Βράβευση και Έκθεση για τον κορυφαίο
Κύπριο ζωγράφο Πέτρο Πτωχόπουλο
Στις 6 Ιουλίου ημέρα Παρασκευή, στην “Αποθήκη 79” στη Λάρνακα, ο κορυφαίος Κύπριος ζωγράφος Πέτρος Πτωχόπουλος βραβεύεται από το διαδικτυακό μας περιοδικό και παράλληλα εγκαινιάζει την έκθεση του με τίτλο “Πέτρος Πτωχόπουλος 45 χρόνια πινέλα και φως”.
Τη βράβευση με τον τίτλο “Skala Times Artist of the Year” και τα εγκαίνια της έκθεσης θα τελέσει ο Δήμαρχος Λάρνακας Ανδρέας Βύρας.
Σε μια συνέντευξη εφ όλης της ύλης ο Κύπριος ζωγράφος, του οποίου έργα υπάρχουν σε αρκετές Εθνικές Πινακοθήκες ανά το κόσμο, μιλάει έξω απ’ τα δόντια και τονίζει πως το κράτος δεν αγκαλιάζει τους ανθρώπους του πολιτισμού όπως και όσο θα έπρεπε.
Της Γιώτας Δημητρίου
Κάνοντας μια αναδρομή κύριε Πτωχόπουλε πίσω στα χρόνια, όταν πρωτοξεκινούσατε τη καριέρα σας, είχατε φανταστεί ότι μια μέρα έργα σας θα βρίσκονταν σε διάφορες Εθνικές Πινακοθήκες του κόσμου και ότι θα ήσασταν ένας από τους πιο διάσημους σύγχρονους ζωγράφους της Κύπρου;
Όταν είχα ξεκινήσει να ζωγραφίζω ο βασικός μου στόχος ήταν να βρω την καλλιτεχνική μου ταυτότητα και χαρακτήρα, έτσι ώστε να μπορώ να ξεκινήσω να ζωγραφίζω βάσει του δικού μου χαρακτήρα. Όταν ανακάλυψα την ταυτότητα μου, τον χαρακτήρα μου, το δικό μου στυλ, τότε ναι, πίστεψα πως ίσως μια μέρα τα έργα μου θα βρίσκονταν σε σωστούς χώρους. Ναι, το πίστευα και μάλιστα το έλεγα και στην γυναίκα μου όταν ήμουν μόλις 27 ετών.
Πόσα χρόνια σας πήρε να ανακαλύψετε την ταυτότητα σας, στα έργα σας;
Μετά τα πολλά χρόνια ζωγραφικής, μετά τις σπουδές, μου πήρε τρία χρόνια, τρία χρόνια μετά τις σπουδές. Μάλιστα πρέπει να σου πω ότι μετά τις σπουδές δεν ήθελα να εκθέσω έργα μου, ήθελα πρώτα να ανακαλύψω την ταυτότητα μου.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών δεν είχατε ανακαλύψει την ταυτότητα σας;
Μα στη Σχολή Καλών Τεχνών ως φοιτητές είχαμε την ιστορία της τέχνης, είχαμε το αρχιτεκτονικό σχέδιο, γλυπτική, κτλ, ήταν αρκετά τα μαθήματα με τα οποία έπρεπε να ασχοληθούμε, ήταν δύσκολο κάποιος να βρει την ταυτότητα του στα χρόνια των σπουδών.
Τι σημαίνει να βρει ένας καλλιτέχνης την ταυτότητα του;
Σημαίνει όταν βάλεις το έργο του ανάμεσα σε πέντε χιλιάδες έργα να μπορεί ο θεατής να πει “αυτό το έργο είναι του τάδε ζωγράφου”. Σήμερα, αν ο καλλιτέχνης δεν έχει ταυτότητα τότε τα έργα του είναι πεθαμένα (συγνώμη για τη δυνατή λέξη).
Οι μεγάλοι ζωγράφοι, ο Van Gogh, Picasso, ο δικός σας αγαπημένος ο Rembrandt, είχαν ταυτότητα;
Φυσικά! Όλοι οι μεγάλοι ζωγράφοι είχαν την δικιά τους ταυτότητα γι αυτό και είναι μεγάλοι!
Ξέρεις, σήμερα στον πλανήτη υπάρχουν σπουδαίοι ζωγράφοι, με έργα συγκλονιστικά, αλλά χωρίς ταυτότητα, χωρίς να μπορείς να πεις σε ποιον ανήκει, αυτό κάνει το έργο να χάνεται!
