Γράφει η Ναταλία Σ.
Ο φίλος μου ο Μιχάλης έχει μια σχέση εξ’ αποστάσεως. Η σχέση του βρίσκεται στην Ελλάδα, αυτός Κύπρο. Κάθε τρεις και λίγο αναλύουμε τη σχέση του “πήγε στο τάδε νησί και μου είπε πως για 2 μέρες δεν θα μπορεί να μιλάμε στο facebook” και διάφορα άλλα, τέτοιου επιπέδου, που δημιουργούν ανασφάλιες και ερωτηματικά στον πολύ καλό μου φίλο.
Σε μια τηλεφωνική μας συζήτηση, με τον Μιχάλη, του είπα “πολύ σε ζορίζει η σχέση παραίτα την , πάρε τα κουβαδάκια σου και τράβα σε άλλη παραλία”. Τότε μου είπε μια ατάκα που νομίζω όλοι οι single πρέπει να έχουμε κατά νου. “Δεν υπάρχει τέλεια σχέση. Όλοι τραβούν τα ζόρια τους, ακόμα και οι παντρεμένοι που είναι πολύ αγαπημένοι. Γι αυτό γέμισε ο τόπος χωρισμένους και single επειδή λένε όλοι αυτό που μόλις είπες κι εσύ. Τάχα μόλις ζοριστούμε, να παίρνουμε τα κουβαδάκια μας και να πηγαίνουμε σε άλλη παραλία. Τι είναι η αγάπη; Ρούχο που πέρασε η μόδα του και το πετάμε; Παιχνίδι που μας ζορίζουν οι οδηγίες χρήσης και το παραμερίζουμε; Δεν πάει έτσι…”
Αλήθεια, δεν πάει έτσι. Γιατί μάθαμε όλοι να προσπερνάμε τις σχέσεις που μας δυσκολεύουν; Γιατί τα θέλουμε όλα έτοιμα στο πιάτο; Γιατί γίναμε τόσο απαιτητικοί που αναζητάμε την τελειότητα λες κι εμείς είμαστε η απόλυτη τελειότητα;
Αυτά είνα ερωτηματικά που πρέπει να μας προβληματίσουν και εμάς τους single και όσους το βάζουν στα πόδια με τη πρώτη δυσκολία.
Ο Μιχάλης έχει δίκαιο, όλες οι σχέσεις έχουν τα ζόρια τους και κανείς δεν είναι τέλειος.
Και στην τελική ρε γαμώτο, οι σχέσεις δεν μετριούνται από το μέγεθος των ζοριών αλλά από το μέγεθος της αγάπης.
Γεια σου ρε Μιχάλη με τα ωραία σου!
