Article follows in English
Της Γιώτας Δημητρίου
Η τέχνη του να μένεις πιστός σε αξίες και στην αλήθεια είναι μια υποτιμημένη τέχνη, αλλά η ύψιστη, καθώς δίνει το βάρος της προσωπικότητας.
Σε μια πόλη που έχει κερδίσει τον τίτλο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2030, ο πολιτισμός πρέπει να διέπει πρωτίστως τον ίδιο τον κόσμο της πόλης και της επαρχίας Λάρνακας, αυτούς που εκπροσωπούν τον οργανισμό, τον καλλιτεχνικό κόσμο, τον κόσμο που υπηρετεί τον πολιτισμό και βεβαίως κάθε άνθρωπο που θέλει να λέγεται πολιτισμένος.
«Ως πολιτισμός ορίζεται το σύνολο των υλικών και πνευματικών επιτευγμάτων μιας κοινωνίας – συμπεριλαμβανομένων των τεχνών, των επιστημών, των ηθών, των εθίμων και των αξιών – το οποίο μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά και διαμορφώνει τον τρόπο ζωής της», όπως σωστά έχει λεχθεί.
Μεγάλη λέξη το ήθος. Τόσο βαριά όσο η λέξη πολιτισμός. Και αυτά δεν κρίνονται στα άρθρα, τις αναρτήσεις και τις κουβέντες μας, αλλά στις πράξεις μας. Τις φανερές και τις αφανέρωτες.
Μιλούσα προχθές με έναν φίλο που διαπρέπει πολιτιστικά στο Λονδίνο. Με προβλημάτισε με πολλά που μου είπε, μα προπάντων με την πρόταση: «Γιώτα, κανένας δεν μπορεί να εκπροσωπεί τον πολιτισμό, όσα βραβεία και περγαμηνές κι αν έχει, αν δεν διαθέτει το ανάλογο πνεύμα. Αλλιώς είναι ένας εργαζόμενος, κι ας είναι και νομπελίστας ποιητής».
Ο πολιτισμός λοιπόν δεν είναι η τέχνη αυτούσια μόνο, αλλά οι άνθρωποι που κινούνται μέσα από την τέχνη, δίπλα από την τέχνη, για την τέχνη.
Οι άνθρωποι. Οι πράξεις τους. Το ήθος τους. Οι δράσεις τους. Πώς σκύβουν πάνω σε έννοιες όπως φιλία, συνάνθρωπος, συνάδελφος, γείτονας κ.λπ.
Οι τίτλοι κάποτε τελειώνουν.
Οι εποχές αλλάζουν.
Κύκλοι κλείνουν και άλλοι ανοίγουν.
Ένα μόνο μένει: Το πώς στεκόμαστε με τις πράξεις και το ήθος μας.
Αυτό παραμένει ακλόνητο και λέει ποιοι είμαστε. Ακόμη και όταν φύγουμε από αυτό τον κόσμο.
Γιατί, για όσους το ξεχνούν: όλοι θα φύγουμε, αργά ή γρήγορα.
Σας αφήνω με την τέχνη της λογοτεχνίας και λόγια του Λουντέμη από το Βιβλίο “Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος” : “Σ’ αυτόν τον παραζαλισμένο κόσμο, που οι άνθρωποι ξεφυτρώνουν απ΄τη γη σαν τους ασπάλακες για να βλάψουν και να ξαναμπούνε στη γη, η συμφορά είναι παλιά όσο και το χώμα.
Ο κόσμος όλος είναι ξεχειλισμένος από ασκήμιες που τις έκαναν οι άνθρωποι σε στιγμές που ξεχάσανε το θάνατο. Μα πάνω απ΄αυτή τη στοιβαγμένη αθλιότητα λάμπουν και μερικές ομορφιές, οι λιγοστές ομορφιές που έκαναν κάποιοι άνθρωποι, οι μόνοι άνθρωποι που το ήξεραν πως θα πεθάνουν”.
The Art of Remaining Faithful to Values and Truth: The Highest Form of Culture
By Yiota Dimitriou
The art of remaining faithful to values and to truth is an underestimated art, yet it is the highest of all, for it carries the full weight of one’s personality.
In a city that has earned the title of European Capital of Culture 2030, culture must first and foremost permeate the very fabric of the city itself and of the Larnaca district—those who represent its institutions, its artistic community, those who serve culture, and, of course, every individual who wishes to call themselves cultured.
“Culture is defined as the totality of the material and spiritual achievements of a society—including the arts, sciences, morals, customs, and values—which is transmitted from generation to generation and shapes its way of life,” as has rightly been said.
Ethos is a great word. As weighty as the word culture itself. And neither is judged through articles, posts, or conversations, but through our actions—both visible and unseen.
I was speaking the other day with a friend who has distinguished himself in the cultural scene in London. He left me with much to reflect upon, but above all with this thought:
“Giota, no one can represent culture, no matter how many awards or accolades they have, if they do not possess the corresponding spirit. Otherwise, they are merely a worker—even if they happen to be a Nobel laureate poet.”
Culture, then, is not only art itself, but also the people who move through art, beside art, for art.
People. Their actions. Their ethos. Their deeds. The way they lean into concepts such as friendship, fellow human being, colleague, neighbour, and so on.
Titles eventually come to an end.
Seasons change.
Cycles close, and others open.
Only one thing remains: how we stand through our actions and our ethos.
That is what endures, unshaken, and it is what declares who we are—even after we depart this world.
For, to those who forget: we will all leave, sooner or later.
I leave you with the art of literature and with the words of Lountemis from the book “The Cherry Trees Will Bloom Again This Year”:
“In this dazed world, where human beings spring from the earth like mole-crickets only to harm and then return to the earth again, misfortune is as old as the soil itself.
The whole world is overflowing with ugliness, created by people in moments when they forgot death.
Yet above this piled-up misery, a few beauties still shine—the rare beauties created by those few who knew, always, that they would die.”