Νιώσατε ποτέ ότι κάποιος αντιγράφει την δική σας ταυτότητα και στυλ;
Μα δε μπορεί κανείς να με αντιγράψει! Και ελπίζω να μην ακούγεται εγωιστικό αυτό που λέω. Η δική μου ταυτότητα δεν αντιγράφεται με τίποτα και το λέω με πάσαν σιγουριά. Θα το εξηγήσω: Για να γίνει ένα έργο θέλει ανάλογες μέρες, ανάλογες ώρες, ανάλογες θερμοκρασίες, ανάλογα υλικά και πολλά άλλα, τα οποία ανακάλυψα και εφάρμοσα μέσα από τα χρόνια και τη πείρα, έμαθα μέσα από την τριβή. Τις δικές μου τεχνικές, το πως εργάζομαι, το κρατώ μόνο για μένα,ούτε καν στα παιδιά μου (που είναι και οι τρεις ζωγράφοι) δεν το έχω αποκαλύψει. Από τότε που ήταν μικροί τους έλεγα ότι πρέπει να βρουν το δικό τους στυλ και χαρακτήρα, όπως και έγινε. Το κάθε μου παιδί έχει τη δική του ταυτότητα και στυλ.
Τα παιδιά σου τα αντιμετωπίζεις όπως τους μαθητές σου;
Μα οι μαθητές μου είναι και αυτοί παιδιά μου, φυσικά! Από τη σχολή μου πέρασε η μισή Λάρνακα. Τους αγαπώ και τους στηρίζω το ίδιο. Χαίρομαι να πηγαίνω σε εκθέσεις μαθητών μου και χαίρομαι ακόμη περισσότερο όταν βλέπω ότι ξεχωρίζουν και προχωρούν με επιτυχία. Χαίρομαι γιατί είναι όλοι τους παιδιά μου.
Το να καταφέρετε να καθιερωθείτε, να υπάρχουν σήμερα έργα σας σε διάφορες Εθνικές Πινακοθήκες, τι σημαίνει για σας;
Είναι τιμή για τη Κύπρο μας ο οποιοσδήποτε Κύπριος καλλιτέχνης να εκθέτει μόνιμα έργα του σε Εθνικές Πινακοθήκες. Είναι περισσότερο τιμή για τον τόπο μας παρά για τον καλλιτέχνη. Ο δικός μου στόχος είναι μέσω των έργων μου να ανορθώσω τον πολιτισμό της πατρίδας μας. Όπως ξέρεις ο πολιτισμός μιας χώρας κρίνεται μόνο σε δύο πράγματα : Στις τέχνες και στα γράμματα. Αν σε αυτά τα δύο είμαστε πίσω, τότε δεν έχουμε πολιτισμό.
Γιατί πάει στο Παρίσι ο κόσμος; Για τον πολιτισμό. Να δει το μουσείο του Λούβρου, το Πύργο του Άιφελ, και άλλα πολιτιστικά μνημεία.
Επιτρέπεται να έχω έργα μου σε τόσες εθνικές πινακοθήκες αλλά στην Κύπρο να είναι πεταγμένα σε ένα παλιό αρχοντικό στη Λευκωσία; Που είναι τα μουσεία μας; Οι Εθνικές μας Πινακοθήκες; Εγώ έχω 8 έργα στην Κρατική Πινακοθήκη Κύπρου και δεν ξέρω αν υπάρχουν, αν είναι σε καλή κατάσταση, κτλ. Βρίσκονται σε ένα παλιό αρχοντικό και δεν ξέρω αν τα βλέπει/προσέχει κανείς. Δεν έχουμε ένα μουσείο με έργα Κύπριων καλλιτεχνών. Η Κύπρος έχει σπουδαίους καλλιτέχνες: Γιώργος Σκοτεινός, Αντρέας Χαραλαμπίδης, Ανδρέας Λαδόμματος, Γιώργος Κοτσώνης, Ανδρέας Μακαρίου, Κωνσταντίνος Κύρτης, και αρκετοί άλλοι. Που είναι το κράτος να βάλει σε ένα μουσείο, σε μιαν Εθνική Πινακοθήκη τα έργα των σπουδαίων ζωγράφων του τόπου; Να τα βλέπουν ξένοι και ντόπιοι! Που είναι η πολιτεία να αγκαλιάσει τους καλλιτέχνες; Δε σου κρύβω πως είμαι πολύ απογοητευμένος από την στάση της πολιτείας. Δεν μιλάω μόνο για ζωγράφους, μιλάω για όλους τους καλλιτέχνες, ηθοποιούς, λογοτέχνες, μουσικούς κτλ.
