Της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes
Η Μαρινέλλα πέρασε στην αιωνιότητα, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία καλλιτεχνική παρακαταθήκη και ένα δυσαναπλήρωτο κενό στο ελληνικό τραγούδι. Η είδηση του θανάτου της σκόρπισε θλίψη σε ολόκληρο τον ελληνισμό, καθώς μια από τις πιο αυθεντικές και δυναμικές φωνές σίγησε για πάντα.
Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη, η Μαρινέλλα ξεκίνησε την πορεία της με όπλο το ταλέντο, την επιμονή και μια σπάνια σκηνική λάμψη. Κατάφερε να ξεχωρίσει σε μια εποχή γεμάτη μεγάλες φωνές και να χτίσει μια καριέρα που διήρκεσε δεκαετίες. Τα τραγούδια της, γεμάτα συναίσθημα και αλήθεια, συντρόφευσαν γενιές και έγιναν κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης.
Η παρουσία της στη σκηνή ήταν καθηλωτική. Δεν ήταν απλώς μια ερμηνεύτρια, ήταν μια αφηγήτρια συναισθημάτων, μια γυναίκα που έδινε ψυχή σε κάθε στίχο. Με συνεργασίες που άφησαν εποχή και εμφανίσεις που έγραψαν ιστορία, η Μαρινέλλα απέδειξε πως η τέχνη δεν έχει ηλικία όταν υπηρετείται με πάθος.
Πέρα από τη μουσική της, ξεχώρισε και για τη δύναμη της προσωπικότητάς της. Ήταν μια γυναίκα που στάθηκε όρθια, εξελίχθηκε και δεν φοβήθηκε να αλλάξει, να πειραματιστεί, να τολμήσει. Αυτή η αυθεντικότητα ήταν που την έκανε τόσο αγαπητή στο κοινό.
Σήμερα, το ελληνικό τραγούδι αποχαιρετά μια μεγάλη κυρία. Όμως η φωνή της δεν θα σιγήσει ποτέ πραγματικά. Θα ζει μέσα από τα τραγούδια της, μέσα από τις μνήμες και τις στιγμές που χάρισε σε όλους μας.
Η Μαρινέλλα δεν φεύγει, περνά στην αθανασία.
Και ενώ περνά στην αθανασία την αποχαιρετούν χιλιάδες κόσμου με αγάπη, ανάμεσα τους και γνωστοί συναδέλφοι της.
Σταμάτης Κραουνάκης:
-Κυριακή παντρεύτηκα έναν προβολέα και μ αυτόν πορεύτηκα
Τελευταία φορά που μιλήσαμε
πριν εκείνο το Ηρώδειο
Που ρώτησε αν μπορεί να πει το Σίδερο
κι ότι θάπαιρνε και τη Λινα να ρωτήσει.
-Κάνε παιδί μου ότι θέλεις της είπα
Τιμή μας.
-ΟχΙ όχι …θέλω να το πω και ρωτάω .
Άλλο κλικ
Στην Αθηναϊδα όταν έκανα το ντουέτο με τον Μουστάκα
Στον μεγάλο αραπικο
«Του αραπη μας είναι λίγο πιο μικρή απ το σύμπαν γιατί πρέπει να χωράει..κάπου»
ήταν εκεί πρώτη σειρά με τις ματουκλες της και ένευε
«Α να χαθείς»
Στις μέλισσες καλοκαίρι
όλοι μέσα στα στούντιο
έφαγα τη φλασια αφού ήταν ζωή μπουλουκιου
να τα πει λαιβ μαζί με την ορχήστρα
«Τα ξέρω εγώ αυτά»
Άρτια
Στο τραγούδι της Μαρίκας Σουεζ
Είχα γράψει «κι όπως πάω θαμαι ωραία γριά»
Σκασίλα της
Νόμιζα θα φάει κόλλημα
Σκασίλα της
Μονο μου είπε
«Εγώ το είσαι θεά
Δεν το λέω
Να το λένε οι άλλοι!»
Είπε μόνο το τελευταίο
σαρκάζοντας
«Ναι είμαι χα θεά»
Αυτά θυμήθηκα
Καθώς πάει να βρει την παρέα της
Και καθώς εμείς εδώ ακονίζουμε το προσκαιρό μας με τον εγωισμό της μοναδικότητας μας.
Για φαντάσου
Σας φιλώ μωρά
Αγκαλιά τους εαυτούς μας
Τους φίλους μας
Και τους δικούς μας ανθρώπους.
Φιλάκια σε όλα τα μωρά!
Φωτό να μια από το αρχείο
Κυριακή 29/3/26 8:15 πμ
Ήβη Αδάμου:
Το μεγαλείο της ψυχής σας και ο σεβασμός, η αγάπη που μου δείξατε είναι για πάντα αποτυπωμένα στην καρδιά μου.
Αυτά δεν μου τα παίρνει κανείς.
Αυτά κρατάω.
Τις στιγμές μας, το πώς ανέμιζαν τα φορέματα μας, πώς έλαμπε το πρόσωπο σας στην σκηνή. Το πόση αγάπη δείξατε σε μένα και στην μικρή Ανατολή μου τότε βρέφος και την έφερνα στις πρόβες. Κι εσείς; την νανουρίζατε γλυκά. Ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω ότι είχα την ευλογία να σας γνωρίσω και να ζήσω όλα αυτά μαζί σας, δίπλα σας. Καλό ταξίδι, σας αγαπάμε πολύ! Πάντα! 🙏🏻💔
Χρίστος Μάστορας:
Σάκης Ρουβάς:
Γλυκερία:
