Text follows in English
της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes
Το άρθρο αυτό γράφτηκε με αφορμή μια φωτογραφία που τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί ευρέως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πάνω σε ένα μπλε φόντο, δίπλα στην εικόνα μιας γυναίκας που φορά μπούρκα, αναγράφεται το μήνυμα: «Δεν χρειαζόμαστε τον φεμινισμό. Οι γυναίκες στο Αφγανιστάν έχουν χάσει όλα τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους…».
Πρόκειται για μια ανάρτηση που προκαλεί έντονα συναισθήματα και, παρά τον συνοπτικό και συνθηματικό της χαρακτήρα, βασίζεται σε μια πραγματικότητα που οι διεθνείς οργανισμοί περιγράφουν ως μία από τις σοβαρότερες κρίσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο σήμερα.
Από την επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία, τον Αύγουστο του 2021, η καθημερινότητα εκατομμυρίων γυναικών και κοριτσιών στο Αφγανιστάν έχει αλλάξει δραματικά. Τα κορίτσια δεν επιτρέπεται να συνεχίσουν τη φοίτησή τους πέρα από την έκτη τάξη, ενώ η πρόσβαση των γυναικών στα πανεπιστήμια έχει ουσιαστικά καταργηθεί. Το δικαίωμα στην εκπαίδευση, που αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, έχει μετατραπεί σε απαγορευμένο όνειρο για μια ολόκληρη γενιά.
Οι περιορισμοί, όμως, δεν σταματούν εκεί.
Η συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας έχει περιοριστεί δραστικά, ενώ χιλιάδες γυναίκες έχουν αποκλειστεί από δημόσιες υπηρεσίες, μη κυβερνητικές οργανώσεις και άλλους εργασιακούς χώρους. Παράλληλα, η πρόσβασή τους σε πάρκα, γυμναστήρια, λουτρά, κομμωτήρια και άλλους δημόσιους χώρους έχει απαγορευτεί ή περιοριστεί σημαντικά.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν και οι κανονισμοί που αφορούν τη δημόσια παρουσία των γυναικών. Σε πολλές περιπτώσεις απαιτείται η συνοδεία άνδρα συγγενή για μετακινήσεις, ενώ έχουν επιβληθεί αυστηροί κανόνες σχετικά με την εμφάνιση και τη συμπεριφορά τους στον δημόσιο χώρο. Πρόσφατα μέτρα προβλέπουν ακόμη και περιορισμούς στη δημόσια έκφραση της γυναικείας φωνής, γεγονός που ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχει καταδικάσει ως ακόμη ένα βήμα προς τη συστηματική εξαφάνιση των γυναικών από τη δημόσια ζωή.
Η διεθνής κοινότητα δεν έχει μείνει σιωπηλή. Ο ΟΗΕ, η Διεθνής Αμνηστία, το Human Rights Watch και πλήθος άλλων οργανώσεων έχουν επανειλημμένα ζητήσει την άρση των περιορισμών, χαρακτηρίζοντας την κατάσταση ως μια μορφή θεσμοθετημένων διακρίσεων εις βάρος των γυναικών. Μάλιστα, αρκετοί ειδικοί του ΟΗΕ κάνουν λόγο για ένα σύστημα που προσομοιάζει σε «έμφυλο απαρτχάιντ», καθώς οι γυναίκες αποκλείονται σταδιακά από σχεδόν κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής.
Η φωτογραφία που έγινε viral γράφει ότι «οι γυναίκες στο Αφγανιστάν έχουν χάσει όλα τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους». Η διατύπωση αυτή αντικατοπτρίζει μία πραγματικότητα όπου η πρόσβαση στην εκπαίδευση, στην εργασία, στην ελεύθερη μετακίνηση και στη δημόσια συμμετοχή έχει περιοριστεί σε πρωτοφανή βαθμό.
Το θέμα, ωστόσο, δεν αφορά μόνο το Αφγανιστάν.
Η εικόνα λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι δεδομένα. Οι ελευθερίες που σε πολλές κοινωνίες θεωρούνται αυτονόητες –η μόρφωση, η εργασία, η ελεύθερη έκφραση, η δυνατότητα να κυκλοφορεί κάποιος χωρίς φόβο– μπορούν να χαθούν όταν καταργούνται οι δημοκρατικοί θεσμοί και οι εγγυήσεις προστασίας των πολιτών.