Τι θα μπορούσε να γίνει;
Γίνεται καλλιτέχνες που στο εξωτερικό είναι γνωστοί να μην έχουν στην Κύπρο ένα χώρο να μπορούν να φτιάξουν μεγάλα έργα; Εγώ που είμαι πρόσφυγας να μην έχω πάρει καμιά βοήθεια είτε για μένα είτε για τα παιδιά μου; Να μην δίνεται ένας χώρος στου καλλιτέχνες να μπορούν να εργαστούν πάνω σε έργα μεγαλύτερα των δύο μέτρων;
Υπάρχουν τόσοι καλλιτέχνες οι οποίοι διαπρέπουν στο εξωτερικό με τα έργα τους. Αυτούς τους ανθρώπους θα έπρεπε η Κυπριακή Δημοκρατία να φροντίσει καταρχάς να έχουν μια καλή σύνταξη. Εμένα η σύνταξη μου είναι 600 ευρώ τον μήνα!
Εμείς δουλεύουμε για να φτιάξουμε έργα που θα κάνουν διάσημη την πατρίδα μας.
Δηλαδή;
Όταν πριν λίγο καιρό είχα έκθεση στην Νέα Υόρκη και τα έργα μου ήταν ανάμεσα σε έργα σπουδαίων Ελλήνων ζωγράφων όπως των Μυταρά, Σταθόπουλου και άλλων, ο μόνος Κύπριος ήμουν εγώ και μέσα από τα δικά μου έργα ακούστηκε το όνομα της Κύπρου μας. Ήταν σαν να εκπροσωπούσα τη Κύπρο. Αλλά, η Κύπρος δεν ενδιαφέρεται. Ούτε τα ΜΜΕ ασχολήθηκαν με το θέμα. Είχαν πιο σημαντικά θέματα, ποδόσφαιρο, ίντριγκες κτλ.
Είχε πάει και ο ΠτΔ κ. Αναστασιάδης στην εν λόγω έκθεση.
Ναι, είχε πάει, τιμή μας που πήγε. Αλλά μετά; Μπορούσε να δει τι γίνεται αυτός ο Κύπριος ζωγράφος που εκθέτει σήμερα έργα του εδώ στη Νέα Υόρκη ανάμεσα σε τόσους σπουδαίους Έλληνες; Να ενδιαφερθεί, να δει αν έχουμε χώρους για δημιουργία μεγάλων έργων κτλ.
Έχω την αίσθηση ότι το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού δεν νοιάζεται για καλλιτέχνες (όλων των τεχνών) ούτε καν γι αυτούς που έχουν ξεχωρίσει στο εξωτερικό.
Η βράβευση στις 6 Ιουλίου από το Διαδικτυακό περιοδικό της Λάρνακας Skala Times τι σημαίνει για σας;
Κοίταξε, θα είμαι ειλικρινής μαζί σου, έχω βραβευτεί από το Δήμο Αμμοχώστου, τον Δήμο Παραλιμνίου, τον Δήμο Αραδίππου, από κάποια ιδιωτικά σχολεία και τώρα από το Διαδικτυακό περιοδικό Λάρνακας, είναι καλές οι βραβεύσεις, τις χαίρεται ένας καλλιτέχνης και ευχαριστώ για την τιμή που μου γίνεται. Αλλά, θα ήταν καλύτερο αντί βραβεύσεις να γίνονταν πράξεις εκ μέρους του κράτους οι οποίες θα στήριζαν τους καλλιτέχνες. Δυστυχώς φαίνεται πως το ποδόσφαιρο, τα στοιχήματα και οι ίντριγκες είναι πιο σημαντικά σε αυτό το τόπο από τους ανθρώπους που πασκίζουν για την ανόρθωση του πολιτισμού. Τι να πω;
Στα τόσα χρόνια πορείας υπήρχαν στιγμές που νιώσατε ότι θέλετε να τα παρατήσετε;
Σε καμία περίπτωση, ούτε όταν υπήρχαν δυσκολίες. Ποτέ! Ήμουν αφοσιωμένος στα έργα μου αλλά και στη σχολή μου. Αν δεν είχα την σχολή ίσως να μην τα έβγαζα πέρα και να αναγκαζόμουν να φύγω για το εξωτερικό. Από τη Σχολή μου πέρασαν πολλοί μαθητές και σήμερα καμαρώνω τους περισσότερους από αυτούς που είτε είναι καθηγητές στο Δημόσιο είτε καλλιτέχνες που ξεχωρίζουν.
