ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΕΜΒΡΙΟΥ*
Με τη βροχή και το συνονθύλευμα δύο εποχών, ανεβαίνουμε ξανά το βουνό με το τεράστιο βάρος του ανθρώπινου οράματος. Να ξεπεράσει ο άνθρωπος τον αρχέγονο πρόγονο του, να κατακτήσει τη γνώση, να γίνει ένας «μικρός Θεός» και να ορίσει το πεπρωμένο του. Τι άραγε θα μπορούσε να αλλάξει αυτή την αδιάκοπη και μη μεταβαλλόμενη μοίρα του Σισύφειου συστήματος που κάποιες φορές προκαλεί σεισμούς, καταιγίδες και φουρτούνες με απώλειες και παράδοξα ζητήματα;
Αυτή τη χρονιά, ίσως ο Σίσυφος θα μπορούσε να σκεφτεί, προτού προχωρήσει προς την καθιερωμένη ανάβαση στο υψηλό βουνό, πως γύρω αναμένουν ψυχές παιδιών να τον ακολουθήσουν με ελπίδα. Έχουν φορέσει στολές, εξοπλίστηκαν με τα χρειαζούμενα για τ’ ανηφορικό ταξίδι και στέκονται κάποια διστακτικά κι άλλα όλο θάρρος αναμένοντας τις πρώτες μέρες του Φθινοπώρου. Θα παλέψουν με τα εύκολα και τα δύσκολα, με τη σκέψη του μπορώ ή του φοβάμαι, με το άγνωστο και το γνώριμο και ό,τι άλλο επιφυλάσσει ακόμα ένα ετήσιο ταξίδι. Ποιοι φροντίζουν όμως να μην παρεκκλίνει το μέλλον του τόπου από το πολυπερπατημένο μα δύσβατο μονοπάτι και να μην γκρεμοτσακιστεί; Ποιοι κάνουν το ταξίδι ευχάριστο κι ενδιαφέρον, γεμάτο προκλήσεις κι όχι προβλήματα; Ποιοι παίρνουν κομμάτια από το φορτίο του γηραιού και ταλαίπωρου Σίσυφου αφού μόνος του δεν δύναται να το κουβαλά; Στη σύγχρονη εποχή καλό είναι να μοιράζονται οι ευθύνες για την επίτευξη στόχων. Για αυτό χιλιάδες άνθρωποι θα περάσουν μπροστά με το προβάδισμα της εκπαιδευτικής ιδιότητας να οδηγήσουν το μέλλον όπου μπορεί και θέλει να φτάσει. Άλλωστε κάτω απ’ τον ήλιο όλα τα μονοπάτια φωτισμένα είναι.
Λυσιτελές και χρήσιμο είναι να γνωρίζουμε πως στην πορεία αυτή δεν ωφελούν τα πισωγυρίσματα. Μόνο να κοιτάξει κανείς προς τα κάτω ζαλίζεται και συνεπώς η πτώση είναι αναπόφευκτη. Ας μην ξεχνούμε πως η ψυχαγωγία δεν είναι η διασκέδαση του συρμού. Η αγωγή της ψυχής παραμένει ατόφια στην αρχαία της ρίζα. Βάλτε στην άκρη τα κινητά τηλέφωνα και ό,τι φαντάζει σαν ψευδαίσθηση της επιτυχίας. Το να κρατά στο σχολείο ένα παιδί το κινητό του τηλέφωνο θυμίζει τον διψασμένο στην έρημο π’ ανακουφίζεται και χαίρεται με την όαση να φαντάζει σωτήρια μπροστά του. Η οπτασία έχει συνέπειες μη αντιστρεπτές κι ανούσιες.
Για σκεφτείτε ένα παιδί σαν κοιτάει τ’ άστρα. Στην πολλή ώρα θα αρχίσει να βλέπει εντός, στα μέρη του νου και της ψυχής που φωτίστηκαν με το βλέμμα στον ουρανό. Έτσι γεννιούνται οι μεγάλες ιδέες και γίνονται οι σπουδαίοι άνθρωποι. Ίσως εμείς, φαίνεται, δεν εκτιμήσαμε αρκετά μήτε τη διαδικασία του ταξιδιού, μήτε τα μονοπάτια του λογισμού και του πνεύματος κι έτσι αποκόψαμε τον συγκερασμό της σκέψης με το λαμπρό αποτέλεσμα της. Μεσολαβεί πια η Τεχνητή νοημοσύνη σαν από μηχανής Θεός, σαν μια αιωρούμενη επικίνδυνη γέφυρα που ξεκουράζει προσωρινά. Αν η συχνή κι απρόσεχτη χρήση της όμως γκρεμίσει την ανθρωπότητα στους πρόποδες του βουνού, ακόμα κι ο Σίσυφος θα αδυνατεί να πλάθει τον μύθο του διότι δεν είναι μόνο τ’ ανθεκτικά τα πόδια που στηρίζουν το αέναο ταξίδι αλλά και τ’ όραμα να κατακτήσει την κορυφή της αιωνιότητας με την αρχαία γνώση και να γίνει Θεός. Τελικά, μήπως στην εποχή της Τεχνολογίας ο άνθρωπος – Σίσυφος αποφάσισε πως δεν θα τα καταφέρει ποτέ να αγγίξει το άπιαστο; Έτσι, επίπλαστα ενισχύει τη γνώση και τη δύναμη του, μετατοπίζοντας την ύβρη σε ένα άψυχο υπολογιστή. Το πείραμα δυστυχώς έχει ήδη αποτύχει. Όποιος δεν μπορεί να γνωρίσει και να ορίσει τον εαυτό του, θα αναζητεί μονάχα την εξ-ουσία με αποτέλεσμά να αδυνατεί να ελέγξει ό,τι δημιουργεί, τεχνητό ή μη, ανηφορίζοντας και κατηφορίζοντας στο συνεχές ταξίδι της ανθρώπινης μωρίας. Μήπως δεν γεννιόμαστε για να γίνουμε Θεοί αλλά για να γνωρίσουμε την τρωτότητα μας στους πρόποδες ενός βουνού; Προφανώς, η καλλιέργεια της Παιδείας δεν διαφέρει από το ταξίδι της ανθρώπινης ύπαρξης. Δεν χρειάζεται να γίνουμε υπεράνθρωποι. Να μάθουμε να είμαστε Άνθρωποι καθότι «Παιδεία καθάπερ ευδαιμονία των μεν μερών εστί των της ψυχής» (Αριστοτέλης).
Καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας, Λογοτέχνης
Πηγή άρθρου: https://paideia-news.com/to-neo-sxoliko-ksekinima-kai-i-anabasi-toy-sisyfoy
