Ο λεγόμενος «Ύμνος της Αγάπης», το 13ο κεφάλαιο της Α΄ Επιστολής προς Κορινθίους του Αποστόλου Παύλου, αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά και διαχρονικά κείμενα της Καινής Διαθήκης. Μέσα από μια βαθιά ανθρωπιστική και θεολογική προσέγγιση, αναδεικνύει την αγάπη ως την υπέρτατη αρετή, που υπερβαίνει κάθε άλλη αξία και αποκτά νόημα μόνο όταν μετατρέπεται σε πράξη. Το κείμενο, που παραμένει ζωντανό μέχρι σήμερα τόσο στη θρησκευτική λατρεία όσο και στην εκπαίδευση, συνεχίζει να εμπνέει ως ένας διαχρονικός οδηγός ζωής και σχέσεων.
Αν τις γλώσσες των ανθρώπων μιλώ και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα χαλκός που ηχεί ή κύμβαλο που αλαλάζει. Και αν έχω το χάρισμα της προφητείας και ξέρω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτε. Και αν διανείμω όλα τα υπάρχοντά μου, και αν παραδώσω το σώμα μου για να καώ, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτε δεν ωφελούμαι.
Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι αγαθή και ωφέλιμη· η αγάπη δεν φθονεί· η αγάπη δεν καυχιέται, δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί, δεν ζητά το συμφέρον της, δεν παροξύνεται, δεν σκέφτεται το κακό, δεν χαίρεται με την αδικία, αλλά συγχαίρει την αλήθεια· ανέχεται τα πάντα, πιστεύει τα πάντα, ελπίζει τα πάντα, υπομένει τα πάντα.
Η αγάπη ποτέ δεν χάνεται· ακόμα κι αν οι προφητείες καταργηθούν· ακόμα κι αν οι γλώσσες πάψουν· ακόμα κι αν η γνώση καταργηθεί. Διότι εν μέρει γνωρίζουμε, και εν μέρει προφητεύουμε· όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το εν μέρει θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, ως νήπιο ομιλούσα, ως νήπιο φρονούσα, ως νήπιο συλλογιζόμουν· όταν όμως έγινα άνδρας, κατήργησα τη συμπεριφορά του νηπίου. Διότι τώρα βλέπουμε μέσα από καθρέφτη αινιγματωδώς, ενώ τότε πρόσωπο με πρόσωπο· τώρα γνωρίζω εν μέρει, τότε όμως θα έχω πλήρη γνώση, όπως με γνωρίζει [κι εμένα ο Θεός.
Τώρα όμως μένει η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη, αυτά τα τρία· μεγαλύτερη δε αυτών είναι η αγάπη.
