Από τη Νέα Υόρκη και το Σικάγο μέχρι το Παρίσι, ο Ματίς επιστρέφει φέτος την άνοιξη με μια ασυνήθιστη πυκνότητα εκθέσεων. Και μαζί τους επιστρέφει και το ερώτημα γιατί ο κόσμος ξαναγυρίζει τώρα σε έναν ζωγράφο της αρμονίας.
Η πιο καθαρή απόδειξη ότι ο Ματίς είναι ξανά παντού αυτή την άνοιξη έρχεται από τη Νέα Υόρκη. Η Acquavella Galleries ανοίγει στις 9 Απριλίου την έκθεση «Matisse: The Pursuit of Harmony», με περίπου 50 έργα από μουσεία, ιδρύματα και ιδιωτικές συλλογές, δίνοντας το πιο ηχηρό σήμα ενός διεθνούς κύματος επιστροφής στον μεγάλο ζωγράφο.
Αυτό, όμως, δεν είναι μια μεμονωμένη μουσειακή στιγμή. Στο Σικάγο, το Art Institute παρουσιάζει από τις 7 Μαρτίου το «Matisse’s Jazz: Rhythms in Color», επαναφέροντας ολόκληρο το περίφημο Jazz μπροστά στο κοινό. Στο Παρίσι, το Grand Palais φιλοξενεί το «Matisse, 1941–1954», αφιερωμένο στα τελευταία, ριζοσπαστικά χρόνια του καλλιτέχνη.
Και από τις 16 Μαΐου το SFMOMA ανοίγει το «Matisse’s Femme au chapeau: A Modern Scandal», γύρω από έναν από τους πιο διάσημους πίνακές του. Όλα μαζί δεν δείχνουν απλώς μια ακόμη σειρά μεγάλων αφιερωμάτων. Δείχνουν μια διεθνή επιστροφή του Ματίς.
Το ενδιαφέρον είναι ότι καθεμία από αυτές τις εκθέσεις τον κοιτά από διαφορετική γωνία. Η Acquavella υπόσχεται έναν Ματίς που το κοινό δεν συναντά συχνά, λιγότερο «εύκολο» και περισσότερο δεμένο με τη μορφή και τη γλυπτική. Το Σικάγο ξανασυστήνει το Jazz σαν ολόκληρο σύμπαν ρυθμού και χρώματος. Το Παρίσι επιστρέφει στην ύστερη περίοδό του, εκεί όπου ο Ματίς μοιάζει να λυγίζει και ταυτόχρονα να ξαναγεννιέται.
Και το Σαν Φρανσίσκο ξαναπιάνει έναν πίνακα που κάποτε σόκαρε και αργότερα έγινε έμβλημα της μοντέρνας τέχνης. Με άλλα λόγια, ο φετινός Ματίς δεν εμφανίζεται ως στατικό ιερό τέρας, αλλά σαν καλλιτέχνης που εξακολουθεί να αντέχει πολλαπλές αναγνώσεις.
Η έκθεση της Acquavella έχει και κάτι ακόμη που της δίνει ειδικό βάρος. Πολλά από τα έργα προέρχονται από ιδιωτικές συλλογές και δεν εμφανίζονται συχνά δημόσια, κάτι που δίνει στην παρουσίαση όχι μόνο την αίσθηση ενός μεγάλου θεσμικού γεγονότος αλλά και εκείνη μιας σπάνιας συνάντησης. Το βλέπεις και στη λογική του στησίματος: η γκαλερί δεν προσπαθεί απλώς να ξαναπεί την ιστορία του «ζωγράφου της χαράς», αλλά να δείξει πώς η ανθρώπινη φιγούρα, η στάση ενός σώματος ή η ένταση ενός γλυπτού συνεχίζουν να συνομιλούν με τη ζωγραφική του. Έτσι ο Ματίς ξαναβγαίνει μπροστά όχι μόνο ως χρωματικό θαύμα αλλά και ως επίμονος ερευνητής της μορφής.
Ολόκληρο το ρεπορτάζ: https://parathyro.politis.com.cy/features/eikastika/997625/giati-o-matis-inai-ksana-pantou-auti-tin-anoiksi
