Της Γιώτας Δημητρίου
Άνοιξε αυλαία χθες το Μαχαλαρτ 2026 στις γειτονιές του Άη Γιάννη. Το Φεστιβάλ, που θα έχει διάρκεια τρεις μέρες, ξεκίνησε με κινηματογράφο, με τη στήριξη της Κινηματογραφικής Λέσχης Λάρνακας, και με ένα ιδιαίτερο έργο, το The Old Oak, μια συγκινητική ταινία που μιλά για τον ρατσισμό, τη συμπερίληψη, την ανθρωπιά και τη νοοτροπία που πολλές φορές ευδοκιμεί στις μικρές κοινωνίες. Η ταινία είναι επίσης ένας ύμνος στην ελπίδα.
«Χρειάζεται δύναμη για να ελπίζεις.
Χρειάζεται πίστη για να ελπίζεις.
Έχω μια φίλη που αποκαλεί την ελπίδα χυδαία. Ίσως έχει δίκιο. Αλλά αν σταματήσω να ελπίζω, η καρδιά μου θα σταματήσει να χτυπά.»
Η καταλληλότερη ταινία για να ξεκινήσει το φετινό Μαχαλαρτ 2026. Καθόλου τυχαίο που οι φετινές φανέλες του Φεστιβάλ γράφουν τη λέξη HOPE, ελπίδα!
Το Φεστιβάλ συνεχίζεται σήμερα με ένα πολύ πλούσιο πρόγραμμα:
Από τις 19:15
- Καλλιτεχνικοί περίπατοι στη γειτονιά. Α΄ ομάδα στις 19:15, Β΄ ομάδα στις 19:45, Γ΄ ομάδα στις 20:15.
- Χορός από τη σχολή Dance House by Kalia.
- Θεατρικό «Η φίλη μας η Λάτα» με τη Σοφία Καλλή.
- Συμμετοχή της Ars Nova Choir Cyprus.
- Εργαστήρια εκτύπωσης σε υφασμάτινες τσάντες, μουσικής και συλλογικής εικαστικής δημιουργίας.
- Προβολή «Μύθοι της Κύπρου»
- Μαγειρική με τον γνωστό σεφ Πέτρο Ελευθεριάδη
- και ζωντανή μουσική σε μια συναυλία που ξεκινά στις 21:00 με τους The Tease.
Τοποθεσία: Πλατεία Αγίου Ιωάννη.
Και αύριο, Σάββατο, με καφέ και συζήτηση. Συμμετοχική συζήτηση στο οίκημα του Ιερού Ναού Άη Γιάννη, στις 10:30 με δωρεάν καφέ και κεράσματα.
Το όραμα του εικαστικού Αντώνη Τζιαρρίδη, που ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια και για το οποίο είχε μιλήσει, αν θυμάμαι καλά, στο ΚΥΠΕ, πήρε σάρκα και οστά το 2024 και συνεχίζει για τρίτη χρονιά να ανασταίνει, μέσα από τις τέχνες, τη συνοικία του Άη Γιάννη.
Το Φεστιβάλ γίνεται με τη στήριξη του ΛΑΡΝΑΚΑ 2030.
Από το σημείωμα του Αντώνη Τζιαρρίδη:
Εκεί που οι δρόμοι συναντούν τους ανθρώπους.
Το Μαχαλάρτ γεννήθηκε μέσα από τη γειτονιά. Από τους δρόμους, τα σπίτια, τις πόρτες που ανοίγουν, τις ιστορίες που μοιράζονται και, κυρίως, από τους ανθρώπους που ζουν και συναντιούνται εδώ.
Από την πρώτη χρονιά, η ιδέα ήταν απλή: να γνωρίσουμε καλύτερα τον τόπο μας και τους ανθρώπους του. Να δημιουργήσουμε αφορμές για να συναντηθούμε, να μοιραστούμε ιστορίες, να γνωρίσουμε διαφορετικούς πολιτισμούς και να ανακαλύψουμε όλα όσα υπάρχουν δίπλα μας και πολλές φορές προσπερνάμε χωρίς να τα βλέπουμε. Η τέχνη είναι ο τρόπος που επιλέξαμε για να το κάνουμε. Η μουσική, το θέατρο, η φωτογραφία, το φαγητό και οι ιστορίες βγαίνουν στους δρόμους, συναντούν τους ανθρώπους και γίνονται μέρος της ζωής της γειτονιάς.
Για μένα, το Μαχαλάρτ δεν είναι απλώς ένα φεστιβάλ. Είναι μια προσπάθεια να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου όλοι μπορούν να αισθάνονται ότι ανήκουν, να γνωρίσουν τον διπλανό τους, να μοιραστούν κάτι και να αφήσουν κάτι δικό τους πίσω.
Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους όσοι συμμετέχουν, όλους όσοι προσφέρουν τον χρόνο, τις ιδέες, την τέχνη, τη δουλειά και την ενέργειά τους, αλλά και όλους εσάς που κάθε χρόνο βγαίνετε στους δρόμους και δίνετε ζωή σε αυτή τη γιορτή.
Γιατί, στο τέλος, ένα φεστιβάλ δεν το δημιουργούν μόνο όσοι το οργανώνουν. Το δημιουργούν, πάνω απ’ όλα, οι άνθρωποι που το ζουν.
Τα λέμε στη γειτονιά.
