Της Γιώτας Δημητρίου
Σε πολλά σπίτια, σε πολλές καρδιές, σε πολλά σώματα, κρύβεται ένας Γολγοθάς.
Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν αντέχουν τον Γολγοθά που κουβαλούν, χάνουν την πίστη, την υπομονή, την ελπίδα τους. Αλλά αυτό είναι εντάξει, αφού ακόμη και ο ίδιος ο Υιός του Θεού, ο Ιησούς Χριστός, λίγο πριν τη σύλληψή του, (σύμφωνα πάντα με τα Ευαγγέλια), πήγε στο Όρος των Ελαιών και είπε «Πάτερ μου, εἰ δυνατόν, παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ’ ὡς σύ.» («Πατέρα μου, αν είναι δυνατόν, ας φύγει από πάνω μου αυτό το ποτήρι, όμως όχι όπως θέλω εγώ, αλλά όπως θέλεις εσύ.»).
Σε όσους λοιπόν ανεβαίνουν τον δικό τους Γολγοθά, μικρό ή μεγάλο, σοβαρό ή λιγότερο σοβαρό, σε όσους πονά το σώμα ή η καρδιά από ένα αόρατο Σταυρό που κουβαλούν στην πλάτη, το Πάσχα είναι η μεγάλη υπόσχεση.
Μια όμορφη, μεγάλη υπόσχεση, η μοναδική αληθινή υπόσχεση, πως τον κάθε Γολγοθά τον διαδέχεται η Ανάσταση και το κάθε σκοτάδι το φως. Φτάνει να υπάρχει η ελπίδα, η υπομονή και η πίστη.
Αλλά και για αυτούς που επιλέγουν να μην πιστεύουν στον Χριστό,ακόμη και μόνο συμβολικά να το δει κανείς, τα μηνύματα που φέρνει το Πάσχα είναι γεμάτα φως.
Και στις τραγωδίες των Αρχαίων Ελλήνων βλέπουμε τη κάθαρση, δικαίωση ή αναγέννηση μετά τον πόνο. Στην “Αντιγόνη” και “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή, στην “Ιφιγένεια εν Ταύροις” του Ευριπίδη, στην “Ορέστεια” του Αισχύλου, σε πολλές αρχαίες τραγωδίες.
Ναι, τον Γολγοθά, νομοτελειακα, τον ακολουθεί η Ανάσταση.
Η Ανάσταση πολλές φορές είναι μια κατάσταση.
Μια Ιθάκη που θέλουμε να φτάσουμε.
Άλλοτε μια αγάπη που μας βύθισε μόνιμα σε μια Μεγάλη Πέμπτη.
Όποια κι αν είναι η Ανάσταση που προσμένετε, εύχομαι να την βρείτε, με υγεία, ευλογία, φως και αγάπη.
Καλή Δευτέρα του Πάσχα σε όλους μας!
Σας αφήνω με ένα ποίημα του Κωστή Παλαμά με τίτλο “Ανάσταση”:
Ἀνάσταση
Ἀνάσταση. Ποιά ἀνάσταση; Μιὰ ἀνάσταση. Εἶσ’ Ἐσύ.
Ἀργὰ ἢ γοργά, ἐσὺ κύλισες τοῦ τάφου τὸ λιθάρι.
Μ’ ἐσὲ ἀσημένια εἶν’ ἡ αὐγή, μ’ ἐσὲ ἡ βραδιὰ χρυσή,
μ’ ἐσέ κι ἡ ὀμορφιὰ τῆς γῆς, τῶν οὐρανῶν καὶ ἡ χάρη.
Μιὰ λιτανία περνᾷ θαυμάτων, κι ἡ ὁδηγήτρα Ἐσύ,
καὶ τοῦ ζεστοῦ τὰ κύματα στὸ πέτρωμα τοῦ κρύου.
Ἐσὺ καὶ τῶν τιτανικῶν ἐρώτων οἱ πυρσοί,
Ἐσὺ καὶ ὁ φωτοστεφαγμένος ἄγγελος Κυρίου.
Σὲ βάθρο ἀκόμα πιὸ ψηλὸ στημένη Ἐσὺ, μιὰ ὁρμή
παθητικὴ κι ἀνθρώπινη, λατρεία Ἐσὺ, θυσία,
τὸ ἀλαβαστρένιο σκεῦος, τῶν μαλλιῶν οἱ πλοκαμοί,
μετάξια, μῦρα, θησαυροὶ στὰ πόδια ἑνὸς Μεσσία.
Ἀνάσταση! Ποιά ἀνάσταση; Μιὰ ἀνάσταση. Εἶσ’ Ἐσὺ.
Πλάϊ σου, κοντά σου, ἀγνάντια σοῦ τοῦ κόσμου οἱ φτωχοὶ, Κροῖσοι.
Μ’ ἐσὲ στιγμὴ ἀστραπόφτερη καὶ ἡ μέρα ἡ περισσή,
μ’ ἐσὲ ἀπὸ νέκταρ Ὀλυμπίων το ἀπὸ κρασὶ μεθύσι.
Κωστῆς Παλαμᾶς
24.4.1927
