Της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes
Υπάρχουν λέξεις που δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Λέξεις που κουβαλούν μέσα τους μνήμη, αγκαλιά, δάκρυ, αντοχή, θυσία και φως. Μία από αυτές είναι η λέξη «μητέρα». Μια λέξη μικρή, αλλά τόσο μεγάλη ώστε να χωρά ολόκληρο τον κόσμο μέσα της.
Κάθε χρόνο, η Γιορτή της Μητέρας μάς καλεί να θυμηθούμε τη σημασία αυτής της μορφής στη ζωή μας. Όμως η μητρότητα δεν είναι μια γιορτή μιας ημέρας. Είναι ένας καθημερινός αγώνας, μια αδιάκοπη προσφορά, μια αγάπη που δεν γνωρίζει ωράρια, συνθήκες ή ανταλλάγματα.
Είναι η πιο σιωπηλή αλλά και η πιο δυνατή μορφή ηρωισμού.
Και ίσως το πρώτο που πρέπει να ειπωθεί είναι πως δεν είναι όλες όσες γεννούν μητέρες. Μητέρα δεν σε κάνει μόνο η βιολογία. Μητέρα σε κάνει η καρδιά. Η καρδιά της μάνας που ξενυχτά, που νοιάζεται, που ανησυχεί, που προστατεύει, που αγαπά χωρίς όρους. Υπάρχουν γυναίκες που δεν γέννησαν ποτέ, αλλά στάθηκαν μητέρες για παιδιά που είχαν ανάγκη από αγκαλιά, καθοδήγηση και τρυφερότητα. Υπάρχουν γυναίκες που έγιναν μάνα για ανίψια, εγγόνια, θετά παιδιά ή για ψυχές πληγωμένες που χρειάστηκαν έναν άνθρωπο να τις κρατήσει όρθιες. Γιατί μητρότητα είναι πάνω απ’ όλα στάση ψυχής.
Διπλά μητέρες είναι εκείνες που σηκώνουν βάρη δυσβάσταχτα και παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να χαμογελούν στα παιδιά τους. Οι μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους, παλεύοντας καθημερινά να καλύψουν και τον ρόλο του πατέρα και της μητέρας. Εκείνες που γυρίζουν εξαντλημένες από τη δουλειά αλλά βρίσκουν κουράγιο να διαβάσουν ένα μάθημα, να μαγειρέψουν, να ακούσουν έναν φόβο ή να σκουπίσουν ένα παιδικό δάκρυ.
Διπλά μητέρες είναι και οι πολύτεκνες γυναίκες που χωρίζουν την καρδιά τους σε πολλά κομμάτια χωρίς ποτέ να μικραίνει η αγάπη τους. Οι γυναίκες που βιώνουν φτώχεια ή οικονομικές δυσκολίες και στερούνται οι ίδιες για να μη λείψει τίποτα από τα παιδιά τους. Εκείνες που μετρούν τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ, που αγωνιούν για το νοίκι, που κρύβουν την κούρασή τους πίσω από ένα «όλα καλά» μόνο και μόνο για να νιώθουν ασφαλή τα παιδιά τους.
Και υπάρχουν κι εκείνες οι μητέρες που σήμερα δεν θα γιορτάσουν σε ένα τραπέζι γεμάτο λουλούδια και χαμόγελα. Υπάρχουν μάνες που περνούν τη Γιορτή της Μητέρας μέσα σε ένα νοσοκομείο, δίπλα από το παιδί τους, κρατώντας το χέρι του με μια προσευχή στα χείλη. Μητέρες που κοιμούνται σε καρέκλες νοσοκομείων, που φοβούνται κάθε ιατρικό αποτέλεσμα, που εύχονται να μπορούσαν να πάρουν εκείνες τον πόνο του παιδιού τους.
Υπάρχουν όμως και μάνες που βρίσκονται οι ίδιες στο νοσοκομείο, με τη σκέψη τους συνεχώς στα παιδιά τους. Γιατί ακόμη κι όταν πονάνε, ακόμη κι όταν λυγίζουν, η πρώτη τους αγωνία παραμένει πάντα το παιδί τους. Αυτή είναι ίσως η πιο συγκλονιστική μορφή αγάπης: να ξεχνάς τον εαυτό σου επειδή κάποιος άλλος έγινε η προτεραιότητά σου.
Το να είσαι μητέρα είναι σαν να αποκτάς μια δεύτερη καρδιά. Μια καρδιά που χτυπά συνεχώς μέσα στο μυαλό και στην ψυχή σου για τα παιδιά σου. Από τη στιγμή που γεννιούνται – ή ακόμη και πριν γεννηθούν – τίποτα δεν είναι πια μόνο δικό σου. Οι σκέψεις σου, οι φόβοι σου, τα όνειρά σου, η καθημερινότητά σου, όλα περιστρέφονται γύρω από εκείνα. Τα παιδιά γίνονται η απόλυτη προτεραιότητα. Και αυτή η αγάπη δεν σταματά ποτέ, ακόμη κι όταν τα παιδιά μεγαλώσουν, φύγουν, κάνουν τη δική τους οικογένεια. Η μάνα θα συνεχίσει πάντα να ανησυχεί αν έφαγαν, αν είναι καλά, αν είναι ευτυχισμένα.
Υπάρχουν όμως και οι πιο πονεμένες μάνες. Εκείνες που έχασαν τα παιδιά τους. Οι μάνες που κουβαλούν μέσα τους έναν αβάσταχτο σταυρό, σαν άλλες Παναγιές με ρομφαία στην καρδιά. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη απώλεια από μια μάνα που αποχαιρετά το παιδί της. Ο χρόνος μπορεί να περνά, όμως η απουσία δεν παύει ποτέ να πονά.
Για αυτές τις μητέρες, ίσως ταιριάζουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τα λόγια του ποιητή:
«Και ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές και πάλι κάτι θα περισσέψει».
Γιατί η μάνα είναι η αρχή της ζωής μας. Είναι η πρώτη αγκαλιά, η πρώτη λέξη, το πρώτο βλέμμα που μας έκανε να νιώσουμε ασφάλεια. Είναι εκείνη που θα πιστεύει σε εμάς ακόμη κι όταν όλοι οι άλλοι πάψουν να το κάνουν.
Και ίσως, αλήθεια, τελικά η μητέρα να είναι η πιο ανθρώπινη μορφή του θαύματος.
