Της Γιώτας Δημητρίου
Ο βουλευτής του ΕΛΑΜ Σωτήρης Ιωάννου γράφει σε χθεσινή του ανάρτηση, μία ημέρα μετά το δικοινοτικό Φεστιβάλ Ειρήνης στην Πύλα: «Καμία ζιβανία στην Πύλα δεν οδηγεί στον δρόμο της επίλυσης του Κυπριακού». Οι ζιβανίες, ασφαλώς, δεν οδηγούν από μόνες τους σε κάποια λύση. Δείχνουν, όμως, έναν δρόμο μέσα από τον οποίο Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μπορούν να ανακαλύψουν ξανά πώς να συνυπάρξουν σε μια κοινή πατρίδα. Οι αγκαλιές, οι συζητήσεις, οι φιλίες και το κοινό όραμα για μια κοινή, ελεύθερη πατρίδα ήταν διάχυτα στο δικοινοτικό Φεστιβάλ Ειρήνης του Σαββάτου. Και αυτό είναι ένα μήνυμα που καλά θα κάνουν να χωνέψουν όσοι έχουν βολευτεί στο αφήγημα ότι δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε ή έχουν αποδεχθεί τη διχοτόμηση ως λύση.
Η απόρριψη κάθε προσπάθειας προσέγγισης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, ακόμη και σε επίπεδο οικοδόμησης εμπιστοσύνης και ενίσχυσης των μεταξύ τους σχέσεων, εγείρει ένα εύλογο ερώτημα: με ποιον τρόπο ακριβώς επιδιώκεται η λύση του Κυπριακού; Όταν κάθε δίαυλος επικοινωνίας παρουσιάζεται ως παγίδα και κάθε κίνηση συνεννόησης και ειρηνικής συνύπαρξης ως απειλή, η πολιτική της αντιπαράθεσης κινδυνεύει να μετατραπεί από μέσο πίεσης σε άλλοθι για τη διαιώνιση της διαίρεσης.
Η ενίσχυση της άμυνας και των διεθνών συμμαχιών αποτελεί ασφαλώς μέρος μιας σοβαρής στρατηγικής, αλλά δεν απαντά από μόνη της στο κρίσιμο ερώτημα: πώς θα επιτευχθεί μια συμφωνημένη λύση χωρίς διάλογο και χωρίς την καλλιέργεια στοιχειώδους εμπιστοσύνης και ουσιαστικών σχέσεων ανάμεσα στις δύο κοινότητες; Εκτός κι αν η επιδίωξη δεν είναι τελικά η επανένωση, αλλά η διαχείριση της διχοτόμησης. Ή αν περιμένουμε ότι οι γεωπολιτικές συμμαχίες και η στρατιωτική ισχύς τρίτων θα λύσουν το πρόβλημα για λογαριασμό μας. Μια τέτοια προσέγγιση, ωστόσο, δεν συνιστά σχέδιο λύσης ούτε επανένωσης του νησιού μας. Αντίθετα, αφήνει αναπάντητο το βασικό ζητούμενο: πώς θα μπορέσουν να συμβιώσουν ξανά οι άνθρωποι αυτού του τόπου σε μια κοινή πατρίδα.
Είναι λυπηρό να βλέπει κανείς πολιτικούς αξιωματούχους της Κυπριακής Δημοκρατίας να απορρίπτουν ή να κατακρίνουν δικοινοτικά φεστιβάλ ειρήνης, τα οποία έχουν ως βασικό στόχο τη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Κάτι που στην Πύλα συμβαίνει εδώ και χρόνια, Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι συνυπάρχουν κάτω από τον ίδιο ουρανό. Είναι ακόμη πιο λυπηρό όταν κάποιοι από εμάς ονειρευόμαστε να ζήσουμε σε μια επανενωμένη πατρίδα, ενώ κάποιοι από εκείνους που βρίσκονται στη Βουλή φαίνεται να ονειρεύονται άλλα πράγματα.
Η χθεσινή ανάρτηση του βουλευτή του ΕΛΑΜ, κ. Σωτήρη Ιωάννου, εγείρει ακόμη ένα εύλογο ερώτημα: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τον οποίο στηρίζει το ΕΛΑΜ, ήταν παρών στο δικοινοτικό Φεστιβάλ Ειρήνης του Σαββάτου – και πολύ καλά έκανε. Σημαίνει αυτό ότι το ΕΛΑΜ διαφωνεί με τον Πρόεδρο -τον οποίο στηρίζει- σε ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα που απασχολούν την Κύπρο, το Κυπριακό; Διότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης, όχι μόνο με την παρουσία του, αλλά και με τις δηλώσεις του, έχει επικροτήσει τη διοργάνωση του δικοινοτικού Φεστιβάλ Ειρήνης στην Πύλα.
Ο βουλευτής του ΕΛΑΜ Σωτήρης Ιωάννου γράφει σε χθεσινή του ανάρτηση, μία ημέρα μετά το δικοινοτικό Φεστιβάλ Ειρήνης στην Πύλα: «Καμία ζιβανία στην Πύλα δεν οδηγεί στον δρόμο της επίλυσης του Κυπριακού».
Οι ζιβανίες, ασφαλώς, δεν οδηγούν από μόνες τους σε κάποια λύση. Δείχνουν, όμως, έναν δρόμο μέσα από τον οποίο Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μπορούν να ανακαλύψουν ξανά πώς να συνυπάρξουν σε μια κοινή πατρίδα. Οι αγκαλιές, οι συζητήσεις, οι φιλίες και το κοινό όραμα για μια κοινή, ελεύθερη πατρίδα ήταν διάχυτα στο δικοινοτικό Φεστιβάλ Ειρήνης του Σαββάτου. Και αυτό είναι ένα μήνυμα που καλά θα κάνουν να χωνέψουν όσοι έχουν βολευτεί στο αφήγημα ότι δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε ή έχουν αποδεχθεί τη διχοτόμηση ως λύση.
