Η πιο κάτω ανάρτηση του δασκάλου και συγγραφέα Αντώνη Ζαρίντα δημοσιεύτηκε πριν από λίγες ημέρες, ωστόσο σήμερα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, μετά τη μαύρη είδηση που συγκλόνισε Ελλάδα και Κύπρο. Δύο 16χρονα κορίτσια, μέσα στην απόγνωση, έπεσαν από πολυκατοικία, η μία έχασε τη ζωή της, ενώ η άλλη δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή.
Αυτούσια η ανάρτηση του Αντώνη Ζαρίντα:
Τα παιδιά είναι αρχαιότερο προλεταριάτο του κόσμου, έλεγε ο Γιάνους Κόρτσακ.
Είμαι πεπεισμένος πως ισχύει και σήμερα, αλλά με διαφορετική μορφή.
Για παράδειγμα, ένα τυπικό 24ωρο ενός μέσου έφηβου μαθητή στην Κύπρο περιλαμβάνει:
6 ώρες σχολείο
2,5 διάβασμα
1,5 ώρα ιδιαίτερα
ΣΥΝΟΛΟ: 10 ώρες
*δ έ κ α ώ ρ ε ς*
Πείτε ό,τι θέλετε. Συνταυτιστείτε, αν σας κάνει να νιώθετε καλύτερα, με τον ενηλικισμό (adultism) που κρύβετε μέσα σας, αντί με το παιδί (σας). Ρίξτε κιόλας το φταίξιμο στην τεχνολογία για να έχετε άλλοθι. Ό,τι και να πείτε, η ωμή πραγματικότητα είναι αυτή:
***Οι έφηβοι μαθητές είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι στην Κύπρο!***
Αναρωτιέμαι αν τους μένει χρόνος… Χρόνος αργός και ποιοτικός. Χρόνος να αναπνεύσουν, να ξεκουραστούν, να τεμπελιάσουν, να αθληθούν, να παίξουν, να μάθουν, να σκεφτούν, να διαλογιστούν, να δημιουργήσουν, να κοινωνικοποιηθούν, να ερωτευτούν, να ζήσουν.
Τα παιδιά είναι πρώτα απ’ όλα Άνθρωποι, τόνιζε ο Κόρτσακ. Δεν είναι μαθητές.
Το εκπαιδευτικό σύστημα αρνείται πεισματικά να το αναγνωρίσει. Εξ αυτού, είναι σχεδιασμένο στις ανάγκες του θεσμού και όχι του παιδιού.
Η παιδαγωγική έγνοια, που αγκαλιάζει το παιδί ως ύπαρξη ολιστική, ιδιαίτερη και μοναδική που αξίζει σεβασμό, δεν υφίσταται.
Τα γνωστικά αντικείμενα είναι τεμαχισμένα, ασύνδετα μεταξύ τους και το καθένα με τις δικές του απαιτήσεις, τις οποίες εκλαμβάνει ως τις σημαντικότερες όλων.
Υπάρχουν, αλήθεια, και πολλές άλλες ανοικτές πληγές, ωστόσο, ίσως η σημαντικότερη είναι ότι όλες οι κραυγαλέες συστημικές αστοχίες κι αποτυχίες χρεώνονται a priori στο παιδί. Στο παιδί, που δεν του αφήνεται καν χρόνος να είναι παιδί!
Εν ολίγοις, ο αντιπαιδαγωγικός σχεδιασμός του εκπαιδευτικού συστήματος, ο ωκεανός ύλης, η εξετασιοκεντρική υστερία και η αναπόφευκτη καταπόνηση που αυτά επιφέρουν ΔΕΝ ευνοούν τη μάθηση ούτε την υγιή προσωπική ανάπτυξη. Τουναντίον, καταστρέφουν τη ζωτική χαρά και την αναζήτηση νοήματος στον κόσμο, τραυματίζοντας γενιές και γενιές…
Η Zoe Neill, κόρη του πρωτοπόρου παιδαγωγού A.S. Neill και διευθύντρια σήμερα του ελευθεριακού σχολείου Summerhill, λέει ότι το υφιστάμενο σχολικό σύστημα προκαλεί τόση θλίψη και δυστυχία στα πιο πολλά παιδιά που έπρεπε εμείς οι μεγάλοι να βγαίναμε στους δρόμους με πανό και να ουρλιάζαμε ότι δεν πάει άλλο!
Αντ’ αυτού, οι πιο πολλοί μεγάλοι ουρλιάζουν στον δρόμο, στα γήπεδα, στα καφενεία κ.λπ. και φορτώνουν μετά στα παιδιά τις ταμπέλες των ανεύθυνων, τεμπέληδων, αχάριστων, παραβατικών κ.ά. Τους συνθλίβουν, δηλαδή, και κατόπιν τους κατηγορούν για τη σύνθλιψη.
Βρίσκω καταφύγιο ξανά στον Κόρτσακ:
«Δίχως μια χαρούμενη
και γεμάτη παιδική ηλικία,
δεν μπορεί να ανθίσει η μεταγενέστερη ενήλικη ζωή.
Το παιδί δεν πρέπει
να μεγαλώσει,
για να γίνει άνθρωπος,
είναι ήδη άνθρωπος!»
Αλλά ποιος ακούει τον γερο-Δόκτωρ;
Κανείς!
*Ειρήσθω εν παρόδω, η πιο κάτω εικόνα είναι από το επιδέξιο χέρι του Γιώργου Θεοδωρίδη, ο οποίος βραβεύθηκε με το Κρατικό Βραβείο Εικονογράφησης 2023 για τη δουλειά του στο παιδικό βιβλίο «Γιάνους Κόρτσακ, ο Πατέρας των Δικαιωμάτων του Παιδιού» (εκδ. Αλμύρα)
