Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Της Γιώτας Δημητρίου
Δημοσιογράφος
Αρχισυντάκτρια SkalaTimes
Απών η Αριστερά από την κηδεία του Σαββόπουλου, έγραφε ο τίτλος ελληνικής εφημερίδας χθες.
Σήμερα, τα ελλαδικά ΜΜΕ αναδημοσιεύουν την επικριτική ανάρτηση του σπουδαίου Οδυσσέα Ιωάννου, “που κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει”.
Η Αριστερά… Ένας όρος τόσο αόριστος και ταυτόχρονα τόσο συγκεκριμένος, για τον οποίο έχουν γράψει σπουδαίοι θεωρητικοί· έχει συζητηθεί σε ακαδημαϊκές αίθουσες υψηλού επιπέδου πανεπιστημίων, αλλά και σε καφενεία χαμηλότερου μορφωτικού επιπέδου – ενίοτε, μάλιστα, με περισσότερη αξία και σημασία απ’ ό,τι στις πανεπιστημιακές συζητήσεις. Γιατί αν δεν ξέρει ο απλός λαός τι είναι η Αριστερά, τότε ποιος ξέρει, κύριε Κάρολέ μου;
Η Αριστερά, λέει, δεν πήγε στην κηδεία του Σαββόπουλου. Και σε μια ανάρτηση είδα: «Μα δεν είναι δα και το πρώτο ραντεβού που έχει χάσει η Αριστερά».
Καταρχάς, η Αριστερά δεν μπορεί να προσωποποιείται σε “εκπροσώπους” της που είδαν φως και μπήκαν – που από παιδιά ονειρεύονταν μια θέση στο κόμμα ή στα υψηλά δώματα της πολιτικής.
Η Αριστερά δεν εξαντλείται σε κόμματα και ονόματα. Δεν είναι του τάδε ή της δείνα.
Η Αριστερά, όπως κάθε ιδεολογία, ως ιδέα απλώνεται στον κόσμο της, ζει και βασιλεύει μέσα του όπως όλες οι μεγάλες ιδέες.
Αν τώρα, μέχρι να φτάσει στο εκάστοτε “δήθεν” αριστερό κόμμα, κομματιάζεται, τότε δεν φταίει αυτή -ως ιδέα, ως αρχή, ως θεωρία, ως ιδεολογία· φταίνε άλλοι που φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων.
Ναι, χάθηκαν πολλά ραντεβού με την Ιστορία, όπως χάθηκαν και ευκαιρίες και “κινήσεις ματ”.
Αλλά τις περισσότερες φορές δεν ήταν σφάλμα της Αριστεράς – ήταν σφάλμα αυτών που την εκπροσωπούσαν.
Δεν εξαντλείται η ιδεολογία της Αριστεράς στις λανθασμένες κινήσεις κάποιων· αντιθέτως, εξηγείται άριστα μέσα από βασικές αρχές με επίκεντρο τον άνθρωπο.
Και μιας και το ’φερε η κουβέντα, το πρόβλημα της Αριστεράς ήταν πάντα οι “κλίκες”, οι προσωπικές φιλοδοξίες και τα τσιτάτα. Με τέτοια κόμπλεξ, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν πας σε κηδείες “τεράτων” της τέχνης που κουβάλησαν μια ολόκληρη χώρα στους στίχους τους.
Δεν πας σε κηδείες καλλιτεχνών που με το ταλέντο τους έγιναν η εμψύχωση, η γνώση, η διασκέδαση, η παρηγοριά, η χαρά και η δύναμη της εργατικής τάξης (αυτής για την οποία υποτίθεται πως εσύ ως Αριστερά αγωνίζεσαι). Με τόσα κιλά κόμπλεξ εκπροσώπων, χάνεις τα ραντεβού με την Ιστορία…
Μα όχι, σας παρακαλώ, δεν είναι της Αριστεράς το λάθος· είναι των καραγκιόζηδων που την εκπροσωπούν “στο πρώτο τραπέζι πίστα”, αυτών που κανείς δεν πρέπει ποτέ να τους αφιερώσει κανένα τραγούδι, ούτε του Σαββόπουλου, ούτε άλλου!
Αλλά όχι, μην μπερδεύετε την ιδέα με εκείνους που τάχα την εκπροσωπούν.
