Της Γιώτας Δημητρίου
Σε έναν κόσμο που νυχτώνει επικίνδυνα, σε μια κυπριακή κοινωνία που «τίποτα δεν μας εκπλήσσει πια», ούτε τα τραγικά σουρεαλιστικά «της υπόθεσης Σάντη».
Σε μια Κύπρο Αγίων και Ηρώων, που έγινε των λαμογιών, των άθλιων, των εγκληματιών και των υποκριτών.
Σε μια εποχή που αναρωτιόμαστε σε τι κόσμο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Το να λέμε τα ίδια και τα ίδια και να μοιρολογούμε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, σαν τους Μοιραίους του Βάρναλη, δεν ωφελεί.
Από ατάκες και «επανάσταση» των social media είμαστε πρώτοι. (Ναι, και σε αρθράκια σαν κι αυτό).
Επί της ουσίας;
Επί της ουσίας, επιβάλλεται μια επανάσταση από τον κόσμο, στους δρόμους.
Όχι στα social media.
Όχι στα κόμματα (όπου πίσω από την «επανάσταση» κρύβεται το ψάρεμα ψήφων).
Μια επανάσταση που θα μας ξυπνήσει από αυτό το μόνιμο Δόγμα του Σοκ (Shock Doctrine) στο οποίο βρισκόμαστε ως χώρα.
Ειρήσθω εν παρόδω, για το Δόγμα του Σοκ δεν μίλησε μόνο η Naomi Klein στο ομώνυμο βιβλίο της, αλλά και ο οικονομολόγος Milton Friedman, ο οποίος πίστευε ότι οι κρίσεις δημιουργούν ευκαιρίες για μεγάλες οικονομικές μεταρρυθμίσεις, εις βάρος του λαού.
Μια επανάσταση.
Το συζητώ εδώ και μήνες με φίλους για τη δημιουργία μιας ακτιβιστικής (όχι κομματικής) ομάδας που θα μπει μπροστά για τα αυτονόητα.
Ο κόσμος οφείλει να ξυπνήσει: με δράση, με κινητοποιήσεις, με διαδηλώσεις, με φωνές, όχι στα social media, αλλά στους δρόμους.
Και, πρωτίστως, να ενωθεί.
Ενώ ο κόσμος αλληλοσκοτώνεται στα social media για κομματικές και άλλες διαφορές, οι «Βολντεμόρτ» (που είναι και πολλοί) δρουν ανενόχλητοι.
Δεν είναι ευχάριστα τα όσα συμβαίνουν. Δεν είναι καν mild, είναι άκρως ανησυχητικά.
Κατασκοπευτικά βαν, παιδεραστίες, αδελφότητες, έμμεσες δολοφονίες, απειλές, μαφία σε υψηλά αξιώματα, ακρίβεια, φτώχεια, ανισότητα, αναξιοκρατία, τυχάρπαστοι σε θέσεις-κλειδιά να παίζουν με τις ζωές μας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το κερασάκι στην τούρτα: κάθε καραγκιόζης που αποφάσισε να μπει στην πολιτική είναι υποψήφιος βουλευτής και ας μην ξέρει την βασική αλφαβήτα της πολιτικής!
Όχι, δεν είμαι μηδενίστρια και, προπάντων, δεν είμαι απαισιόδοξη. Αν υπάρχει μία που ζει μονίμως σε ροζ συννεφάκια, είμαι εγώ.
Αλλά η ωμή πραγματικότητα είναι πλέον τόσο κραυγαλέα γκρίζα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Και αν ακόμη δεν ισχύουν όλα όσα λέει ο Δρουσιώτης, ποιος αμφιβάλλει πως ζούμε σε ένα κράτος όπου ο λαός υποφέρει;
Για όσους, λοιπόν, αμφιβάλλουν:
- 14,8% των παιδιών στην Κύπρο σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού (2024)
- Περίπου 26.000 παιδιά επηρεάζονται από την φτώχεια
- Το 2022: 18,1% των παιδιών ζούσαν σε κίνδυνο φτώχειας/αποκλεισμού
- Οι περισσότεροι συνταξιούχοι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα
- Υπάρχουν εργαζόμενοι με εξευτελιστικά χαμηλούς μισθούς (π.χ. ~€1,29/ώρα)
- Στεγαστικό πρόβλημα τα ζευγάρια δεν μπορούν να αποκτήσουν σπίτι
- Έως και 1 στα 4 παιδιά μπορεί να βιώσει σεξουαλική κακοποίηση ή εκμετάλλευση
- 438 περιστατικά το 2024 — δηλαδή 1 παιδί κάθε 20 ώρες
- 15% των γυναικών έχουν βιώσει σωματική ή σεξουαλική βία
- Η Κύπρος (μαζί με την Ελλάδα) βρίσκονται στην κορυφή των χωρών με τους πιο αγχωμένους εργαζομένους στον κόσμο
- Γήρανση πληθυσμού: 17,7% άνω των 65 (με τόση ακρίβεια, ο κόσμος δεν αποκτά περισσότερα από 1-2 παιδιά)
- Λιγότερα παιδιά από ηλικιωμένους σημαίνει πίεση σε συντάξεις, υγεία, οικονομία
Πέρα, λοιπόν, από τη διαφθορά, την αναξιοκρατία και τη «μαφία», έχουμε και κάτι ακόμη:
σημαντικές κοινωνικές ανισότητες, αυξανόμενη παιδική κακοποίηση, ακρίβεια και φτώχεια σε ευάλωτες ομάδες.
Και το πιο σημαντικό;
Το ξεσπίτωμα κόσμου. Οι εκποιήσεις.
Αν λοιπόν δεν βγει τώρα ο κόσμος στους δρόμους, πότε θα βγει;
Αυτή είναι η ώρα.
Και όχι να βγουν μόνο όσοι επηρεάζονται, αλλά ΟΛΟΙ!
Να βγει ο κόσμος στους δρόμους για όλα τα πιο πάνω.
Για μια πατρίδα που καίγεται.
Αυτή είναι η ώρα να πούμε:
«Ή με την ασπίδα ή πάνω σε αυτήν» («ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς»).
Σαν Σπαρτιάτες, να αγωνιστούμε για να σώσουμε ό,τι σώζεται.
Σήμερα.
Αύριο ίσως να είναι αργά.
Οι διαδηλώσεις, η φωνή του λαού στους δρόμους, είναι η μόνη οδός.
Τα social media και τα άρθρα δεν είναι αγώνας.
- Το SkalaTimes αναζητά «συμμάχους» συνδιοργανωτές για τη διοργάνωση της πρώτης διαδήλωσης στη Λάρνακα κατά της διαφθοράς, της αναξιοκρατίας και του άδικου κράτους.
