Το Βραβείο Ερμηνείας Γυναικείου Ρόλου έλαβε η Χριστίνα Χριστόφια για τον ρόλο της Ζακλίν Μουαουάντ στα βραβεία ΘΟΚ για το 2025. Σε μια κατάμεστη αίθουσα, όπου ο Πρόεδρος παρέδωσε το μεγάλο βραβείο θεάτρου στον Κώστα Δημητρίου, η Χριστίνα Χριστόφια, στην αντιφώνησή της, απευθύνθηκε στον Πρόεδρο λέγοντας πως το 0,6% του κρατικού προϋπολογισμού για τον πολιτισμό δεν είναι αρκετό.
«Στη γειτονιά μας τεκταίνεται μία γενοκτονία κι εμείς ως καλλιτέχνες οφείλουμε να παίρνουμε θέση. Όμως ελπίζουμε και προσδοκούμε ότι πρώτιστα η χώρα μας, η Κυπριακή Δημοκρατία, θα πάρει θέση. Γιατί είμαστε μια χώρα εξίσου λαβωμένη».
Αυτό είναι ένα απόσπασμα από τη συγκλονιστική αντιφώνηση της Χριστίνας Χριστόφια, η οποία τιμήθηκε στα χθεσινά Βραβεία Θεάτρου ΘΟΚ με το Βραβείο Ερμηνείας Γυναικείου Ρόλου για τον ρόλο της Ζακλίν Μουαουάντ στη «Μητέρα» του Ουαζντί Μουαουάντ. Η Χριστίνα Χριστόφια, απευθυνόμενη στον Πρόεδρο της ΚΔ, ο οποίος ήταν παρών στην τελετή, μίλησε όχι μόνο για την ανάγκη ουσιαστικής στήριξης των καλλιτεχνών, που επιλέγουν με κόπο και αυταπάρνηση να κάνουν αυτήν τη δουλειά, αλλά πρώτιστα για την ανάγκη η χώρα μας να σταθεί με συνέπεια στο πλευρό του δικαίου, της ειρήνης και των λαβωμένων ανθρώπων.
«Συχνά διερωτόμαστε γιατί συνεχίζουμε να κάνουμε αυτήν τη δουλειά. Κύριε Πρόεδρε, κανείς δεν μηδενίζει. Γίνονται πράγματα για τις τέχνες στον τόπο μας, αλλά δεν είναι αρκετά. Γιατί (ο πολιτισμός) θα έπρεπε να είναι στις προτεραιότητες της πολιτείας και αυτό φαίνεται δυστυχώς στους αριθμούς. Το 0,6% του κρατικού προϋπολογισμού δεν είναι αρκετό και δεν θα υπάρξει ποτέ αρκετό τη στιγμή που, όπως σωστά είπατε στην αρχική σας τοποθέτηση, στη γειτονιά μας τεκταίνεται όλο αυτό που τεκταίνεται. Μία γενοκτονία, στην οποία εμείς ως καλλιτέχνες οφείλουμε να παίρνουμε θέση. Όμως ελπίζουμε και προσδοκούμε ότι πρώτιστα η χώρα μας, η Κυπριακή Δημοκρατία, θα πάρει θέση. Γιατί είμαστε μια χώρα εξίσου λαβωμένη, είμαστε θύματα και δεν μας παίρνει, εφόσον μεγαλώνουμε παιδιά και εφόσον ενσάρκωσα μία μητέρα, δεν μπορώ, ως μητέρα, να μη μιλήσω γι’ αυτό. Δεν μπορώ, ως άνθρωπος, να μη μιλήσω γι’ αυτό. Ίσως είναι και ο μοναδικός λόγος που εξακολουθώ να κάνω θέατρο. Γιατί θεωρώ ότι όταν μας δίνεται το βήμα, οφείλουμε να παίρνουμε θέση. Και οφείλουμε να παίρνουμε θέση γιατί στο επίκεντρο θα πρέπει να είναι η ειρήνη και το δίκαιο. Στις μέρες μας πιστεύω ακράδαντα ότι δεν αξίζει τον κόπο να κάνει κανείς μπουλβάρ. Αξίζει τον κόπο να κάνει πράγματα που θα ανοίξουν ρωγμές στα μυαλά και τις συνειδήσεις των ανθρώπων.
Και, ναι, την ίδια ώρα (αυτό που κάνουμε) είναι δουλειά και πρέπει να είναι μια δουλειά με αξιοπρέπεια. Συνεπώς, ευχαριστώ από καρδιάς για την τιμή που μου κάνει η επιτροπή. Συγχαίρω τον ΘΟΚ που έχει τολμήσει να ανεβάζει έργα όπως τη «Μητέρα» του Ουαζντί Μουαουάντ, που αφορά στον Λίβανο και στον λιβανέζικο εμφύλιο πόλεμο, 50 χρόνια μετά, που συνέπεσε με τη συγκυρία των 50 χρόνων από το πραξικόπημα και την εισβολή. Ένα έργο για μια προσφύγισσα μάνα – που, όπως και τώρα Παλαιστίνιες προσφύγισσες μάνες, Σύριες προσφύγισσες μάνες, Λιβανέζες προσφύγισσες μάνες, μάνες από το Σουδάν, Ουκρανές προσφύγισσες μάνες, και ο κατάλογος δεν σταματά, έχουν ανάγκη την αρωγή και την ανθρωπιά των κυβερνήσεων και των χωρών των ανθρώπων.
Άρα, ναι, αξίζει τον κόπο να κάνουμε θέατρο για να μπορούμε να επικοινωνούμε τα σημαντικά και να θυμόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι. Δεν είναι προσωπική τιμή αυτή και το έχουν πει όλες και όλοι οι συνάδελφοι. Είναι μια τιμή που ανήκει στη συλλογικότητα γιατί όντως το θέατρο είναι συλλογική δουλειά. Και, παράλληλα, μια πολύ σκληρή δουλειά που απαιτεί και σε προσωπικό επίπεδο αφοσίωση και κόστος – κόστος από τον χρόνο των παιδιών μας, κόστος από την επιβίωσή μας ως οικογενειών και ως ανθρώπων».
Χ. Χριστόφια σε Χριστοδουλίδη: Να αναγνωρίσουμε τη γενοκτονία… το έχουμε ανάγκη
Κλείνοντας την ομιλία της, η Χριστίνα Χριστόφια κάλεσε τον Πρόεδρο να «επαναπροσδιορίσει θερμά τις προτεραιότητές του για έναν πιο ανθρώπινο και δίκαιο κόσμο».
Είπε ακόμη ότι «αγάπησα το θέατρο χάρη στη μάνα μου και κυρίως τον πατέρα μου που ήταν λάτρης των τεχνών. Θα ήθελα πολύ να κάμω τούτη την αναφορά. Θα ήταν πολύ περήφανος και χαρούμενος να ήταν εδώ, αλλά θα ήθελα πρώτα να κάνω την αναφορά στην Αλεξία Παπαλαζάρου…».