Με αυτά και με τα άλλα, η Αριστερά έχασε πολλά ραντεβού με την Ιστορία.
Το πιο τραγικό, όμως, ήταν πως τις περισσότερες φορές η ταπεινή της βάση ήξερε καλύτερα από την ελιτίστικη “πρώτη γραμμή” των φοβερών και τρομερών στελεχών. Πολλές φορές η βάση φώναζε, αλλά η ελίτ στα ψηλά δώματα την περιφρονούσε – κι ας αποδεικνυόταν μετά πως είχε δίκιο. Παραδείγματα πολλά, όχι μόνο στην Ελλάδα, υποθέτω.
Οι χιλιάδες που ύμνησαν τον Σαββόπουλο τις τελευταίες ημέρες ήταν και Αριστεροί – απλοί άνθρωποι, καθημερινοί άνθρωποι που στους στίχους του βίωσαν και τι έστι λαός, εργατιά, πατρίδα, ζωή, άνθρωπος.
Αυτοί που ξέρουν πάντα καλύτερα από τους “πάνω” των κομμάτων.
Αν τα στελέχη της Αριστεράς, σε Ελλάδα, (ή Κύπρο), δεν του είπαν ένα “αντίο” επειδή δεν κατάλαβαν το μέγεθος ενός ανθρώπου που κουβαλούσε μια ολόκληρη χώρα στους στίχους του,
κι επειδή δεν κατάφεραν επιτέλους να ξεκολλήσουν από εμμονές, δογματισμούς και τη δυσκολία να ξεχωρίσουν το ανυπέρβλητο μέγεθος της τέχνης και του καλλιτέχνη από προσωπικά λάθη ή πάθη, τότε το πρόβλημα της Αριστεράς δεν είναι ότι έχασε μια κηδεία· είναι, όπως αντιλαμβάνεστε, πολύ μεγαλύτερο.
The Left and Its Missed Appointments with History
By Yiota Dimitriou
Journalist
Editor-in-Chief, SkalaTimes
“Absent, the Left from Savvopoulos’ funeral,” read the headline of a Greek newspaper yesterday.
Today, Greek media are reprinting the critical post of the great Odysseas Ioannou, “who has no bones but breaks bones.”
The Left… A term both so vague and at the same time so specific, about which great theorists have written; it has been discussed in high-level academic university halls, but also in lower-educated cafés—sometimes, in fact, with more value and significance than in academic discussions.
Because if ordinary people don’t know what the Left is, then who does, Mr. Karole?
They say the Left did not attend Savvopoulos’ funeral. And in one post I read: “Well, it’s not the first appointment the Left has missed.”
First of all, the Left cannot be personified by its “representatives” who saw the light and entered—those who, since childhood, dreamed of a position in the party or in the upper echelons of politics.
The Left is not exhausted in parties and names. It is not about so-and-so.
The Left, like any ideology, spreads as an idea through the world, lives and reigns within it like all great ideas.
If now, before reaching the respective “supposedly” left-wing party, it gets fragmented, it is not its fault—as an idea, principle, theory, or ideology; it is the fault of others who proved inadequate to the circumstances.
Yes, many appointments with History were missed, as were opportunities and “checkmate moves.”
But most of the time it was not the Left’s fault—it was the fault of those who represented it.
The ideology of the Left is not exhausted by the mistakes of some; on the contrary, it is perfectly explained through basic principles centered on the human being.
And since the topic came up, the Left’s problem has always been “cliques,” personal ambitions, and slogans. With such complexes, as you can imagine, you don’t go to the funerals of “giants” of art who carried an entire country in their lyrics.
You don’t go to the funerals of artists who, through their talent, became the inspiration, knowledge, entertainment, comfort, joy, and strength of the working class (the very class for which you, as the Left, supposedly fight). With so much weight of representative complexes, you miss appointments with History…
But no, please, it is not the Left’s mistake; it is the mistake of the charlatans who represent it “at the front table,” those to whom no one should ever dedicate a song—neither Savvopoulos’ nor anyone else’s!
But no, don’t confuse the idea with those who supposedly represent it.
With all this, the Left has missed many appointments with History.
The most tragic, however, was that most of the time its humble base knew better than the elitist “front line” of the formidable and terrible cadres. Many times the base shouted, but the elite in the high halls ignored it—only to find out later that it was right. There are many examples, not only in Greece, I presume.
