‘Αρθρο του ηθοποιού Απόστολου Ιωαννίδη
Η Μαζική απόρριψη χωρίς ακρόαση δεν είναι επιλογή. Είναι αποκλεισμός.
Αναφέρομαι στην ακρόαση που ανακοίνωσε ο ΘΟΚ για την καλοκαιρινή παραγωγή του – ΙΩΝ του Ευρυπίδη.
Νομίζω ότι έχει έρθει η στιγμή να ανοίξει δημόσια μια σοβαρή συζήτηση γύρω από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου – ΘΟΚ / THOC .
Αναζητώ έναν αρμόδιο εκπρόσωπο που θα μπορούσε να απαντήσει, με στοιχεία και διαφάνεια, στο εξής απλό αλλά ουσιαστικό ερώτημα: πόσοι είναι σήμερα στην Κύπρο οι εν ενεργεία ηθοποιοί — συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προσπαθούν να παραμείνουν ενεργοί αλλά δεν τους δίνεται αυτή η δυνατότητα — και πόσοι από αυτούς έχουν συμμετάσχει έστω και σε μία παραγωγή του ΘΟΚ κατά τη διάρκεια της καριέρας τους.
Το ερώτημα αυτό δεν είναι θεωρητικό ούτε στατιστικό. Αφορά ευθέως το αν ένας κρατικός θεατρικός οργανισμός λειτουργεί ως φορέας πολιτισμού για το σύνολο των καλλιτεχνών ή ως κλειστός μηχανισμός επαναλαμβανόμενων επιλογών, όπου οι ίδιες παρουσίες εναλλάσσονται ξανά και ξανά, ενώ ένας μεγάλος αριθμός ηθοποιών παραμένει διαρκώς εκτός — χωρίς πρόσβαση, χωρίς ακρόαση, χωρίς πραγματική δυνατότητα αξιολόγησης.
Ας συστηθούμε λοιπόν.
Σας μιλάει ένας “βολεμένος”. Ένας άνθρωπος που δεν βιοπορίζεται αποκλειστικά από το θέατρο και μπορεί να κάνει θέατρο «για το θέατρο», χωρίς η επιβίωσή του να εξαρτάται μόνο από αυτό. Ένας άνθρωπος που τα τελευταία δύο χρόνια έχει τη δυνατότητα να συμμετέχει ακόμη και σε τρεις παραγωγές τον χρόνο στο ελεύθερο θέατρο. Ένας άνθρωπος που έχει μάθει να αντέχει την απόρριψη, τη σιωπή και τις κλειστές πόρτες.
Οι υπόλοιποι όμως; Εκείνοι που δεν είναι βολεμένοι; Εκείνοι που προσπαθούν να ζήσουν από το επάγγελμα που διάλεξαν, που επένδυσαν χρόνια σπουδών, χρήματα και ζωή σε αυτό. Τι γίνεται με αυτούς όταν οι ακροάσεις δεν ανοίγουν, όταν οι επιλογές επαναλαμβάνονται στους ίδιους κύκλους και όταν η αξιολόγηση γίνεται χωρίς καν να τους δει κανείς;
Γιατί το θέατρο μπορεί να είναι λειτούργημα, αλλά για πολλούς είναι και δουλειά. Και όταν ένας κρατικός οργανισμός ξεχνά τη διαφορά, τότε το πρόβλημα δεν είναι καλλιτεχνικό — είναι βαθιά πολιτικό.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη που δεν μπορεί να αγνοηθεί..
Το μήνυμα απόρριψης που στάλθηκε από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου σε 10άδες Ηθοποιούς δεν είχε όνομα. Δεν απευθυνόταν σε ανθρώπους. Απευθυνόταν σε πλήθος. Στον πληθυντικό. Γενικό. Απρόσωπο. Ένα μαζικό email, σαν ειδοποίηση συστήματος, που προφανώς στάλθηκε σε πολλούς μαζί για να κλείσει γρήγορα το θέμα.
Αυτό δεν είναι αβλεψία. Είναι πρακτική. Και όταν αυτή η πρακτική εφαρμόζεται από τον ΘΟΚ, έναν κρατικό οργανισμό που υποτίθεται ότι υπηρετεί το κυπριακό θέατρο, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό — είναι θεσμικό. Γιατί σημαίνει ότι άνθρωποι με σπουδές, εμπειρία και διαδρομή δεν αντιμετωπίζονται ως καλλιτέχνες, αλλά ως εγγραφές σε μια λίστα.
