SkalaTimes
Οι άνθρωποι που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του τουρισμού εκπέμπουν πλέον ξεκάθαρα μηνύματα SOS. Ξενοδόχοι, εργαζόμενοι και επαγγελματίες ενός από τους πιο ζωτικούς κλάδους της οικονομίας προειδοποιούν για μια ανησυχητική πραγματικότητα που δεν αποτυπώνεται μόνο σε αριθμούς, αλλά κυρίως στις ζωές πίσω από αυτούς. Με τις αφίξεις να παρουσιάζουν κάμψη και την αβεβαιότητα να εντείνεται, ο τουριστικός τομέας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, ζητώντας άμεση προσοχή και υπευθυνότητα, πριν οι επιπτώσεις γίνουν ακόμη πιο βαθιές και μη αναστρέψιμες.
Πιο κάτω η πρόσφατη ανάρτηση του Νικόλα Κιρκιλλάρη, Διευθυντή του Ξενοδοχείου Lordos Beach Hotel
Ανησυχώ. Ανησυχώ πραγματικά για τις συνέπειες της πτώσης στις τουριστικές αφίξεις. Και διερωτουμαι: τελικά, έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ την ανευθυνότητα μέσα σε τούτον τον τόπο; Είμαστε όντως ευχαριστημένοι και ασφαλείς με τον πόλεμο; Οι εργαζόμενοι στις τουριστικές επιχειρήσεις; Οι μικρομεσαίοι; Οι οικογένειές μας;
Γιατί η ζημιά δεν έρχεται.. Δυστυχώς έχει ήδη γίνει.
Στην ελεύθερη επαρχία Αμμοχώστου, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύθηκαν σήμερα, οι νέες κρατήσεις είναι μειωμένες περίπου κατά 40% σε σχέση με πέρσι, ενώ ξενοδοχεία που ανοίγουν για το Πάσχα ξεκινούν με πληρότητες έως και 50% χαμηλότερες από την αντίστοιχη περσινή περίοδο. Παράλληλα, σε άλλες επαρχίες καταγράφονται ακυρώσεις, πάγωμα νέων κρατήσεων και ασθενέστερη ζήτηση, με τον κλάδο να προσπαθεί να αντιστρέψει την αρνητική εικόνα που δημιουργήθηκε στο εξωτερικό.
Και πίσω από τους αριθμούς δεν υπάρχουν μόνο ποσοστά και στατιστικές. Υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν αγωνίες. Υπάρχουν οικογένειες που περιμένουν αυτή τη σεζόν για να σταθούν στα πόδια τους οικονομικά. Υπάρχουν εργαζόμενοι που παλεύουν τίμια για το μεροκάματο, μικρές επιχειρήσεις που κρατιούνται με κόπο, σπίτια που ζουν άμεσα ή έμμεσα από τον τουρισμό.
Η αβεβαιότητα δεν χτυπά μόνο τα ξενοδοχεία. Χτυπά το εστιατόριο της γειτονιάς, το μικρό κατάστημα με τα σουβενίρ, τον οδηγό ταξί, τον προμηθευτή, τον άνθρωπο της δουλειάς. Χτυπά την καρδιά της αγοράς, την καρδιά της κοινωνίας μας.
Το θλιβερό της υπόθεσης: Την ώρα που η πραγματική οικονομία δοκιμάζεται, ο δημόσιος διάλογος μοιάζει να χάνεται μέσα σε εικόνες, θόρυβο, πατριωτισμό της βιτρινας και εύκολες συγκινήσεις. Και κάπως έτσι, τα ουσιαστικά μένουν στο περιθώριο.
Όμως οι εντυπώσεις δεν φέρνουν κρατήσεις, δεν στηρίζουν επιχειρήσεις και δεν προστατεύουν οικογένειες. Και στο τέλος, τον λογαριασμό δεν τον πληρώνουν όσοι φωνάζουν ή προβάλλονται περισσότερο.
Τον πληρώνουν οι απλοί άνθρωποι.
Οι οικογένειές τους.
Ο τόπος μας.
Καλώς ή κακός, αυτός ο τόπος έμαθε να αντέχει και οι άνθρωποί του έμαθαν να παλεύουν, ακόμα και στις πιο δύσκολες ώρες.
Με αξιοπρέπεια πάνω απο όλα. Και αυτό θα κάνουμε και τώρα…