Σήμερα στη Κύπρο υπάρχει παιδεία όσον αφορά τις τέχνες; 
Τι να λέμε τώρα….. Όχι δεν υπάρχει. Οι περισσότεροι (σίγουρα όχι όλοι) δεν καταλαβαίνουν καν τι σημασία και αξία έχει να επενδύσεις σε ένα καλό πίνακα. Ρίξε μια ματιά γύρω εδώ στο σπίτι μου. Σε 50-100 χρόνια όλα αυτά τα έπιπλα που βλέπεις, η τηλεόραση, θα βρίσκονται πεταγμένα, ή διαλυμένα ή σε ένα παλιατζίδικο ή πολύ απλά δεν θα υπάρχουν καν. Οι πίνακες, τα έργα τέχνης όμως που βλέπεις, και μετά από 100 χρόνια θα υπάρχουν και μάλιστα η αξία τους θα έχει ανέβει.
Ο περισσότερος κόσμος σνομπάρει τη τέχνη, σκέφτεται “θα δώσω λεφτά για ένα πίνακα; Καλύτερα να αγοράσω ένα τραπεζάκι για το σαλονάκι, ένα νέο κινητό, κοκ”. Ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει ότι την πραγματική και διαχρονική αξία την έχει ένα έργο τέχνης.
Εδώ θα ήθελα να αναφέρω ένα ωραίο παράδειγμα: Στις ΗΠΑ δύο αδέλφια κληρονόμησαν ένα σπίτι στην αποθήκη βρήκαν διάφορα παλιά αντικείμενα, ένα παλιό ποδήλατο, έπιπλα, βρήκαν και ένα πίνακα. Τα πούλησαν όλα, και τον πίνακα για λίγα δολάρια.
Ο άνθρωπος που αγόρασε τον πίνακα για λίγα δολάρια τον πήρε σε μια δημοπρασία και τον πούλησε για 100 χιλιάδες δολάρια. Αυτός που τον πήρε και πλήρωσε 100 χιλιάδες δολάρια τον έβγαλε σε δημοπρασία και πήρε 4 εκατομμύρια.
Ποιος πίνακας ήταν;
Ένας από τους πίνακες των αισθήσεων του Ρέμπραντ. Όταν το έμαθαν τα δύο αδέλφια που τον πούλησαν για λίγα δολάρια έτρεχαν να βρουν το λάθος! Μα όταν δεν αντιλαμβανόμαστε την σημασία της τέχνης τότε είμαστε πολύ πίσω.
Η θάλασσα υπάρχει στα έργα σας αλλά και στην ζωή σας αφού είστε και λάτρης της θάλασσας και συχνά πηγαίνετε και ψάρεμα ακόμα και σε ελληνικά νησιά.
Αγαπητή μου, η θάλασσα είναι για μένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Μεγάλωσα δίπλα στην πανέμορφη θάλασσα της Αμμοχώστου. Κάθε μέρα ήμουν στην πανέμορφη εκείνη παραλία να κάνω μπάνιο, να ψαρεύω. Με αυτές τις παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις ρίζωσε μέσα μου η αγάπη για τη θάλασσα. Το αγαπημένο μου σπορ είναι ψάρεμα με καλάμι. Με ηρεμεί και με βοηθά να σκέφτομαι. Κάθε φορά που πάω στη Κρήτη για ψάρεμα εμπνέομαι,”ψαρεύω” εικόνες, επίσης όταν κολυμπώ στο βυθό κλέβω εικόνες που αποτυπώνονται στο μυαλό μου.
Εκτός από τη θάλασσα τι άλλο μπορεί να δει κανείς στα έργα σας;
Μια μεγάλη κραυγή αγανάκτησης. Τα όσα ακολούθησαν μετά το ’74, η ταλαιπωρία και ο πόνος της προσφυγιάς, οι απώλειες, η μοιρασμένη πατρίδα, η ελπίδα για επανένωση της Κύπρου. Μέσα από τα έργα μου προσπαθώ να δώσω την αδικία που υπάρχει εδώ και 45 χρόνια στη πατρίδα μας.
