Γράφει η Μαρία Παπαδοπούλου
(Οι ιστορίες της Μαρίας είναι ιστορίες της πόλης , των ανθρώπων της, δικά της αληθινά περιστατικά που αν τα δεις από μια άλλη οπτική γωνία μπορούν να σου διδάξουν πολλά.
Η Μαρία γράφει τις ιστορίες της μέσα στο πράσινο λεωφορείο που παίρνει κάθε πρωί για να πάει στη δουλειά. Από Λάρνακα προς Λευκωσία)
Χειμώνες
Ξυπνάς ακούγοντας ένα γνώριμο ήχο .Το τζάμι του λεωφορείου δέχεται τις πρώτες σταγόνες βροχής . Κοιτάς έξω -τον γκρίζο δρόμο που σιγά σιγά ενώνεται με τα κτίρια της πόλης , τα χωράφια, τους πεζούς,τα αμάξια . Μετά από λίγο δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τίποτα.Όλα μια περίεργη μάζα, ένα παιχνίδι μουντών χρωμάτων που εναλλάσσονται που και που με μια αστραπή.
Ήρθε πάλι ακόμα ένας χειμώνας.
Και δίπλα από ένα βρεγμένο τζάμι αναπολείς τους προηγούμενους χειμώνες της ζωής σου και αναρωτιέσαι πως θα είναι αυτός . Η μνήμη σε γυρνάει πίσω στους δύσκολους, τους παγωμένους , τους πιο«καλοκαιρινούς».
Και καθως γυρνάει η ρόδα του λεωφορείου γυρνάει και το μυαλό σε όλα όσα πέρασαν, σε όλα όσα θα έρθουν.Σκέφτεσαι τα όνειρα που έμειναν στην άκρη κάποιου καναπέ ένα κρύο απόγευμα , τα γέλια μπροστά από ένα τζάκι, την βροχερή νύκτα που προσπάθησες να ξεπλύνεις ότι σε πόνεσε. Όσο δύσκολους χειμώνες και αν έχεις περάσει πάντα θα ζητάς μια ζεστή κουβέρτα. Γιατί οι χειμώνες δεν συνηθίζονται όσο και αν προσπαθείς.
‘Ατομα που δεν υπάρχουν πλέον στους χειμώνες σου μην τα ψάχνεις άλλο.
Να χαμογελάς γι αυτούς που στο τέλος έμειναν δίπλα σου και είναι εκεί όλες τις εποχές.
Μην ταράζεσαι αν ο χειμώνας σε βρίσκει παγωμένη και συννεφιασμένη .Το ξέρω σου λείπει το καλοκαίρι μα περισσότερο σου λείπει το καλοκαίρι μες την καρδιά. Γιατί ποτέ και για κανένα αυτό το καλοκαίρι δεν έρχεται εύκολα. Πρέπει να περάσουν χιλιάδες χειμώνες , χιλιάδες σταγόνες βροχής. Ακόμα και αν ένα χειμώνα έδωσες την ζεστή σου αναπνοή σε κάποιον αδιαφορώντας αν εσύ δεν θα είχες άλλο τρόπο να ζεσταθείς να μην στεναχωριέσαι. Το ξέρεις ότι θα το ξανάκανες από την αρχή.
Μην μετανιώσεις πότε για κανένα χειμώνα σου.
Μόνο έτσι θα φύγουν τα σύννεφα και θα συναντήσεις επιτέλουςτην καμάρα με όλα τα χρώματα να σου χαμογελούν…
Σταμάτησε η βροχή, λερώθηκε το τζάμι.
Να θυμάσαι-μόνο έτσι καθαρίζει και το παράθυροτης ψυχής. Σε κάθε λερωμένο τζάμι να αφήνειςτην αναπνοή σου και να γράφεις μια ευχή.
Η επόμενη βροχή θα την βρει εκεί-αυτή ξέρει.
Βγαίνεις έξω, ακόμα ψιχαλίζει.
Ευτυχώς μετά από τόσους χειμώνες έμαθες πια να κρατάς ομπρέλα- ακόμα και αν ξέρεις ότι κάποιες φορές δεν θα την ανοίξεις και ας ρίχνει καρεκλοπόδαρα…
Υ.Γ Σε βάθος χρόνου θα καταλάβεις ότι σου αρέσουν οι χειμώνες . Γιατί αν δεν περάσεις μέσα από αυτούς δεν θα έρθει ποτέ το καλοκαίρι σου!