Γι’ αυτό και η συζήτηση που άνοιξε στα κοινωνικά δίκτυα δεν θα έπρεπε να εξαντλείται στο αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τον όρο «φεμινισμός». Η ουσία βρίσκεται αλλού: στο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, ανεξαρτήτως φύλου, να ζει με αξιοπρέπεια, να μορφώνεται, να εργάζεται, να εκφράζεται ελεύθερα και να συμμετέχει ισότιμα στην κοινωνία. Πίσω από κάθε στατιστική ή αναρτήσεις με φωτογραφίες και ατάκες, υπάρχουν πραγματικοί άνθρωποι. Υπάρχουν κορίτσια που ονειρεύονταν να γίνουν γιατροί, δασκάλες ή επιστήμονες και είδαν τα σχολικά τους βιβλία να κλείνουν πρόωρα. Υπάρχουν μητέρες που έχασαν τη δουλειά τους και γυναίκες που στερήθηκαν ακόμη και την απλή δυνατότητα να περπατήσουν μόνες τους σε έναν δημόσιο χώρο. Σε ένα πολιτισμένο κόσμο σε ένα πλανήτη του 2026 αυτό δεν γίνεται να συμβαίνει!
Ίσως αυτό να είναι και το σημαντικότερο μήνυμα της φωτογραφίας που κατακλύζει τα social media: ότι, σε έναν κόσμο όπου η πληροφορία ταξιδεύει με ταχύτητα, δεν αρκεί να κάνουμε απλώς ένα «share». Χρειάζεται να θυμόμαστε πως πίσω από κάθε εικόνα υπάρχουν ζωές που συνεχίζουν να διεκδικούν το πιο αυτονόητο: την ελευθερία. Και ένα share (ή ένα άρθρο) δεν είναι αρκετά! Πρέπει να αγωνιστούμε για τις αλλαγές που θέλουμε για εμάς, για τον διπλανό, για τον κόσμο μας!
Women’s rights are everyone’s responsibility, from Afghanistan to Cyprus and every corner of the planet!
By the editorial team of SkalaTimes
This article was written in response to a photograph that has been widely circulating on social media in recent days. Against a blue background, next to the image of a woman wearing a burqa, the message reads:
“We don’t need feminism. Women in Afghanistan have lost all their basic human rights…”
It is a post that provokes strong emotions and, despite its brief and slogan-like nature, is rooted in a reality that international organizations describe as one of the most severe human rights crises in the world today.
Since the Taliban returned to power in August 2021, the daily lives of millions of women and girls in Afghanistan have changed dramatically. Girls are not allowed to continue their education beyond the sixth grade, while women’s access to universities has been effectively abolished. The right to education, a fundamental human right, has been turned into a forbidden dream for an entire generation.
However, the restrictions do not stop there.
Women’s participation in the labour market has been drastically reduced, while thousands of women have been excluded from public services, non-governmental organizations, and other workplaces. At the same time, their access to parks, gyms, baths, hair salons, and other public spaces has been banned or severely restricted.
Particular concern is also raised by regulations concerning women’s public presence. In many cases, a male guardian is required for travel, while strict rules have been imposed regarding their appearance and behaviour in public spaces. Recent measures even include restrictions on the public expression of women’s voices, something the United Nations has condemned as another step towards the systematic erasure of women from public life.
The international community has not remained silent. The UN, Amnesty International, Human Rights Watch, and numerous other organizations have repeatedly called for the lifting of these restrictions, describing the situation as a form of institutionalised discrimination against women. In fact, several UN experts refer to a system resembling “gender apartheid,” as women are gradually excluded from almost every aspect of social life.
The viral photograph states that “women in Afghanistan have lost all their basic human rights.” This wording reflects a reality in which access to education, work, free movement, and public participation has been restricted to an unprecedented degree.
However, the issue does not concern Afghanistan alone.
The image serves as a reminder that human rights are not guaranteed. The freedoms that in many societies are taken for granted—education, employment, free expression, the ability to move without fear—can be lost when democratic institutions and safeguards for citizens are dismantled.
For this reason, the discussion that has opened on social media should not be limited to whether one agrees or disagrees with the term “feminism.” The essence lies elsewhere: in the right of every human being, regardless of gender, to live with dignity, to be educated, to work, to express themselves freely, and to participate equally in society.
Behind every statistic or social media post with images and slogans, there are real people. There are girls who dreamed of becoming doctors, teachers, or scientists and saw their schoolbooks close prematurely. There are mothers who lost their jobs and women who were even deprived of the simple ability to walk alone in a public space.
In a civilized world in 2026, this simply cannot be happening!
Perhaps this is also the most important message of the photograph circulating on social media: that in a world where information travels at lightning speed, it is not enough to simply “share.” We must remember that behind every image there are lives still struggling for the most fundamental right of all: freedom.
And a share (or even an article) is not enough! We must fight for the changes we want—for ourselves, for the person next to us, for our world!
