Text follows in English
Σημερινή ανάρτηση του βουλευτή και εκπροσώπου Τύπου του ΑΚΕΛ, κ. Γιώργου Κουκουμά, για το βίντεο της Λατινοπούλου που έγινε viral λόγω της γκάφας της ευρωβουλευτού της ελληνικής ακροδεξιάς:
Η ευρωβουλευτίνα της ελληνικής ακροδεξιάς Αφροδίτη Λατινοπούλου έκανε χθες στην Ευρωβουλή ομιλία για την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Η ομιλία της άρχισε με ένα συγκλονιστικό ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου για το μαύρο εκείνο καλοκαίρι της πατρίδας μας.
Μόνο που η ευρωβουλευτίνα μάλλον δεν γνωρίζει για ποιο πράγμα μιλούσε.
Αφ’ ενός, το συγκεκριμένο ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου έχει τίτλο «15.07.1974». Προφανέστατα αναφέρεται στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 που διέπραξαν η Χούντα των Αθηνών και η ΕΟΚΑ Β΄, δίνοντας την σκυτάλη στην Τουρκία να εισβάλει και να ολοκληρώσει το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο διαμελισμού της χώρας μας. Οι συγκλονιστικές εικόνες που αποτυπώνει το ποίημα και απήγγειλε η Αφ. Λατινοπούλου αφορούν τις δολοφονίες αριστερών και μακαριακών Κυπρίων που διέπραξαν Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι φασίστες. Εικάζω ότι η Λατινοπούλου δεν λογάριαζε να καταδικάσει την ακροδεξιά και το ιδεολογικό της σόι, που είναι συνώνυμο με την προδοσία της Κύπρου.
Αφ’ ετέρου, το βίντεο που ανήρτησε με την ομιλία της συνοδεύτηκε με φωτογραφίες από την κυπριακή τραγωδία και τις βαρβαρότητες που υπέστη ο κυπριακός λαός από τους Τούρκους εισβολείς. Συμπεριέλαβε όμως και μια φωτογραφία που δεν προέρχεται από το 1974 αλλά από το 1964. Είναι μια πολύ χαρακτηριστική και δραματική φωτογραφία μιας Τουρκοκύπριας γυναίκας που σπαράζει μαθαίνοντας για τον χαμό του άντρα της από ελληνοκυπριακά πυρά έξω από το χωριό τους, μέσα στη δίνη των διακοινοτικών συγκρούσεων και του εθνικιστικού παροξυσμού. Εικάζω κι εδώ, ότι μάλλον κατά λάθος συμπεριλήφθηκε και ο πόνος των Τουρκοκυπρίων.
Δεν είναι το τέλος του κόσμου οι γκάφες της Λατινοπούλου. Προσφέρονται όμως για ορισμένα συμπεράσματα:
Πρώτον. Ότι οι δολοφονίες που διαπράχθηκαν το 1974 σε βάρος Ελληνοκυπρίων από τον φασισμό και υπό το γαλανόλευκο λάβαρο της “Ένωσης” είναι τόσο ειδεχθείς που «συναγωνίζονται» σε βαρβαρότητα τον τουρκικό Αττίλα.
Πάντως, αν η Λατινοπούλου θέλει να καταλάβει σε τι αναφέρεται το ποίημα που απήγγειλε προχθες ας διαβάσει για τους 4 νέους του Άη Γιάννη που στις 15.07.1974 τους δολοφόνησαν οι πραξικοπηματίες επειδή βγήκαν να φωνάξουν ότι ο Μακάριος ζει. Για τον Κέστα, τον Σολωμού, τον Κυρίλλου και τον Κρητιώτη που οι εοκαβητατζήδες τους λιάνισαν τα κόκαλα και τους έβγαλαν τα μάτια και τα δόντια. Για τους 4 του Αη Τύχωνα, που βασανίστηκαν μέχρι θανάτου και τα πτώματά τους ρίχθηκαν σε σκουπιδότοπο. Για τον Κώστα Μισιαούλη που καθώς ήταν αιμόφυρτος οι εοκαβητατζήδες ανάγκασαν ένα σύντροφο συγκρατούμενό του να του γλείψει το αίμα από τις πληγές. Για τους δημοκρατικούς αντιστασιακούς που έπεσαν στις μάχες στο Προεδρικό και αλλού και οι χουντικοί πραξικοπηματίες ανάγκασαν τον ιερέα του κοιμητηρίου Κωνσταντίνου και Ελένης στη Λευκωσία να τους θάψει σε ομαδικό τάφο έξω από το νεκροταφείο «σαν τους σκύλους», όπως έλεγαν, γιατί έτσι πρέπει στους μακαριακούς και τους κουμμουνιστές.
Τότε ίσως καταλάβει τι λέει ο στίχος “…τον χτυπούσε ο ήλιος ανελέητα/στους κροτάφους στη μνήμη/βαθιά ώς το μέλλον”.
