Της Γιώτας Δημητρίου
Σήμερα, δεν ξέρω αν αξίζει να γράφουμε οποιαδήποτε άλλη είδηση πέρα από αυτή με τα δύο έφηβα κορίτσια στην Ηλιούπολη…
Όταν δύο έφηβα κορίτσια αποφασίζουν να τερματίσουν τη ζωή τους, τότε η κοινωνία έχει αποτύχει παταγωδώς.
Όταν sites και κόσμος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δημοσιεύουν την επιστολή ενός νεκρού παιδιού, τότε έχουμε πιάσει έναν τερατώδη πάτο.
Η έγνοια μιας κοινωνίας θα έπρεπε να είναι πάνω απ’ όλα τα παιδιά.
Σε ένα σύστημα που κατασπαράζει οικονομικά την πλειοψηφία του κόσμου, είναι αναπόφευκτο αυτό να έχει επιπτώσεις και στα παιδιά.
Παιδεία, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σύστημα, αλλά και εμείς – ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ – έχουμε ευθύνη για αυτόν τον κόσμο που δημιουργείται. Έναν κόσμο που δεν θέτει ως προτεραιότητα την ευημερία του παιδιού.
Θεσμοί, υπουργεία, πολιτικές… ένα σωρό. Πού είναι, για παράδειγμα, η Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού (Κύπρο) όταν εδώ και χρόνια φωνάζουμε ότι οι σχολικές τσάντες που κουβαλούν τα παιδιά έχουν απάνθρωπο βάρος;
Πού είναι το Υπουργείο Παιδείας (Κύπρου) όταν εδώ και χρόνια φωνάζουμε ότι το σύστημα παιδείας είναι απαρχαιωμένο, αναγκάζει τα παιδιά να παπαγαλίζουν και να ζουν μέσα σε ένα σωρό άγχος και φροντιστήρια; Και την ίδια ώρα κατακρεουργεί την κριτική τους σκέψη!
Πού είναι το κράτος όταν φωνάζουμε ότι εκατοντάδες οικογένειες βρίσκονται στα όρια της φτώχειας -και αυτό, αναπόφευκτα, επηρεάζει και τα παιδιά;
Πού είμαστε όλοι εμείς να βγούμε στους δρόμους και να θέσουμε ως προτεραιότητα τα παιδιά;
Και αφού βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, τι ακριβώς έχουν θέσει οι υποψήφιοι στα προγράμματά τους για την ευημερία του παιδιού;
Ο θάνατος της 16χρονης στην Ελλάδα και η μάχη της φίλης της να κρατηθεί στη ζωή μάς στήνουν όλους στον τοίχο (όσους ακόμη θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι) και μας ρωτούν επιτακτικά: «Τι κάνετε για την ευημερία και την ευτυχία των παιδιών;»
Και σε οικογενειακό επίπεδο, γιατί δεν είναι όλα ευθύνες του κράτους, πόσο έχουμε πείσει τα παιδιά μας ότι αυτός ο κόσμος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι ψεύτικος, τοξικός και εθιστικός; Πόσο τα βοηθούμε να καταλάβουν πως όσο λιγότερο ζουν μέσα σε αυτό το ψέμα, τόσο καλύτερο είναι για τα ίδια; Ή μήπως τα αφήνουμε με τις ώρες στο κινητό για δική μας ευκολία;
Πόσο έχουμε κάνει τα παιδιά μας να καταλάβουν ότι επιτυχία δεν είναι μόνο οι βαθμοί, αλλά ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ να έχουν μέσα τους μέτρο, αξίες, ψυχική ισορροπία και να είναι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ;
Πόσο έχουμε κάνει τα παιδιά μας να νιώσουν πως πρώτα απ’ όλα μάς ενδιαφέρει η ευτυχία τους και μετά η εικόνα ή οι επιδόσεις τους;
Πόσο έχουμε μεριμνήσει ώστε να μην αγχώνονται μόνο για τα μαθήματα, αλλά να χαίρονται – ΝΑ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ – τη ζωή τους, τη φύση, τους φίλους τους;
Πόσο παρατηρούμε τα ματάκια τους να μην κρύβουν άγχος και θλίψη;
Πόσο καθόμαστε να τους μιλήσουμε όταν λένε “δεν είμαι καλά” αντί να τους πούμε “τίποτε δεν έχεις”;
Αυτή τη στιγμή, μια έφηβη έχασε τη ζωη της με τον πιο τραγικό τρόπο και η άλλη 16χρονη φίλη της δίνει μάχη για τη ζωή της.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, γιατροί από πολλές ειδικότητες παρακολουθούν την πορεία της υγείας της. Η 16χρονη φέρει σοβαρά τραύματα σε όλο της το σώμα και η κατάστασή της κρίνεται ιδιαίτερα κρίσιμη. Οι γιατροί προσπαθούν να τη σταθεροποιήσουν αιμοδυναμικά και παράλληλα να αντιμετωπίσουν τα πολλαπλά τραύματά της. Το κορίτσι μεταφέρθηκε αρχικά στο Ασκληπιείο Βούλας και στη συνέχεια κρίθηκε απαραίτητη η διακομιδή του στο ΚΑΤ. Σύμφωνα με πληροφορίες, φέρει σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, θλάσεις σε συκώτι και πνεύμονα, καθώς και σοβαρό κάταγμα στη λεκάνη.
