Ας μην κρυβόμαστε. Κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν επιθυμεί να είναι μόνος. Όλοι (ή σχεδόν όλοι) επιθυμούν να βρουν ένα ταίρι. Έναν έρωτα. Ένα συνοδιπόρο. Μια αγάπη. Να νοιώσουν πεταλούδες στο στομάχι.
Διάβαζα τις προάλλες σε ένα βιβλίο, πως “όταν το ένα σώμα έλκεται από ένα άλλο σώμα, αυτό είναι σεξ. Όταν μια προσωπικότητα έλκεται από μια άλλη προσωπικότητα αυτό είναι έρωτας. Και αγάπη είναι η έλξη ανάμεσα σε δύο πνεύματα. Όταν υπάρχει αγάπη μπορεί πολύ φυσικά να ακολουθήσει ο έρωτας ή το σεξ…”
Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή όπου οι περισσότεροι δεν νοιάζονται αν ταριάζουν ως προσωπικότητα με τον άλλον. Δεν τους απασχολεί αν “κολλούν” ως πνεύματα. Κοιτούν λάθος πράγματα: image του άλλου, λεφτά, θεαθήναι γενικώς. “Θα μου καλύψει ο άλλος τις ανασφάλειες μου; Πως θα φαίνεται στον κόσμο αν βγαίνω με τον/την τάδε;” κι αναλόγως πράττουν. Τα κίνητρα για να πλησιάσει κάποιος ένα άτομο για σχέση είναι πολλές φορές γελοία. Αν αυτό σας ακούγεται υπερβολικό, για σκεφτείτε λίγο. Αν όχι τους εαυτούς σας, σκεφτείτε φίλους ή γνωστούς σας. Πόσοι δεν βγαίνουν με κάποιον/κάποιαν, ΜΟΝΟ επειδή πολύ απλά έχει ένα δυνατό επίθετο ή λεφτά; Και πόσοι δεν έπραξαν έτσι και στο τέλος έμειναν πάνω από συντρίμια (κέρατου πολλές φορές, ή ασυνεννοησίας άλλες) να πληρώνουν για την πράξη τους αυτή την ντυμένη με συμφέρον;
Αποτέλεσμα; Να ζουν “για τα μάτια του κόσμου”, για να καλύψουν τα κόμπλεξ τους κι όχι για να ταϊσουν με μια αγάπη την καρδιά τους. Και φυσικά το επακόλουθο είναι πάντα (ή σχεδόν πάντα) : δυστυχισμένες σχέσεις/γάμοι, κέρατο και δυστυχισμένοι άνθρωποι. Αδειανοί.
Ότι χτίζεις στο ψέμα, με συμφέροντα, για το θεαθήναι, δεν μπορεί να επιζήσει με γαλήνη και ευτυχία. Μόνο η αληθινή αγάπη μπορεί.
Κι αν ξεκινούσαμε όλοι να πράττουμε με ανιδιοτελή συναισθήματα, ίσως και να είχαμε και λιγότερα single άτομα στην πόλη μας και λιγότερες αποτυχημένες σχέσεις.
Ξυπνάτε!
Ανιδιοτελή συναισθήματα όχι ντυμένα με συμφέρον. Αυτά τα ντυμένα με συμφέρον δεν έχουν happy end.
Εγγυημένο αυτό. Άγγραφος νόμος.
Χ.Χ
