ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ VOLT
Ο βασιλιάς είναι γυμνός
Για την ποινική διάσταση, αναμένουμε την κρίση των αρμόδιων θεσμών.
Όμως η πολιτική και ηθική κρίση έχει ήδη γίνει από την κοινωνία.
Μια δημοσιογραφική διάσκεψη με άκυρες δικαιολογίες δεν μπορεί να σβήσει όσα το πόρισμα ανέδειξε, ούτε να μετατρέψει την απουσία ανάληψης ευθύνης σε αθωότητα.
Ο τέως Πρόεδρος μπορεί να αναμένει τη νομική ετυμηγορία.
Ηθικά και πολιτικά, όμως, είναι ήδη έκπτωτος.
Πιο κάτω η ομιλία του Εκπροσώπου Τύπου του VOLT, Πιέρου Κάρουλλα, από τη χθεσινή διαδήλωση
Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας,
Όταν απευθύνομαι στους συμπολίτες μου, έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να μιλώ με την ειλικρίνεια που θα είχα αν ο μόνος άνθρωπος που απέμενε να με ακούσει ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός. Και αυτό θα κάνω και σήμερα, χωρίς να κρυφτώ πίσω από αχρείαστα προσχήματα.
Την προηγούμενη εβδομάδα, όταν το Volt διοργάνωσε δημόσια συζήτηση για αυτό το πόρισμα, συμφωνήσαμε σε κάτι απλό: ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Ότι πρέπει να βγούμε στους δρόμους.
Από την ίδρυσή μας, είχαμε απαιτήσει την παραίτηση του Γενικού και του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα, ώστε να αρθούν οι σκιές που βάραιναν τους θεσμούς και να αρχίσει να αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη του κόσμου. Σήμερα, μετά από αυτό το πόρισμα, οι σκιές δεν είναι πια σκιές. Διότι ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο.
Όταν ενημερωθήκαμε ότι οργανώνεται η σημερινή διαδήλωση, κανείς δεν σκέφτηκε το παραμικρό. Δεν περιμέναμε να δούμε ποιοι θα συμμετείχαν. Δεν μετρήσαμε κομματικά οφέλη και ζημιές. Μας ενδιέφερε μόνο το περιεχόμενο και η ουσία του αιτήματος.
Οι συζητήσεις έγιναν, οι διαδικασίες έτρεξαν και αποφασίσαμε να είμαστε εδώ. Καμία δευτερεύουσα δικαιολογία του πολιτικού μας μικρόκοσμου δεν θα μας απέτρεπε από το να συμμετέχουμε.
Σήμερα δεν είμαστε εδώ για κανένα, μα κανένα κόμμα.
Υπό κανονικές συνθήκες, σε μια φυσιολογική δημοκρατία, θα έπρεπε να είναι εδώ όλα τα κόμματα. Δυστυχώς, δεν είναι.
Κάποιοι έκριναν ότι, μπροστά σε αυτό το πόρισμα, προείχε η μικροπολιτική. Προείχε να υπολογίσουν αν θα τους πουν ουρά, αν θα τους «καπελώσουν», αν εμπλέκονται δήθεν «δικοί τους», αν η συμμετοχή τους θα επηρεάσει μελλοντικές ισορροπίες εξουσίας.
Με μία φράση: επέλεξαν ξανά να δουν το δέντρο και όχι το δάσος.
Θέλω όμως να μιλήσω όχι μόνο σε εσάς που είστε εδώ. Θέλω να μιλήσω και στους συμπολίτες μας που σκέφτηκαν να έρθουν, αλλά θεώρησαν ότι πρόκειται για άλλη μία κομματική εκδήλωση. Σε όσους δεν μπόρεσαν να είναι μαζί μας, παρότι το ήθελαν. Αλλά κυρίως σε εκείνους που έχουν παραιτηθεί στο γνώριμο:
«Εν στην Κύπρο που ζιούμε. Τίποτε εν αλλάσσει πάλε».
Και αυτοί οι συμπολίτες μας, κυρίες και κύριοι, είναι η πλειοψηφία.
Σε εσάς θέλω να πω το εξής: τούτος ο τόπος πέρασε τα πάνδεινα. Αγώνες, πραξικόπημα, εισβολή, κατοχή, οικονομικές κρίσεις, πανδημία. Και ο κατάλογος δεν τελειώνει.
Ζούμε σε έναν κόσμο που αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Δεν ξέρουμε τι θα φέρει το αύριο.
Καθημερινά πλημμυρίζουμε από πληροφορία, αλλά δυσκολευόμαστε όλο και περισσότερο να διακρίνουμε την αλήθεια από τις «εναλλακτικές αλήθειες» που κάποιοι κατασκευάζουν.
Η τεχνολογία μάς επιτρέπει να επικοινωνούμε άμεσα, αλλά συχνά μάς κάνει πιο καχύποπτους και μας απομακρύνει τον έναν από τον άλλο.
Και όταν τόσα πολλά έχουν δει τα μάτια μας και ακούσει τα αυτιά μας -ιδιαίτερα οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας- η καχυποψία δεν είναι παράλογη. Είναι ανθρώπινη. Είναι η πραγματικότητα για εκατομμύρια συνανθρώπους μας σε ολόκληρο τον κόσμο.
Το μέλλον μοιάζει αβέβαιο. Σαν να κρέμονται όλα από μια κλωστή.
