Γράφει η Δαλιδά
Μοιάζει σαν……
Μοιάζει σαν την μέρα που μας άφησε ο μπαμπάς.
Νόμιζα ότι ποτέ δεν θα αισθάνομουν έτσι, αλλά και πάλι τα είχα διώξει όλα από μυαλό μου.
Στην αρχή τον βλέπαμε καθημερινά, αλλά μετά τρεις φορές την εβδομάδα, και στη συνέχεια, κάθε τρεις εβδομαδες.
Αισθάνομαι όπως τη στιγμή που ο μπαμπάς απείλησε να μας πάρει μακριά, την μέρα που μας έδωσαν επιλογή και όταν η μαμά τελικά μας πήρε μακριά, ο μπαμπάς έκλαιγε: “μην μ’αφήνετε”……. Όταν δεν τον είχαμε δει για μήνες, όταν ποτέ δεν τηλεφωνούσε….
Σαν την τέταρτη φορά που αποφάσισαν ότι ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον…. Όταν ήρθε να μας βρεί και μάλωναν άγρια και ξανάφυγε και εμείς δεν τον είδαμε για αρκετό καιρο.
Μοιάζει σαν τότε που η μαμά παντρεύτηκε κάποιον άλλο και ήταν βίαιος απέναντί μας και προσπάθησε να με αγγίξει….τότε όταν η μαμά αρνιόταν να το πιστέψει και έτσι έφυγα από το σπίτι και εγωιστικά τους άφησα να τα βγάλουν πέρα μόνα τους.
Τη στιγμή που χώρισαν και επιστρεψα σπίτι και ξαναέφυγα χώρις να συνειδητοποιήσω τη ζημιά που έκανα, τη στιγμή που σαν γροθιά συνειδητοποιείς ότι οι γονείς μας είναι απλά ανθρώποι….
Νιώθω χαμένη … Πρέπει να φύγω … γι ‘αυτό συνεχίζω να τρέχω, δεν ξέρω πόσο περισσότερο μπορώ να αντέξω πάντα να μαζεύω τα κομμάτια αλλονών, πάντα στην ίδια μέση…Tα δικά μου κομμάτια ποιος θα τα μαζέψει παρακαλώ;