Την ίδια ώρα, οι αστυνομικές Αρχές στην Ελλάδα αναζητούν απαντήσεις για το τι ώθησε τα δύο κορίτσια σε αυτή την πράξη. Το σημείωμα που βρέθηκε, καθώς και το ημερολόγιο ενός εκ των δύο κοριτσιών, δείχνουν ότι έδιναν μάχη με την κατάθλιψη.
Ωστόσο, οι άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. εξετάζουν εάν υπήρχε και κάτι ακόμη που οδήγησε τα δύο κορίτσια στο απονενοημένο διάβημα. Για τον λόγο αυτό ελέγχονται τα κινητά τους τηλέφωνα και οι συνομιλίες που είχαν το τελευταίο διάστημα.
Οι έρευνες επικεντρώνονται και στον τρόπο με τον οποίο οι δύο κοπέλες βρέθηκαν στην ταράτσα της πολυκατοικίας.
Στο σακίδιο της κοπέλας που έχασε τη ζωή της βρέθηκε ένα χειρόγραφο σημείωμα που ραγίζει καρδιές.
Στις οικογένειες των δύο παιδιών παρέχεται ήδη ψυχιατρική και ψυχολογική υποστήριξη από το προσωπικό του νοσοκομείου. Παράλληλα, το Υπουργείο Παιδείας ενεργοποίησε ειδικό πρωτόκολλο ψυχοκοινωνικής υποστήριξης. Κλιμάκιο με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς μεταβαίνει στο σχολείο των δύο μαθητριών στην Ηλιούπολη, για να στηρίξει συμμαθητές και εκπαιδευτικούς που βρίσκονται σε κατάσταση σοκ.
Οι κύριες γραμμές ψυχολογικής υποστήριξης στην Ελλάδα προσφέρουν δωρεάν, ανώνυμη και άμεση βοήθεια. Η γραμμή 10306 λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο στην Ελλάδα για θέματα ψυχικής υγείας, ενώ για παιδιά και εφήβους λειτουργεί και η γραμμή 116111.
Στην Κύπρο, ωστόσο, δεν υπάρχει εξειδικευμένη τηλεφωνική γραμμή άμεσης ψυχολογικής στήριξης αποκλειστικά για εφήβους σε κρίση.
Υπάρχουν υπηρεσίες όπως η «Πυξίδα Ζωής» στο 1471, ένα ψυχιατρικό/ψυχοθεραπευτικό κέντρο που προσφέρει υπηρεσίες ψυχολογικής υποστήριξης μέσω προγραμματισμένων ραντεβού — διά ζώσης ή διαδικτυακά — και όχι ως γραμμή άμεσης παρέμβασης.
Το 1484 αφορά θέματα ΔΕΠΥ, ενώ η γραμμή 1402 παρέχει υποστήριξη και πληροφορίες για ζητήματα εξαρτήσεων, υπό την αιγίδα της Αρχής Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων Κύπρου.
Έκκληση έκανε «Το Χαμόγελο του Παιδιού» (Ελλάδα) να μη δημοσιεύεται η επιστολή της έφηβης που έχασε τη ζωή της. Παράλληλα, καλεί όλους (παιδιά και ενήλικες) να επικοινωνούν με την Εθνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056, δωρεάν και ανώνυμα, όλο το 24ωρο, 365 ημέρες τον χρόνο.
Όπως σημειώνεται στη σχετική ανακοίνωση, η επιστημονική ομάδα της Εθνικής Γραμμής για τα Παιδιά SOS 1056 είναι εκεί, με γνώση και εξειδίκευση, για να μιλήσει με το παιδί που δυσκολεύεται, με το παιδί που γνωρίζει κάποιο άλλο παιδί που αντιμετωπίζει πρόβλημα, με τον γονιό που ανησυχεί, με τον εκπαιδευτικό που προβληματίζεται, αλλά και με κάθε πολίτη.