Γι’ αυτό τα αναφέρω όλα αυτά. Γιατί, μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, είναι εύκολο να παραδοθούμε στον κυνισμό και στην απελπισία. Στη λογική του «κρύψε να περάσουμε, τίποτε εν αλλάσσει».
Είναι εύκολο να πείσουμε τον εαυτό μας ότι η συμμετοχή στις δημοκρατικές διαδικασίες, στους αγώνες και στα κινήματα για το κοινό καλό είναι κάτι άσκοπο, άχρηστο, ξεπερασμένο —και, μεταξύ μας, λίγο αφελές.
Να δεχθούμε ότι για να κερδίσουμε εμείς, πρέπει κάποιος άλλος να χάσει.
Αγαπητοί συμπολίτες μου, το καταλαβαίνω.
Είμαι και εγώ εξοργισμένος με την κατάσταση. Δεν έχω κάποια μαγική ιδιότητα που δεν με αφήνει να εκνευρίζομαι, να απογοητεύομαι, να αναρωτιέμαι στο τέλος της ημέρας αν όλο αυτό αξίζει τον κόπο.
Όμως, ακριβώς γι’ αυτό βρισκόμαστε σήμερα εδώ.
Τώρα είναι η ώρα να σηκώσουμε ανάστημα.
Τωρά ήρτεν η ώρα να αποδείξουμε ότι, ως κοινωνία, δεν ανεχόμαστε άλλη ατιμωρησία.
Να μην επιτρέψουμε να περάσει το μήνυμα ότι αυτό το πόρισμα είναι απλώς άλλο ένα πόρισμα προορισμένο να γεμίσει τα συρτάρια της Νομικής Υπηρεσίας.
Ας απαιτήσουμε όλοι μαζί, ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων και ιδεολογίας, το αυτονόητο για μια ευρωπαϊκή δημοκρατία: ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ.
Όχι ως μια αφηρημένη έννοια. Όχι ως έναν κλισέ ορισμό ενός εγχειριδίου πολιτικής επιστήμης.
Να του δώσουμε περιεχόμενο.
Πρώτα απ’ όλα, με την παραίτηση του Γενικού και του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα. Η εξόφθαλμη σύγκρουση συμφέροντος δεν μπορεί πια να κρύβεται στις σκιές και στις φήμες.
Βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, ακόμη και μέσα από τις πρώτες 67 από τις 3.000 σελίδες του πορίσματος.
Ας απαιτήσουμε μια πραγματικά ανεξάρτητη και αδιάβλητη έρευνα, ώστε όσοι φέρουν ευθύνη να λογοδοτήσουν ενώπιον της Δικαιοσύνης.
Να μην το αφήσουμε να ξεχαστεί.
Να μην επιτρέψουμε, άλλη μια φορά, την ατιμωρησία.
Αγαπητοί μου συμπολίτες,
Το κράτος μας εξελίχθηκε σε μηχανισμό εξυπηρέτησης συμφερόντων των λίγων, εις βάρος των πολλών. Η κατάκτηση και η διατήρηση της εξουσίας, η τιμωρία κομματικών και ιδεολογικών αντιπάλων, η διαφύλαξη του status quo, μπήκαν πάνω από το δημόσιο συμφέρον.
Αρνούμαι να πιστέψω ότι αυτή είναι η κατάντιά μας.
Αρνούμαι να δεχθώ ότι η Κύπρος θα παραδοθεί στη μοίρα της, για να την κατασπαράξουν εκείνοι που δεν έχουν όραμα για τον τόπο.
Ο Μακάριος Δρουσιώτης έχει πει επανειλημμένα πως «το εθνικό πρόβλημα της Κύπρου είναι η διαφθορά, και όχι το Κυπριακό» -και πως τα δύο πάνε χέρι-χέρι.
Δεν θα επιχειρήσω να αντικρούσω αυτό το σκεπτικό. Γιατί έχει μια σκληρή λογική.
Δεν ξέρω πότε θα υπάρξει η ευκαιρία να λύσουμε το Κυπριακό. Ξέρω όμως ότι τώρα υπάρχει μια ευκαιρία να πλήξουμε τη διαφθορά, να πιέσουμε για παραιτήσεις, να απαιτήσουμε δικαιοσύνη και να ανοίξουμε τον δρόμο για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις.
Πρέπει να την αδράξουμε.
Τόσοι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα περιμέναμε μια σπίθα. Ένα σημάδι ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Κάτι από το οποίο να κρατηθούμε.
Γιατί όσοι νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε άλλο έτσι σε αυτόν τον τόπο, αντλούμε την αισιοδοξία μας από τη δράση, από τη συλλογικότητα και από το όραμα.
Κυρίες και κύριοι,
Ακόμη και μια μικρή, σχεδόν ανεπαίσθητη, αχτίδα αισιοδοξίας μπορεί να αλλάξει την προοπτική μας. Μπορεί να μας δώσει το κουράγιο που χρειαζόμαστε για να προχωρήσουμε.
Ας γίνει η σημερινή διαδήλωση η αρχή μιας καθολικής κοινωνικής απαίτησης: για λογοδοσία και τιμωρία όπου υπάρχει ενοχή, για μεταρρυθμίσεις στη Δικαιοσύνη, για αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου και της εμπιστοσύνης όλων μας προς τους θεσμούς.
Γιατί, αν όχι τώρα, πότε;
Σας ευχαριστώ.
