μια μεγάλη μερίδα των νέων (γεννημένοι μετά το ’74) θα σκεφτούν το οικονομικό, να πουλήσουν την περιουσία τους (και δεν τους αδικώ, με την ακρίβεια και τις οικονομικές δυσκολίες που υπάρχουν σήμερα).
Κάποιοι άλλοι θα θέλουν να πάνε για να αξιοποιήσουν οι ίδιοι τις περιουσίες τους.
Δεν κρίνω κανέναν για τον τρόπο που το σκέφτεται.
Εμένα, π.χ., διακαής μου πόθος είναι να θαφτώ στη Γιαλούσα. Έχω και τάφο εκεί, οικογενειακό, και εκεί θέλω να θαφτώ.
Αλλά είναι δύσκολο να βρεθεί μια δίκαιη λύση και επιστροφή, έτσι όπως λένε κάποιοι.
Μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα. Μα ποια ανθρώπινα δικαιώματα; Εγώ πήγα μια φορά να δω το σπίτι μου και δεν μπήκα μέσα, διότι δεν ήθελα να πάρω την άδεια ενός ξένου, ενός Τ/Κ, για να μπω μέσα στο ίδιο μου το σπίτι!
Από την άλλη, οι Τ/Κ νιώθουν πλέον ντόπιοι στα κατεχόμενα, παρόλο που δεν τους ανήκουν οι τόποι μας. Θυμάμαι, είχα πάει σε ένα καφενείο στον Άγιο Θερίσσο και ρώτησα το γκαρσόνι από πού είναι και μου είπε ότι ότι είναι Καρπασίτης! Ήταν Κούρδος που γεννήθηκε και παντρεύτηκε στην Καρπασία και θεωρεί τον εαυτό του Καρπασίτη!
Διότι, ας το παραδεχθούμε, ο μακροχρόνιος αγώνας έγινε θηλιά στον λαιμό μας. Εδραιώθηκε η κατοχή και εδραιώθηκαν στην πολιτική και αυτοί που τα έκαναν! Ο μακροχρόνιος αγώνας εξυπηρέτησε πρώτα από όλα τους Τούρκους και μετά τους πολιτικούς μας, αλλά και πολλούς που δεν ήταν πρόσφυγες και είδαν τις περιούσιες τους να εκτινάσσονται σε μεγάλα ύψη.
Μας είχαν προτείνει κάποια σχέδια λύσης κατά καιρούς, τα απορρίψαμε και τα πράγματα μέσα από τα χρόνια γίνονται χειρότερα…
Κύριε Στεργίδη, πριν κλείσουμε, θέλω να σας πω ότι με εντυπωσιάζει πάντα που, όποτε έρθω στο γραφείο σας, είναι γεμάτο με φίλους σας και κάποιοι, όπως μου έχετε πει, είναι φίλοι σας για δεκαετίες…. Να πούμε δύο λόγια για τη φιλία;
Η φιλία είναι προέκταση της οικογένειας και κάποιοι φίλοι είναι σαν οικογένειά μας. Το θέμα είναι να σε διαλέγουν καλοί άνθρωποι και όχι συμφεροντολόγοι, διότι μέσα στην κοινωνία μας τα χρήματα, για πολύ κόσμο, είναι μέσα στις προτεραιότητές τους και ανάλογα συμπεριφέρονται. Εγώ έχω τη χαρά να περιβάλλομαι και να περιβάλλω φίλους αληθινούς και συνεργάτες, καλούς ανθρώπους. Δεν ξεγέλασα κανέναν, αλλά ούτε και με ξεγέλασε κανένας.
Ναι, αλλά μέσα στα χρόνια δεν νιώσατε ότι κάποιοι, ενδεχομένως, να μην ήταν αληθινοί φίλοι, να έβλεπαν το συμφέρον τους κτλ.;
Τούτοι οι συμφεροντολόγοι, ευτυχώς, απομακρύνονταν μόνοι τους, διότι καταλάβαιναν ότι δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε το καλό.
Εγώ από τους φίλους μου δεν ζήτησα ποτέ τίποτα, ούτε από πολιτικούς, ούτε έχω πολιτικές φιλοδοξίες κτλ. Επίσης, δεν βλέπω τι κόμμα έχουν οι φίλοι μου ή άλλα τέτοια…. Ο Δημήτρης που βλέπεις εκεί, ο πατέρας του ήταν ιδρυτικό μέλος του ΑΚΕΛ και είναι Σαλαμιναίος και είμαστε αδελφικοί φίλοι. Επίσης ο πατέρας της συζύγου μου ηταν ιδρυτικο μέλος του ΑΚΕΛ και Σαλαμιναίος. Ευτυχώς έφερα την γυναίκα μου στον “ίσσιο δρόμο” και έγινε και Ανορθωσιάτισσα (γέλια!), αλλά δεν αποποιήθηκε εντελώς την Νέα Σαλαμίνα, ήταν πάντα η δεύτερη της ομάδα. Όπως και εμένα η Νέα Σαλαμίνα είναι η δεύτερη μου όμαδα.
Αυτό λοιπόν είναι η φιλία, ανιδιοτέλεια και αλήθεια.
Να κλείσουμε με το μήνυμά σας στους αναγνώστες του SkalaTimes;
Θέλω να παρακαλέσω όλους να εμπεδώσουν το μήνυμα της συνένωσης των Αμμοχωστιανών και να σταματήσει η αντιπαλότητα με άλλες πόλεις και ομάδες. Η Λάρνακα φιλοξενεί εμάς τους Αμμοχωστιανούς και την ευχαριστούμε. Να είμαστε όλοι συμφιλιωμένοι και να βλέπουμε το καλό του τόπου μας και να θέλουμε την επανένωση της πατρίδας μας και την επιστροφή στην Αμμόχωστό μας, όσο κι αν αυτό μοιάζει πολύ δύσκολο.