Όλα αυτά γίνονται με συμβολισμούς μέσα στα έργα μου. Το εδώλιο μέσα στο βυθό, είναι το πολιτικό μας πρόβλημα που έχει βυθιστεί στο βάθος του χρόνου. Η μητέρα Κύπρος στα έργα μου παρουσιάζεται με αμφίσημες έννοιες. Η μάνα Κύπρος με το μωρό (ο λαός της) το βιολί που είναι σε σχήμα Κύπρου, και όταν παίξει το βιολί θα ξυπνήσει το περιστέρι, η ειρήνη, σε ένα σημείο βρίσκεται μια μάσκα θεάτρου. Γιατί; Για το θέατρο που παίχτηκε εις βάρος της Κύπρου και που εξακολουθεί να παίζεται. Πάνω ψηλά έχω ένα φως; Ξέρετε γιατί; Γιατί η ελπίδα πρέπει να πεθαίνει τελευταία.
Σε όλα τα έργα μου υπάρχουν συμβολισμοί και μηνύματα και ως πρόσφυγας τα έργα μου είναι ένας τρόπος για μένα να εκφράσω τον πόνο μου για την προσφυγιά και για το μοιρασμένο μας νησί.
Είναι αλήθεια ότι στα έργα σας που φτιάξατε για τα κρουαζερόπλοια πολυτελείας του κ. Βαρδινογιάννη γράψατε κάτω από την υπογραφή σας τη λέξη Κύπρο;
Ναι, είναι αλήθεια. Το έκανα γιατί θέλω όλοι οι ξένοι που θα ταξιδεύουν με το “Ελυρος” να βλέπουν το όνομα της πατρίδας μας. Να ξέρουν ότι τα έργα έγιναν από κάποιο Κύπριο.
Αλήθεια η συνεργασία με τον Έλληνα εφοπλιστή κ. Βαρδινογιάννη πώς προέκυψε;
Με είχε πάρει τηλέφωνο ο ίδιος, ενώ ψάρευα. Όταν μου είπε το όνομα του νόμισα πως ήταν κάποια φάρσα από κάποιο παιδί μου και το έκλεισα. (Γέλια!)
Από που βρήκε το τηλέφωνο σας;
Από πολιτικά πρόσωπα που έχουν έργα μου στους χώρους τους.
Στη συνέχεια;
Του έκλεισα το τηλέφωνο, με ξαναπήρε μιλήσαμε, συναντηθήκαμε στην Ελλάδα. Ετοίμασα τα έργα που μου ζήτησε, συνολικά 40-45 έργα μεγάλα, έστειλε ειδικό πλοίο στην Κύπρο να τα παραλάβει και έτσι έγινε η συνεργασία μας. Εξαίρετος άνθρωπος, πολύ αξιόλογος κύριος, απλός. Μας φιλοξένησε και στο “Έλυρος” μαζί με τη σύζυγο μου. Μέχρι σήμερα μας συνδέει μια πολύ καλή φιλική σχέση.
Πόσο εύκολο είναι για ένα καλλιτέχνη να παραμένει απλός όταν συναντά επιτυχίες στο δρόμο του;
Μα αν δεν παραμένεις απλός, αν πάρουν τα μυαλά σου αέρα και πιστέψεις πως είσαι κάποιος, τότε δεν θα πας πολύ μακριά. Αυτό είναι κάτι που λέω συχνά και στους μαθητές μου. Ο πραγματικά καλός καλλιτέχνης παραμένει απλός.
Γιατί πετύχατε; Βοήθησε η σκληρή δουλειά, η τύχη, ο Θεός;
Τον Θεό τον έχω πάντα μαζί μου και τον πιστεύω. Στην τύχη δεν πιστεύω καθόλου. Πιστεύω όμως στη σκληρή δουλειά. Δούλεψα πολύ σκληρά στη ζωή μου, υπήρχαν φορές που ζωγράφιζα για 18 ώρες.
