Ο καλλιτέχνης μέσα από λόγια δικά του:
Είμαι ο CRS, κατά κόσμον Χρίστος Κακουλλής ως stencil artist.
Το 2025 το όνομά μου βρέθηκε ανάμεσα στους 100 καλύτερους καλλιτέχνες στον κόσμο από τον οργανισμό Heart to Art Project. Το έργο μου βρίσκεται στον επίσημο τόμο που εκδόθηκε, και σήμερα κρατάω στα χέρια μου ένα βιβλίο και ένα δίπλωμα που πιστοποιούν αυτή τη διαδρομή. Mια διαδρομή που κάποτε δεν πίστευα ότι θα χωρούσα ούτε απ’ έξω.
Εκπροσωπώ την Κύπρο. Ένα μικρό νησί με μεγάλες πληγές και ακόμη μεγαλύτερη ψυχή.
Κατάγομαι από τη Μουσουλίτα Αμμοχώστου, ένα κατεχόμενο χωριό, και έχω ρίζες στον Άγιο Επιφάνειο Ορεινής, στη Λευκωσία.
Γεννήθηκα στη Λακατάμεια, εκεί που ζωγράφιζα τοίχους και με κυνηγούσε η αστυνομία, μέχρι που μια μέρα μπήκα στο δημαρχείο και ζωγράφισα έναν τοίχο μέσα. Ένας τοίχος που έμεινε εκεί για να θυμίζει ότι αυτή η διαδρομή ξεκίνησε από το τίποτα και έφτασε μέχρι τη στιγμή που βραβεύτηκα από τη Δήμαρχο.
Ξεκίνησα από το τίποτα. Χωρίς σπουδές, χωρίς καθοδήγηση, χωρίς να ξέρω τι κάνω. Μόνο με ένα σπρέι στο χέρι και μια ανάγκη μέσα μου να μην χαθώ.
Έπεσα. Χάθηκα. Άγγιξα τον χειρότερό μου εαυτό.
Και όμως, σηκώθηκα.
Και αυτός ο δρόμος (ο βρώμικος, ο αληθινός δρόμος) με έφερε πιο μακριά απ’ όσο μου έλεγαν ότι αξίζω.
Από το πρώτο σπρέι μέχρι το τελευταίο. Από τον πρώτο τοίχο μέχρι τον τελευταίο. Από τον πρώτο καμβά μέχρι αυτό το σήμερα.
Και αν θες την αλήθεια, δεν είμαι τίποτα σπουδαίο. Είμαι απλά ένα παιδί που έμαθε να μιλάει με μπογιές, γιατί δεν τον άκουγε κανείς αλλιώς. Και κάπως, αυτές οι μπογιές άγγιξαν ψυχές.
Τα καταφέραμε, μπαμπά. Ξέρω ότι με είδες να λυγίζω, αλλά δεν έσπασα.
Τα καταφέραμε, μαμά. Ο γιος σου , που φοβήθηκες ότι τον έχασες,είναι ακόμα εδώ και παλεύει.
Έχω τόσους ανθρώπους μέσα σε αυτή τη νίκη που δεν χωράνε σε κανένα post, σε κανένα χαρτί, σε καμία σκηνή. Γι’ αυτό δεν θα τους γράψω εδώ. Θα τους το πω όπως πρέπει σε μια κλήση, σε ένα μήνυμα, σε μια αληθινή κουβέντα.
Γιατί αυτή η διαδρομή δεν ήταν ποτέ μόνο δική μου.
Ήταν πόνος. Ήταν λάθη. Ήταν δρόμος. Και είναι ακόμα.
Και στο τέλος… αναγεννηθήκαμε από τις στάχτες μας.
Started from the bottom… now we’re here.
CRS.
