Από τη Φιλιώ Σάββα
Την Κυριακή 31 Οκτωβρίου, βρέθηκα, μετά από πρόσκληση, στο Start Cafe στην παρουσίαση του παιδικού παραμυθιού «Όταν το καλοκαίρι φεύγει» της Βάσως Παναγή. Μια συγκινητική βραδιά με ποίηση, μουσική, μελωδικές φωνές και άγγιγμα ψυχής!
Έκλεισα τα μάτια και κράτησα τα δάκρυα στο ψέλλισμα της λέξης «μάνα». Στο σημείο εκείνο, ξαφνικά, μπήκαν εικόνες με μυρωδιές, άνθη, ακούσματα. Το γλαστράκι με τους κρίνους, το γιασεμί στην αυλή της γιαγιάς, η παγωμένη λεμονάδα, το θρόισμα των φύλλων της κληματαριάς και εκείνη η ζεστή αγκαλιά της γιαγιάς και το φιλί στον αποχαιρετισμό…
Ναι, έγινε εκείνη η βραδιά ένας κύκλος ζωής για τον καθένα και την καθεμιά μας που έχουμε βιώσει μια απώλεια. Όμως, δεν έφυγα με θλίψη, αλλά με συναισθήματα όπως αυτά στο φλοράλ τραπεζομάντηλο της γιαγιάς… απαλά χρώματα που μοσχομύριζαν στο μέσα μου.
Κράτησα το βιβλίο στο χέρι και κοίταξα την τελευταία του σελίδα. Από μικρή μου άρεσε, όταν έπαιρνα ένα βιβλίο, να μαθαίνω το τέλος. Τώρα πλέον θέλω να ζω τη διαδρομή· όμως, νιώθοντας για λίγο ένα μικρό παιδί στην αυλή της γιαγιάς, γύρισα την τελευταία σελίδα πάλι και διάβασα το πιο κάτω:
«Ό,τι αγαπάς πραγματικά μένει φυλακτό για πάντα στην καρδιά,
Κι όταν φεύγει μακριά, πάντοτε θα το συναντάς στα πιο μικρά».
Σε ευχαριστώ, Βάσω μου, που με ταξίδεψες σε γνώριμα μέρη της ψυχής με τόση τρυφερότητα στην κάθε λέξη του παραμυθιού! Στα πιο μικρά λοιπόν συναντάμε το καθετί που αγαπήσαμε και παντα αυτή η αναμονή του επόμενου καλοκαιριού.
Καλοτάξιδο…