Σε αυτή τη πορεία όλα αυτά τα χρόνια είχατε και έχετε δίπλα σας μια σύζυγο η οποία έπρεπε να “ανεκτεί” κάποιες καταστάσεις όπως τις πολλές ώρες εργασίας, τα ταξίδια στο εξωτερικό για εκθέσεις, κτλ. Πόσο ρόλο παίζει για ένα καλλιτέχνη ο άνθρωπος που έχει δίπλα του;
Πιστεύω πως η επιλογή μου για τη σύζυγο μου έπαιξε το Α και Ω για τη πορεία μου. Η σύζυγος μου η Αντρούλα ήταν και είναι πάντα δίπλα μου, δεν μπορώ να φανταστώ άλλον άνθρωπο πιο σωστό και πιο υποστηρικτικό δίπλα μου. Η σύζυγος μου δε σου κρύβω ήταν πάντα ο άνθρωπος που είχε φοβερή κρίση για τα έργα μου παρόλο που δεν είναι εικαστικός. Όταν μου έλεγε “αυτό το έργο θα πάει καλά”, πήγαινε, όταν μου έλεγε “εδώ κάτι δε μου αρέσει” πάλι είχε δίκαιο και αυτό φαινόταν. Μέχρι σήμερα ρωτώ την άποψη της διότι έχει την σωστότερη άποψη, πιο σωστή ακόμη και από κριτικούς τέχνης.
Εκτός από το χόμπι του ψαρέματος έχετε και το χόμπι της μουσικής….
Ναι, η μουσική υπήρχε πάντα στην οικογένεια μας. Εγώ έμαθα κιθάρα από τον πρώτο μου ξάδελφο τον γνωστό Στέφανο Ζυμπουλάκη. Μου αρέσει να παίζω κιθάρα και να τραγουδώ Χατζή τον οποίο θαυμάζω πολύ. Τον Χατζιδάκι,τον Θεοδωράκη…
Η Λάρνακα σήμερα τι χρειάζεται πολιτιστικά;
Η Λάρνακα χρειάζεται γκαλερί, αγοραστικό κοινό για έργα τέχνης, μουσεία, εγώ έχω την άποψη ότι πολιτιστικά έχουμε μείνει πίσω.
Οι Δημοτικές Αρχές θα έπρεπε να καλέσουν τους νέους ζωγράφους και καλλιτέχνες γενικώς και να συζητήσει μαζί τους, να ανταλλάξουν απόψεις, να δει ο Δήμος πως μπορεί να βοηθήσει τους νέους καλλιτέχνες της πόλης.
Θα μπορούσε να υπάρχει ένα χώρος στον οποίο θα μπορούσαν να εκθέτουν οι καλλιτέχνες της πόλης. Αυτό γινόταν παλιά. Είχαμε τον εκθεσιακό χώρο στο παλιό Δημαρχείο και μπορούσαμε να εκθέσουμε εκεί. Σήμερα, τίποτα.
Για την Δημοτική Πινακοθήκη Λάρνακας τι να πω; Θα έπρεπε καταρχάς να υπάρχουν μόνιμα έργα καλλιτεχνών της πόλης και να είναι ανοικτή η πινακοθήκη για τουρίστες και ντόπιους να πάνε να δουν έργα Λαρνακέων καλλιτεχνών.
Οφείλω όμως να είμαι δίκαιος και θα σου πω ότι βλέπω ότι ο νέος Δήμαρχος, Ανδρέας Βύρας προσπαθεί. Ήδη έχει κάνει κάποιες θετικές κινήσεις προς τον πολιτισμό και τους καλλιτέχνες και ίσως να μπορέσει να αλλάξει κάποια πράγματα.
Τα όνειρα του Πέτρου Πτωχόπουλου για το μέλλον;
Καταρχάς ονειρεύομαι να λυθεί το κυπριακό, να μπορέσουμε να πάμε στα σπίτια μας, στην ωραία μας Αμμόχωστο. Μας βίασαν τα καλύτερα μας χρόνια, χάσαμε τις περιουσίες μας, το τόπο μας και δε βρήκαμε από πουθενά στήριξη.
Προσωπικό μου όνειρο είναι να εκτιμηθεί η δουλειά μου και στη Κύπρο και όχι να δέχομαι συγχαρητήρια και να ξεχωρίζω στο εξωτερικό, αλλά στην ίδια μου την πατρίδα να μη γίνεται αυτό. Μακάρι τα έργα μου να βρεθούν κάποτε σε ένα ωραίο εκθεσιακό χώρο στη Κύπρο και να έρχεται κόσμος από το εξωτερικό για να δει τα έργα μου και άλλων Κύπριων καλλιτεχνών, όπως εμείς πάμε στο εξωτερικό να δούμε έργα ξένων καλλιτεχνών.
Αλλά, ένα χελιδόνι δεν φέρνει την Άνοιξη. Αν δεν αποφασίσει το κράτος να δώσει λεφτά και να επενδύσει στις τέχνες, αν δεν βάλει τον πολιτισμό πάνω από ποδόσφαιρα, κόμματα, στοιχήματα κτλ, τότε τίποτα δεν γίνεται.
