Η ανεργία ανα το παγκόσμιο αυξάνεται συνεχώς, και ακούμε διαρκώς γι’ αυτή την…. ανεργία (εκτός βέβαια όταν μιλούν για την υποτιθέμενη ανάπτυξη).
Το 1950 κάποιοι ευσυνείδητοι άνθρωποι, έλεγαν με μεγάλο θαυμασμό ότι μέσα στην επόμενη εικοσαετία ο περισσότερος κόσμος δεν θα χρειαζόταν να δουλεύει για να έχουμε φαγητό στο τραπέζι μας και αυτοί που δούλευαν θα είχαν μεγάλες ευκολίες, λόγω όλων αυτών που είχαν ανακαλυφθεί τότε. Κάποιοι φαίνεται το άκουσαν αυτό και δεν τους άρεσε. Αφού δεν θα δούλευε ο απλός θνητός και θα είχε αέρα, νερό και φαγητό τι θα γινόταν στον κόσμο; Θα συνέχιζε να σκύβει το κεφάλι του; Θα συνέχιζε να πηγαίνει σε πολέμους; Ή σταματούσαν όλα αυτά τα δεινά;
Ότι χρειαζόμασταν πραγματικά θα το είχαμε! Μπορεί να μην είχαμε αυτοκίνητα, αλλά θα είχαμε δάση. Μπορεί να μην είχαμε iPads και τηλεοράσεις αλλά θα είχαμε χρόνο για παιχνίδι. Μπορεί να μην πηγαίναμε στο φεγγάρι και στον Άρη, αλλά θα είχαμε την γη.
Μπορεί κάποιος να πει ότι ο κόσμος θα γέμιζε τεμπέληδες, αλλά ο κόσμος έχει και τώρα τεμπέληδες. Τεμπέληδες οι οποίοι ξεγελούν άλλους, για να τους κάνουν τις δουλειές τους.
Πιστεύω όμως ότι ο κόσμος δεν είναι τεμπέλης. Σε κάποια σχολεία οι τάξεις είναι γεμάτες με παιχνίδια, αλλά τα παιχνίδια αυτά δεν είναι άσκοπα. Όλα είναι έξυπνα σχεδιασμένα για να μαθαίνουν στον χρήστη κάτι. Το παιδί αφήνεται ελεύθερο να επιλέξει τι θέλει να κάνει μέσα στην τάξη για τρεις ώρες. Και δεν θα δεις κανένα παιδί να κάθεται χωρίς να κάνει τίποτε. Φυσικά, αν του ανοίξεις την τηλεόραση θα αποβλακωθεί, βλέποντας άλλους να κάνουν κάτι και εκείνο να κοιτά. Ο άνθρωπος, ξέρετε, δεν γεννιέται τεμπέλης.
Ο κόσμος μας θα ήταν πολύ διαφορετικός αν τα πράγματα γίνονταν με γνώμονα το καλό όλων και όχι μόνο του εαυτού μας.
Ο τρόπος σκέψης αυτός είναι δύσκολος να αλλάξει σήμερα. Σήμερα, που όλοι τρέχουν να σώσουν το τομάρι τους.
Αλλά είναι ο μόνος τρόπος.
Πέσαμε όλοι στη παγίδα του σατανά και σκεφτόμαστε το τομάρι μας. Γίναμε και εμείς όπως εκείνον, και ο μόνος τρόπος είναι να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας.
Πρέπει να ακολουθήσουμε τον Χριστό στον δρόμο Του. Στην οδό του δίνω και όχι του παίρνω.
