Το SkalaTimes παρακολούθησε ψες μια ταινία του 2014 την οποία σήμερα Μεγάλη Τρίτη προτείνει στους αναγνώστες του, ιδανική για το πνεύμα των ημερών.
Γιατί η όποια αγιότητα μπορεί να έχει πολλές εκδοχές!
Της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν δίπλα μας χωρίς να τους δίνουμε σημασία. Πρόσωπα σιωπηλά, κουρασμένα, ίσως και σκληρά. Άνθρωποι που δεν χωρούν εύκολα στα «καλά» πρότυπα, που δεν έχουν τη λάμψη της αρετής, ούτε την εικόνα της καλοσύνης που έχουμε συνηθίσει να αναγνωρίζουμε. Και όμως ίσως αυτοί να κρύβουν μέσα τους κάτι βαθύτερο. Κάτι που μοιάζει με αγιότητα ή την αγγίζει!
Η ταινία St. Vincent, μια ταινία του 2014, έρχεται να μας το θυμίσει αυτό με έναν τρόπο απλό και ανθρώπινο. Ο Vincent, τον οποίο υποδύεται ο Bill Murray, δεν είναι ένας «καλός» άνθρωπος με τη συμβατική έννοια. Είναι τραχύς, απότομος, βυθισμένος στις κακές του συνήθειες, κουβαλώντας μια ζωή γεμάτη λάθη, απώλειες και επιλογές που τον έφεραν στο περιθώριο.
Κι όμως, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, όλα αλλάζουν.
Σε μια Μεγάλη Τρίτη σαν τη σημερινή, όπου η Εκκλησία μας καλεί να κοιτάξουμε βαθύτερα μέσα μας, η ιστορία αυτή αποκτά μια άλλη διάσταση. Γιατί μας θυμίζει ότι η αλήθεια του ανθρώπου δεν βρίσκεται στην επιφάνεια. Δεν βρίσκεται σε αυτό που φαίνεται, αλλά σε αυτό που κρύβεται.
Ο Vincent είναι από εκείνους τους ανθρώπους που εύκολα θα κρίνεις. Που ίσως θα αποφύγεις. Που μπορεί και να σχολιάσεις με αυστηρότητα. Όμως πίσω από τη σκληρότητα, υπάρχει μια καρδιά που αγαπά με τρόπο αδέξιο, σιωπηλό, σχεδόν αόρατο.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το θαύμα.
Γιατί η αγιότητα δεν είναι πάντα φωτεινή. Δεν είναι πάντα καθαρή, ήσυχη, «σωστή». Μερικές φορές είναι πληγωμένη. Είναι κουρασμένη. Είναι κρυμμένη κάτω από στρώματα αμαρτίας, λαθών και πόνου.
Όπως η γυναίκα στο τροπάριο της Κασσιανής, που δεν παρουσιάζεται ως τέλεια, αλλά ως μετανοημένη. Ως μια ψυχή που τόλμησε να αγαπήσει και να επιστρέψει.
Έτσι και ο Vincent δεν ζητά να τον δουν ως καλό. Δεν διεκδικεί συγχώρεση. Δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα. Κι όμως, μέσα από μικρές πράξεις, μέσα από την παρουσία του στη ζωή ενός παιδιού, αποκαλύπτει κάτι που δεν μπορεί να αγνοηθεί: μια βαθιά, αληθινή ανθρωπιά.
Και ίσως εκεί να κρύβεται η πιο μεγάλη αλήθεια.
Ότι οι «άγιοι» δεν είναι πάντα εκείνοι που περιμένουμε.
Δεν φορούν πάντα καθαρά ρούχα.
Δεν μιλούν πάντα με γλυκά λόγια.
Δεν έχουν πάντα μια ζωή τακτοποιημένη και «σωστή».
Μερικές φορές θυμώνουν, κάνουν λάθη.
Μερικές φορές έχουν χαθεί.
Αλλά κάπου μέσα τους υπάρχει ακόμη φως.
Η Μεγάλη Τρίτη μάς μιλά για εγρήγορση και μετάνοια. Μας καλεί να είμαστε έτοιμοι, αλλά και να θυμόμαστε ότι ποτέ δεν είναι αργά. Ότι η επιστροφή είναι πάντα δυνατή.
Και αυτή η ταινία, με έναν απλό κινηματογραφικό τρόπο, γίνεται σχεδόν μια παραβολή της σύγχρονης ζωής.
Μια υπενθύμιση ότι δεν γνωρίζουμε την ιστορία του άλλου.
Ότι δεν βλέπουμε τις πληγές που κουβαλά.
Ότι δεν ακούμε τις σιωπηλές του προσευχές.
Κι έτσι, πολλές φορές, βιαζόμαστε να κρίνουμε.
Ίσως όμως, αν σταθούμε λίγο περισσότερο, αν κοιτάξουμε πιο προσεκτικά, να ανακαλύψουμε κάτι που δεν περιμέναμε.
Έναν άνθρωπο που, μέσα στην ατέλειά του, αγαπά.
Που, μέσα στις σκιές του, προσφέρει.
Που, χωρίς να το ξέρει, γίνεται φως για κάποιον άλλον.
Και τότε, όλα αλλάζουν.
Γιατί η αγιότητα δεν είναι μια εικόνα που πρέπει να ταιριάζει σε κανόνες. Είναι μια κατάσταση της καρδιάς. Είναι η ικανότητα να δίνεις, ακόμη κι όταν δεν έχεις. Να στέκεσαι δίπλα σε κάποιον, ακόμη κι όταν εσύ ο ίδιος είσαι πληγωμένος.
Σε μια μέρα όπως η σημερινή, ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε:
Πόσους ανθρώπους έχουμε προσπεράσει;
Πόσους έχουμε παρεξηγήσει;
Πόσους έχουμε κρίνει χωρίς να γνωρίζουμε;
Και ίσως (πιο σημαντικό) πόσο χώρο δίνουμε στον εαυτό μας να αλλάξει.
Γιατί, τελικά, η Μεγάλη Τρίτη δεν είναι μόνο για να δούμε τους άλλους αλλιώς.
Είναι για να δούμε και εμάς.
Να αναγνωρίσουμε ότι όλοι είμαστε λίγο σαν τον Vincent.
Ατελείς. Πληγωμένοι. Ανθρώπινοι.
Αλλά με τη δυνατότητα να αγαπήσουμε.
Και ίσως, μέσα από αυτή την αγάπη, να αγγίξουμε — έστω για μια στιγμή — κάτι που μοιάζει με αγιότητα.
