Η σχετικοποίηση της αλήθειας και τη χειραγώγηση της συλλογικής μνήμης είναι άθλιες τεχνικές.
Tης Γιώτας Δημητρίου
Η αλήθεια είναι υποκειμενική, τάχα.
Η ιστορία λέγεται όπως θέλει ο καθένας – μη γελάτε, έτσι μας είπε ο κύριος Μαρινάκης, εκπρόσωπος Τύπου της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Πιο συγκεκριμένα, ο Άδωνις Γεωργιάδης δήλωσε και πάλι ότι δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο. Σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου προς τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, κ. Μαρινάκη, για το αν θα γίνει κάποια σύσταση στον υπουργό της κυβέρνησης, κ. Γεωργιάδη, εκείνος απάντησε ότι «έχουμε δημοκρατία και καθένας μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του».
Δημοκρατία έχουμε, ο καθένας γράφει ό,τι θέλει και στα ΜΚΔ και στα ΜΜΕ – μην απορείτε, έτσι γίνεται.
Πέρα από τις αρλούμπες που μπορεί την σήμερον ημέρα να λέει ο καθένας και μάλιστα με ύφος εκατόν καρδιναλίων και με στόμφο, πέρα από τα ΜΚΔ που έχουν κάνει τους πάντες δημοσιογράφους – γίνεται κι εγώ να δηλώνω καθηγήτρια του Columbia στην κβαντική φυσική;
Πέρα από όλα αυτά, που δεν είναι μόνο κυπριακά αλλά συμβαίνουν και σε άλλες χώρες, πέρα από την εξαφάνιση της κριτικής σκέψης και της γνώσης, που έχουν χαθεί στο χάος της παραπληροφόρησης και της άσχετης πληροφορίας, που σκοπό έχει να αποχαυνώνει τον κόσμο, ενίοτε να τον κοιμίζει και άλλοτε να τον παραμυθιάζει για ιδιοτελείς σκοπούς, πέρα από όλα αυτά υπάρχει η ακλόνητη αλήθεια και δεν επιτρέπει ούτε διπλή μετάφραση της ιστορίας ούτε επιλεκτική μνήμη και βεβαίως ούτε αποσπασματική ανάγνωση. Η ακλόνητη αλήθεια δεν επιτρέπει ούτε σχετικοποίηση της, ούτε τη χειραγώγηση της συλλογικής μνήμης.
Τον σκότωσε με μίσος.
Τον σκότωσε με μίσος, έγραφε το παραμύθι, αλλά στο τέλος είχε ανατρεπτικό τέλος, αφού φάνηκε πως δεν τον είχε σκοτώσει, αλλά αντιθέτως, τον αγαπούσε και τον έσωσε.
Στην πρώτη πρόταση παρουσιάζουμε αποσπασματικά την είδηση, στη δεύτερη ολόκληρη. Ναι καλά καταλάβατε, σημαίνουν δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Τώρα φανταστείτε αυτό να συμβαίνει σε πολλές σημαντικές ειδήσεις, που εντέχνως παρουσιάζονται αποσπασματικά.
Η αλήθεια δεν είναι υποκειμενική όταν εξιστορούμε σημαντικά γεγονότα.
Η αλήθεια είναι υποκειμενική αν αυτός με τον οποίο είμαι ερωτευμένη θεωρώ πως είναι ο πιο όμορφος και έξυπνος του κόσμου.
Από εκεί και πέρα, δεν αποφασίζει ο καθένας αν σκοτώθηκαν ή όχι νέοι σε μια εξέγερση, στην οποία μετρούσαμε νεκρούς.
Δεν αποφασίζει ο καθένας αν μια γενοκτονία είναι ή όχι γενοκτονία.
Δεν αποφασίζει ο καθένας αν ένα περιβαλλοντικό έγκλημα καταστρέφει ή όχι το περιβάλλον, όταν τα γεγονότα μιλούν πιο δυνατά από έντεχνες δηλώσεις.
Αντιλαμβάνομαι πως πολλοί διατυμπανίζουμε με στόμφο πολλές φορές – ναι, το παραδέχομαι – ότι θέλουμε να είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Η σωστή πλευρά της ιστορίας δεν μπορεί να είναι επιλεκτική, είναι ευθύνη, με οποιοδήποτε κόστος.
Όταν δε είσαι αξιωματούχος ή κόμμα, αυτή η ευθύνη θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη.
Η αλήθεια δεν εγκλωβίζεται για πάντα στο ψέμα, οι μάσκες δεν μένουν για πάντα να καλύπτουν τα αληθινά πρόσωπα, κάποια στιγμή η αλήθεια λάμπει και οι μάσκες πέφτουν, όποιος και ότι κι αν είσαι, όσους επικοινωνιολόγους και αν έχεις γύρω σου.
Αυτοί που κυνηγούν τον ήλιο της αλήθειας να κοιμούνται ήσυχα, όσο κι αν νιώθουν αδικημένοι, διότι η αλήθεια θα λάμψει κάποια στιγμή και η ιστορία θα τους δικαιώσει.
Οι άλλοι που κρύβουν τον ήλιο με τεχνάσματα και εκκωφαντικές σιωπές δεν ξέρω και δεν θα πω πώς θα πρέπει να κοιμούνται, αλλά σίγουρα ας ανησυχούν, διότι το κουτόχορτο έχει πάντα ημερομηνία λήξης, όσο κι αν το μασούν με λύσσα τα πρόβατα.