The thousands who celebrated Savvopoulos in recent days were also Leftists—ordinary people, everyday people who, through his lyrics, experienced what a nation, the working class, homeland, life, and humanity truly are.
Those who always know better than the “upper” echelons of the parties.
If the Left’s cadres, in Greece (or Cyprus), did not bid him farewell because they did not understand the magnitude of a man who carried an entire country in his lyrics,
and because they finally could not detach themselves from obsessions, dogmas, and the difficulty of distinguishing the unparalleled greatness of art and the artist from personal mistakes or passions, then the Left’s problem is not that it missed a funeral—it is, as you can understand, far greater.
Левые и их упущенные встречи с Историей
Йота Димитриу
Журналист
Главный редактор SkalaTimes
«Левые отсутствовали на похоронах Саввопулоса», — гласил заголовок греческой газеты вчера.
Сегодня греческие СМИ перепечатывают критическую публикацию великого Одиссея Иоанну, «который не имеет костей, но ломает кости».
Левые… Термин одновременно такой расплывчатый и в то же время конкретный, о котором писали великие теоретики; он обсуждался в академических аудиториях высокоуровневых университетов, но и в кафе с меньшим уровнем образования — иногда, более того, с большим значением и смыслом, чем в университетских дискуссиях.
Ведь если простой народ не знает, что такое Левые, то кто тогда знает, господин Кароле?
Говорят, Левые не пошли на похороны Саввопулоса. И в одной публикации я прочитала: «Ну, это же не первая встреча, которую Левые пропустили».
Прежде всего, Левых нельзя олицетворять их «представителями», которые увидели свет и вошли — теми, кто с детства мечтал о месте в партии или на высоких постах в политике.
Левые не исчерпываются партиями и именами. Это не про того-то или ту-то.
Левые, как и любая идеология, как идея распространяются в мире, живут и царят в нем, как все великие идеи.
Если же до того, как дойти до соответствующей «мнимо» левой партии, они фрагментируются, это не её вина — как идеи, принципа, теории или идеологии; это вина других, которые оказались недостаточно достойными обстоятельств.
Да, было много упущенных встреч с Историей, как упущены и возможности, и «шахматные ходы».
Но чаще всего это не была вина Левых — это была вина тех, кто их представлял.
Идеология Левых не исчерпывается ошибками некоторых; напротив, она прекрасно объясняется через базовые принципы, сосредоточенные на человеке.
И раз уж зашла речь, проблема Левых всегда была в «кликах», личных амбициях и лозунгах. С такими комплексами, как понимаете, вы не ходите на похороны «гигантов» искусства, которые несли целую страну в своих стихах.
Вы не ходите на похороны художников, которые своим талантом стали вдохновением, знанием, развлечением, утешением, радостью и силой рабочего класса (того самого класса, за который, предположительно, борется Левые). С таким грузом комплексов представителей вы пропускаете встречи с Историей…
Но нет, пожалуйста, ошибка не Левых; это ошибка шарлатанов, которые их представляют «за первым столом», тех, кому никто никогда не должен посвящать песню — ни Саввопулосу, ни кому-либо еще!
Но нет, не путайте идею с теми, кто якобы её представляет.
Со всем этим Левые упустили много встреч с Историей.
Самое трагическое, однако, заключается в том, что чаще всего их скромная база знала лучше, чем элитная «передовая» грозных и страшных кадров. Часто база кричала, но элита в высоких залах пренебрегала этим — лишь чтобы позже убедиться, что она была права. Примеров много, не только в Греции, полагаю.
Тысячи людей, восхвалявших Саввопулоса в последние дни, были также Левыми — обычные люди, повседневные люди, которые через его стихи почувствовали, что такое народ, рабочий класс, родина, жизнь, человек.
Те, кто всегда знают лучше, чем «верхушка» партий.
Если кадры Левых в Греции (или на Кипре) не сказали ему «прощай», потому что не поняли масштаба человека, который несл всю страну в своих стихах,
и потому что наконец не смогли отделиться от навязчивых идей, догматизма и трудности различить непревзойденное величие искусства и художника от личных ошибок или страстей, тогда проблема Левых не в том, что они пропустили похороны — она, как вы понимаете, гораздо глубже.