Δεύτερο. Οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι μοιάζουν τόσο πολύ εξ όψεως που δεν τους ξεχωρίζεις. Πολύ περισσότερο όμως, είναι αδύνατον να ξεχωρίσει κανείς από ανθρώπινη σκοπιά τον πόνο που υπέστησαν οι δύο κοινότητες στις διάφορες φάσεις της κυπριακής ιστορίας. Όποιος μιλά για τον πόνο που υπέστησαν και οι Τουρκοκύπριοι από Ελληνοκύπριους φασίστες (ναι, εκαμεΤΕ τζαι εσείς πολλά) δεν συμψηφίζει με την τουρκική κατοχή, αλλά συμπληρώνει την ιστορική εικόνα για το τι υπέστη αυτός ο τόπος και αυτός ο λαός.
Τρίτο. Όταν ο εσμός της τραμποδεξιάς σε Ελλάδα και Κύπρο ωρύεται «για την Κύπρο δεν λέτε» (προκειμένου να φιμώσει την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη), καλύτερα πρώτα να αντιληφθεί τι έγινε στην Κύπρο το 1974 και ενωρίτερα. Και μετά να …λέει και για την Κύπρο.
Το σίγουρο πάντως είναι ότι και στην Κύπρο και στην Ελλάδα -και παγκοσμίως- η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης. Αν, εν προκειμένω, δεν αφορούσε την τραγωδία της χώρας μας θα ήταν απλώς κωμική.
Yiorgos Koukoumas on Latinopoulou’s video: “What is certain, however, is that in Cyprus, in Greece, and worldwide, the illiteracy of the far right is monumental.”
Today’s post by AKEL MP and Press Spokesperson Mr. Yiorgos Koukoumas regarding the video by Afroditi Latinopoulou, which went viral because of the Greek far-right MEP’s blunder:
Yesterday, Greek far-right MEP Afroditi Latinopoulou delivered a speech at the European Parliament marking the anniversary of the Turkish invasion of Cyprus. Her speech opened with a moving poem by Lefkios Zafiriou about that dark summer in our homeland.
The problem is that the MEP apparently had no idea what she was talking about.
First of all, the poem in question is titled “15.07.1974.” It obviously refers to the coup d’état of 15 July 1974, carried out by the Athens Junta and EOKA B, which handed Turkey the baton to invade and complete NATO’s plan for the partition of our country. The harrowing scenes depicted in the poem, which Ms. Latinopoulou recited, concern the murders of left-wing and Makarios-supporting Cypriots committed by Greek and Greek Cypriot fascists. I assume that Latinopoulou did not intend to condemn the far right and her own ideological lineage, which is synonymous with the betrayal of Cyprus.
Secondly, the video accompanying her speech included photographs from the Cypriot tragedy and the atrocities suffered by the Cypriot people at the hands of the Turkish invaders. However, it also included a photograph that is not from 1974 but from 1964. It is a well-known and heartbreaking image of a Turkish Cypriot woman grieving after learning of her husband’s death from Greek Cypriot gunfire outside their village, amid the intercommunal violence and nationalist frenzy of that period. I assume, once again, that the suffering of Turkish Cypriots was included by mistake.
Latinopoulou’s blunders are not the end of the world. They do, however, lend themselves to certain conclusions.
First, the murders committed in 1974 against Greek Cypriots by fascists acting under the blue-and-white banner of “Enosis” (union with Greece) were so heinous that they rival the barbarity of the Turkish invasion itself.
If Latinopoulou truly wishes to understand what the poem she recited refers to, she should read about the four young men of Agios Ioannis who were murdered on 15 July 1974 by the coup plotters simply because they took to the streets shouting that Makarios was alive. About Kestas, Solomou, Kyrillou and Kritiotis, whose bones were crushed and whose eyes and teeth were torn out by EOKA B members. About the four men of Agios Tychonas, who were tortured to death and whose bodies were dumped in a garbage site. About Costas Misiaoulis, whose fellow detainee was forced by EOKA B members to lick the blood from his wounds while he lay bleeding. About the democratic resistance fighters who fell defending the Presidential Palace and elsewhere, and whom the junta-backed coupists forced the priest of the Constantine and Helen Cemetery in Nicosia to bury in a mass grave outside the cemetery “like dogs,” as they said, because that is what Makarios supporters and communists deserved.
Then perhaps she will understand the meaning of the verse: “…the sun beat mercilessly upon his temples, upon memory, deep into the future.”
Second, Greek Cypriots and Turkish Cypriots look so much alike that one cannot distinguish them by appearance. More importantly, from a human perspective, it is impossible to distinguish the suffering endured by the two communities throughout the various phases of Cypriot history. Anyone who speaks about the suffering inflicted upon Turkish Cypriots by Greek Cypriot fascists (yes, you did many terrible things as well) is not equating it with the Turkish occupation; rather, they are completing the historical picture of what this land and its people have endured.
Third, when the chorus of the nationalist right in Greece and Cyprus cries, “Why don’t you talk about Cyprus?” (in an attempt to silence solidarity with Palestine), it would do well first to understand what happened in Cyprus in 1974 and before. Only then should it talk about Cyprus.
What is certain, however, is that in Cyprus, in Greece, and worldwide, the illiteracy of the far right is monumental. Were it not, in this case, related to the tragedy of our country, it would simply be laughable.