Ο ΘΟΚ δεν απέρριψε ανθρώπους αφού τους είδε. Τους ενημέρωσε ότι δεν θα τους δει ποτέ. Χωρίς ακρόαση. Χωρίς συνάντηση. Χωρίς καν το στοιχειώδες: ένα όνομα στο email. Αυτό δεν λέγεται καλλιτεχνική κρίση. Λέγεται διοικητική εκκαθάριση.
Δεν ζητείται χάρη, ούτε ειδική μεταχείριση. Ζητείται διαφάνεια, ισονομία και ουσιαστική πρόσβαση. Όταν πρόκειται για έναν οργανισμό που χρηματοδοτείται από ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΗΜΑ, η ευθύνη απέναντι στο σύνολο της καλλιτεχνικής κοινότητας δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Αν δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία, ας δημιουργηθούν. Αν δεν υπάρχουν ανοιχτές διαδικασίες, ας θεσπιστούν.
Γιατί όταν ο πολιτισμός λειτουργεί με κλειστές πόρτες, παύει να είναι δημόσιος και γίνεται προνόμιο των λίγων…
(Η σχετική ανάρτηση στο Facebook: https://www.facebook.com/share/p/1B9qNbpNNK)
Article by actor Apostolos Ioannidis
Mass rejection without an audition is not a choice. It is exclusion.
I am referring to the audition announced by the Cyprus Theatre Organisation (THOC) for its summer production – Ion by Euripides.
I believe the time has come for a serious public discussion about the Cyprus Theatre Organisation – THOC.
I am seeking a competent representative who could respond, with facts and transparency, to the following simple yet essential question: how many active actors are there in Cyprus today — including those striving to remain active but not being given the opportunity — and how many of them have participated in at least one THOC production during the course of their careers?
This question is neither theoretical nor statistical. It directly concerns whether a state theatre organisation functions as a cultural body for the entirety of the artistic community, or as a closed mechanism of recurring selections, where the same faces rotate again and again, while a large number of actors consistently remain excluded — without access, without audition, without a real opportunity to be evaluated.
So let us introduce ourselves.
You are hearing from one of the “comfortable” ones. A person who does not make a living exclusively from theatre and who can do theatre “for theatre’s sake,” without his survival depending solely on it. A person who, over the past two years, has had the opportunity to participate in as many as three productions per year in the independent theatre scene. A person who has learned to endure rejection, silence, and closed doors.
But what about the others? Those who are not comfortable? Those trying to live from the profession they chose — into which they invested years of study, money, and their lives. What happens to them when auditions do not open, when selections circulate within the same circles, and when evaluation takes place without anyone even seeing them?
Because theatre may be a calling, but for many it is also a job. And when a state organisation forgets that distinction, the problem is no longer artistic — it is deeply political.
And there is something more that cannot be ignored.
The rejection message sent by the Cyprus Theatre Organisation to dozens of actors had no name. It was not addressed to individuals. It was addressed to a mass. In the plural. General. Impersonal. A bulk email, like a system notification, clearly sent to many at once in order to close the matter quickly.
This is not an oversight. It is a practice. And when this practice is applied by THOC — a state organisation supposedly serving Cypriot theatre — then the problem is not one of communication; it is institutional. Because it means that people with studies, experience, and professional paths are not treated as artists, but as entries on a list.
THOC did not reject people after seeing them. It informed them that it would never see them. Without an audition. Without a meeting. Without even the most basic element: a name in the email. This is not called artistic judgment. It is called administrative clearance.
No one is asking for a favour or special treatment. What is being asked for is transparency, equal treatment under the law, and meaningful access. When it comes to an organisation funded by PUBLIC MONEY, its responsibility toward the entire artistic community cannot be selective. If there are no available data, they should be created. If there are no open procedures, they should be established.
Because when culture operates behind closed doors, it ceases to be public and becomes the privilege of the few.
(Related Facebook post: https://www.facebook.com/share/p/1B9qNbpNNK)
