της Γιώτας Δημητρίου
Τα βιβλία σου μαθαίνουν πολλά πράγματα. Γι’ αυτό χαίρομαι όταν βλέπω τα παιδιά να διαβάζουν, διότι ξέρω από προσωπική εμπειρία πως τη σοφία και τη ζωή θα τη βρουν, σε μεγάλο βαθμό, μέσα στα (καλά) βιβλία. Η 11χρονη μου ζήτησε να πάμε να αγοράσουμε βιβλία. Η 14χρονη διαβάζει Κάφκα από τα 12 της (οκ, το οφείλουν στη μάμα τους και ίσως λίγο στη θεία τους 😛 ). Η έφηβη βαφτιστήρα μου όχι μόνο διαβάζει από μικρή, αλλά προπέρσι, στα 13 της, έγραψε και το πρώτο της ολοκληρωμένο μυθιστόρημα (στα αγγλικά, παρακαλώ!). Η δε μεγάλη βαφτιστήρα μου στέλνει μηνύματα: «ποιο βιβλίο να αγοράσω;».
Τα βιβλία, λοιπόν, ναι, σου μαθαίνουν πολλά. Και αν καταφέρεις να κάνεις τα παιδιά σου -αυτά που έχεις ή αυτά που ετοιμάζεσαι να φέρεις στον κόσμο- να τα αγαπήσουν, τότε τους χαρίζεις κάτι που κανένας δεν θα μπορέσει ποτέ να τους κλέψει. Τα βιβλία σου προσφέρουν κόσμους, ζωές, γνώσεις, ψυχαγωγία, γέλιο, κλάμα, ταξίδια ψυχής και εικόνες και μυρωδιές που χορταίνουν την ψυχή.
Δεν ξέρω ποια θα ήμουν χωρίς αυτή τη συνήθεια που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το ποια είμαι. Το έχω πει πολλές φορές: η μάμα μου διάβαζε Άρλεκιν και εγώ, σε ηλικία 10 ετών, άρχισα να διαβάζω λογοτεχνία για ενήλικες (Λουντέμη, Ξενόπουλο, κ.α). Και έτσι η συνήθεια του διαβάσματος έγινε αγάπη και θησαυρός ζωής.
Και αφού τελειώσμε με τα βιβλία πάμε στο κυρίως θέμα του σημερινού Κυριακάτικου καλοκαιρινού μου άρθρου: ένα από τα πράγματα που μαθαίνει κανείς από τα βιβλία, (πόσο να σας το εξηγήσει πια η Colleen Hoover μέσα από τα βιβλία της;) είναι πως οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να κλείνουν πόρτες.
Στη δουλειά, σε μια σχέση, σε μια κακιά συνήθεια κ.ο.κ.
Υπάρχουν καταστάσεις που πρέπει να κλείσεις την πόρτα και να πας παρακάτω. Όχι γιατί φυσάει, αλλά επειδή δεν σου κάνει καλό, επειδή δεν αξίζει, επειδή έκλεισε ο κύκλος, επειδή δεν είναι σωστό.
Επειδή η ευλοημένη αυτή πόρτα πρέπει να κλείσει! Και δεν μιλώ για ψευτοκλεισίματα που περιορίζονται εξωτερικά, αλλά για κλείσιμο οριστικό, αληθινό και ουσιαστικό.
Σε ό,τι πρέπει να κλείσει.
Ξέρεις εσύ τι πρέπει να κλείσεις: ό,τι δεν σε αγάπησε, ό,τι δεν σου προσφέρει κάτι καλό, ό,τι σε κάνει να πονάς. Κλείνεις την πόρτα, πιάνεις ένα βιβλίο, πας παραλία και θυμάσαι τα λόγια της γιαγιάς σου για τις πόρτες που κλείνουν για να ανοίξουν άλλες, καμαρόπορτες. Δεν έχει σημασία αν το πιστεύεις ή όχι, (για τις καμαρόπορτες μιλώ), σημασία έχει να κλείσεις την πόρτα, τον κύκλο, και να προχωρήσεις.
Συμβαίνει και στις μεγαλύτερες αγάπες, συμβαίνει και στις λαμπερές δουλειές, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες.
Η πόρτα πρέπει να κλείνει όταν πρέπει να κλείνει.
Αν την αφήσεις ανοιχτή, θα ξοδευτεί άδικα η ψυχή σου.
Κλείσε την πόρτα… ή αλλιώς “ποόοοορτα!”.
Πάρε ένα βιβλίο, πήγαινε θάλασσα και διάβασε λίγο Γκάτσο (για παρηγοριά ή για έμπνευση)…
«Μικρό το καλοκαίρι, μεγάλος ο καιρός,
κανείς όμως δεν ξέρει ποιος θα ’ναι ο τυχερός»
Καλή συνέχεια καλοκαιριού.
Να αγαπάμε ό,τι δεν μας ραγίζει την καρδιά!
Υ.Γ Για βιβλία παραλίας εδώ: https://www.skalatimes.com/vivlia-paralias-2026/
