Της Γιώτας Δημητρίου
Γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει να είσαι πιστά φανατικός σε κάποιο κόμμα, ακόμη κι όταν αυτό εγκληματεί (Ναζιστικό κόμμα 1920-1945). Έχω διαβάσει βιβλία για τον Γκαίμπελς και τον χειρισμό των μαζών.
Είναι γνωστά τα όσα έχουν πει γνωστοί θεωρητικοί για την κομματική πειθαρχία (π.χ. στους «21 Όρους» του Λένιν -1920-: «η κομματική πειθαρχία θεωρείται θεμελιώδης αρχή για κάθε κόμμα που θέλει να ενταχθεί στη Διεθνή»).
Ξέρουμε τι σημαίνει κάποιος να «παρακούει στο κόμμα» στο οποίο ανήκει (αν δεν ξέρουμε, μπορούμε να φανταστούμε).
Ωστόσο, η ιστορία και όλοι σχεδόν οι σπουδαίοι θεωρητικοί έχουν ταχθεί κατά του δογματισμού. Κάθε κατάσταση πρέπει να κρίνεται στο πλαίσιο της δικής της πραγματικότητας (συνθηκών, δεδομένων κτλ.).
Σε αυτή την κατρακύλα που οδηγείται ο τόπος, (είτε είναι αλήθεια αυτά που λέει ο Δρουσιώτης είτε όχι, η κατρακύλα είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός, μην λέμε ξανά και ξανά τα ίδια), εν μέσω προεκλογικής περιόδου πρέπει να αναθεωρήσουμε όλοι πώς λειτουργεί η κριτική μας σκέψη.
Κάτι είναι σωστό ή λάθος όχι επειδή το είπε το κόμμα μου, αλλά επειδή το έχω κρίνει με το μυαλό και τις γνώσεις μου και το διασταύρωσα.
Τα κόμματα έχουν τις ατζέντες τους, τους δικούς τους, που προορίζουν ήδη από τώρα σε ποιες θεσούλες θα ανελιχθούν μέσα στα χρόνια, με παχουλούς μισθούς, συνταξούλες – αυτοί καλά την έχουν. Ο λαός, αν θέλει να δει χαΐρι, πρέπει να κρίνει χωρίς φανατισμούς.
Να ξέρουμε τι ψηφίζουμε και γιατί.
Ποιους στηρίζουμε και γιατί, αλλά ΠΟΤΕ ξανά με φανατισμό.
Οι φανατισμοί μοίρασαν το νησί, οι φανατισμοί έστρεψαν όπλα Κυπρίου κατά Κύπριου, δεν γίνεται να γυρίζουμε πίσω. Υποτίθεται είμαστε περισσότεροι «οι σπουδαγμένοι» πλέον.
Υποτίθεται πάθαμε, άρα μάθαμε.
Υποτίθεται μπήκαν νέα μυαλά στην πολιτική!
Υποτίθεται!
Από την άλλη, στα κόμματα συμβαίνει ό,τι και στη θρησκεία: Η ιδεολογία ακλόνητη στέκει εκεί, χωρίς όμως να σημαίνει πως αυτοί που την εκπροσωπούν είναι αντάξιοί της (ναι, συμβαίνει και στα καλύτερα κόμματα και στις καλύτερες εκκλησίες).
Όμως, δεν φταίνε τα κόμματα για την κατάντιά μας, φταίμε πρωτίστως εμείς, που ό,τι μας παίζουν χορεύκουμε.
Και εγώ ριγώ από συγκίνηση όταν ένας πολιτικός λέει: «Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ’ρθουνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί», αλλά έμαθα πλέον, (μεγάλη κοπέλα πια, με τόσα διαβάσματα, τόμους!), να κοιτάζω πίσω από τα τσιτάτα, τι ψήφισαν, τι πράττουν, πώς συμπεριφέρονται, ποια ιδεολογία εκπροσωπούν και όχι πόσο ωραία τα λένε!
Ξέρω πού ανήκω ιδεολογικά, ξέρω το γιατί. Το ανακάλυψα με κόπους, διαβάσματα και ατέλειωτες συζητήσεις και προπάντων αμφισβητήσεις -ακόμη έχω τις σημειώσεις του Δρ Παναγιώτου στα Essay μου.
Όπως ξέρω επίσης, πως κανένας δεν χρωστά στα κόμματα, τα κόμματα χρωστούν στον λαό, γιατί βρίσκονται εκεί με την ψήφο του, «υπάλληλοί» του, να εργάζονται αν μη τι άλλο για όσους τους ψήφισαν και όχι το αντίθετο!
Και ναι, ό,τι και να πιστεύεις ιδεολογικά, ο φανατισμός θα είναι πάντα κακός σύμβουλος.
Είναι δύσκολες οι εποχές (το έχει πει και η αναρχική Γώγου) και «σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Και δεν παραμένεις άνθρωπος με φανατισμούς και διχαστικό λόγο, όπως επιλέγουν νυχθημερόν να κάνουν κάποια κόμματα.
Όλοι και όλες παρακολουθούμε τα όσα αφορούν τα δημοσιεύματα Δρουσιώτη.
Δεν ξέρουμε αν ισχύουν ή αν είναι fiction.
Απαίτηση όλων θα πρέπει να είναι η εξυγίανση και όχι οι κατηγορίες και τα πυρά κατά Δρουσιώτη ή φανατικά υπέρ του.
Ποια κόμματα έβγαλαν ανακοινώσεις;
Τι έχουν πει;
Το «αντισυστημικό» ΕΛΑΜ, που για ψύλλου πήδημα βγάζει ανακοινώσεις και βιντεάκια, γιατί δεν έβγαλε;
Αυτά να τα δούμε, χωρίς παρωπίδες, ούτε κομματικές, ούτε φανατισμού, και να εργαστούμε όσο και όπως μπορεί ο καθένας, ώστε να παραδώσουμε μια καλύτερη Κύπρο στα παιδιά μας, γιατί αυτή είναι δυστοπία.
Μια χώρα με τόσους ήρωες και Αγίους, πώς, αλήθκεια, κατάντησε έτσι;
Όταν θα μας ρωτήσουν τα παιδιά του αύριο «τι κάνατε όταν η χώρα κυλούσε στο χάος;» τι θα απαντήσουμε; «Τσακωνόμασταν μεταξύ μας με φανατισμό, υπερασπιζόμενοι ο καθένας το κόμμα του»;
Και ναι, έτσι είναι όπως το έχει πει ο Παλαμάς: «Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ’ρθουνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί».
(Μην ανησυχείτει, εγώ δεν θέλω την ψήφο σας, το εννοώ!)
Καλή μας τύχη.