Πιο κάτω αυτούσια η χθεσινή ανάρτηση του βουλευτή του ΕΛΑΜ Σωτήρη Ιωάννου
Ερχιουρμάν: ένας χρήσιμος αχυράνθρωπος στις διαταγές της Άγκυρας
Ο σημερινός κατοχικός ηγέτης αποτελεί την ιδανική επιλογή για την Τουρκία ώστε να βρίσκεται στο πηδάλιο του ψευδοκράτους. Πρόσωπο που παρουσιαζόταν όλα αυτά τα χρόνια ως θιασώτης της «επανένωσης» και προωθητής της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδία ενάντια στις επιβουλές της Άγκυρας για λύση δύο κρατών.
Η πραγματικότητα όμως έχει δείξει εντελώς το αντίθετο.
Ο Ερχιουρμάν απέδειξε πως έχει το πακέτο το οποίο θέλει η Άγκυρα για αυτή τη θέση. Όποτε η Τουρκία έχει την ανάγκη να επιδείξει ψήγματα καλής θέλησης και κινητικότητας στο Κυπριακό επιστρατεύει το ένα πρόσωπο του Ερχιουρμάν: αυτό που παρευρίσκεται σε «δικοινοτικά πανηγύρια», αυτό που κάνει δημόσιες δηλώσεις για το πόσο πολύ θέλει τη λύση του Κυπριακού, αυτό που θέλει να απαλλαγεί από την κηδεμονία της Τουρκίας.
Ζητά μάλιστα «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης», παρουσιάζοντάς τα ως τον τρόπο να προχωρήσουν ουσιαστικά οι συνομιλίες. Βεβαίως, όλα όσα ζητά είναι βήματα όχι προς τη λύση του Κυπριακού αλλά την οριστική διχοτόμηση.
Άνοιγμα νέων οδοφραγμάτων, αναγνώριση εποίκων, αναγνώριση πολιτικής ισότητας, ισότιμη κυριαρχία, απευθείας εμπόριο, αναγνώριση, απευθείας πτήσεις.
Την ίδια ώρα καταγγέλλει την Κυπριακή Δημοκρατία και τους Ελληνοκύπριους ότι δεν κάνουν αρκετούς συμβιβασμούς για να προχωρήσει η διαδικασία. Στην πραγματικότητα βεβαίως, οι μόνοι που έκαναν συμβιβασμούς και υποχωρήσεις, τραγικούς στην πραγματικότητα που αγγίζουν τα όρια της προδοσίας, ήταν η δική μας πλευρά.
Πιστεύει κανένας ότι αν προχωρήσουμε σε νέους συμβιβασμούς θα τρέξει για να λύσει το Κυπριακό; Ή θα αφήσει το καρότο και θα πάρει και πάλι το μαστίγιο παγιώνοντας και εξασφαλίζοντας τα νέα τετελεσμένα που οδηγούν στον έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου;
Αυτό είναι το άλλο πρόσωπο του Ερχιουρμάν. Απευθείας επηρεασμένο και καθοδηγούμενο από την κατοχική Άγκυρα .
Όσο και αν οι εκάστοτε Προέδροι της Δημοκρατίας πίστευαν ότι μπορούν να οδηγήσουν στην επίλυση του κυπριακού προβλήματος – με λάθος τρόπο, με λάθος αναγνώσεις – απέτυχαν.
Όχι γιατί δεν το επιθυμούσαν οι ίδιοι αλλά γιατί το πραγματικό πρόβλημα του Κυπριακού είναι η Τουρκία.
Εκείνη ελέγχει πλήρως το ψευδοκράτος και στόχος της δεν είναι μία ειρηνική διευθέτηση αλλά ο έλεγχος ολόκληρης της Κύπρου.
Κανένας καφές στη Λήδρας, κανένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι στη Λευκωσία, καμία ζιβανία στην Πύλα δεν οδηγεί στο δρόμο της επίλυσης του Κυπριακού. Και αυτό έχει αποδειχθεί στην πράξη μετά από χρόνια κινήσεων «συμβολισμού» που δεν πρόσφεραν τίποτα απολύτως.
Ο δρόμος που θα οδηγήσει στην επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού περνά μέσα από την ανάγκη της ενίσχυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε διπλωματικό και αμυντικό/αποτρεπτικό επίπεδο.
Το χτίσιμο των συμμαχιών με χώρες που μπορεί να υπάρξει σύγκλιση γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών συμφερόντων, η ενίσχυση της αμυντικής μας θωράκισης, η διεθνοποίηση του Κυπριακού και η ανάγκη επιβολής κυρώσεων τόσο σε ευρωπαϊκό (ανάλογες με αυτές που επιβλήθηκαν στη Ρωσία), όσο και σε κυπριακό (κλείσιμο οδοφραγμάτων) επίπεδο είναι μέτρα που οφείλει η Κυπριακή Δημοκρατία να λάβει εάν θέλει να έχει μέλλον.
Σήμερα έχουμε κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο γιατί θέλουμε να το υποβαθμίσουμε σε μία κοινότητα;
Έχει αποδειχθεί ότι όποιος και αν βρίσκεται στο πηδάλιο του ψευδοκράτους, τα αποτελέσματα είναι η ίδια. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να χαράξουμε μία νέα πορεία που θα οδηγεί πραγματικά στην Απελευθέρωση του τόπου μας και όχι σε λύσεις που συζητούνται εδώ και 50 χρόνια και δεν έχουν προσφέρει τίποτα απολύτως παρά μόνο αδιέξοδα και συνεχείς υποχωρήσεις
