Νέα μεγάλη μελέτη που καλύπτει 160 χώρες φωτίζει τις πραγματικές συνθήκες άγχους στην εργασία, συγκρίνοντας την Ευρώπη με τον υπόλοιπο κόσμο και αποκαλύπτοντας μια ανησυχητική εικόνα για τη γηραιά ήπειρο.
Οι στρεσαρισμένοι εργαζόμενοι δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε στατιστικές διατήρησης προσωπικού ή παραγωγικότητας. Είναι άνθρωποι που καθημερινά φτάνουν στα όριά τους και συχνά τα ξεπερνούν. Το άγχος δεν μένει στο γραφείο. Ακολουθεί στο σπίτι, στις σχέσεις, στην υγεία, στη ζωή. Και τελικά, στο σώμα και στην ψυχή.
Γιατί το άγχος δεν είναι «απλή πίεση». Είναι παράγοντας ασθένειας. Είναι εξάντληση. Είναι απώλεια ισορροπίας. Και κυρίως, είναι απώλεια ευτυχίας.
Ελλάδα και Κύπρος στις πρώτες θέσεις του άγχους
Στη Νοτιοευρώπη, τα ποσοστά είναι ενδεικτικά μιας βαθύτερης κοινωνικής και οικονομικής πίεσης. Οι Έλληνες εργαζόμενοι εμφανίζουν επίπεδα άγχους 61%, οι Μαλτέζοι 57%, οι Κύπριοι 56%, οι Ιταλοί 51% και οι Ισπανοί 47%.
Στην Κύπρο, η καθημερινότητα της ακρίβειας, οι χαμηλοί μισθοί και οι απαιτητικές συνθήκες εργασίας δεν είναι απλώς οικονομικά δεδομένα. Είναι παράγοντες που διαμορφώνουν μια συνεχόμενη ψυχολογική πίεση, η οποία συσσωρεύεται και βαραίνει όλο και περισσότερο.
Στον αντίποδα, χώρες όπως η Δανία (19%), η Πολωνία (22%) και η Λιθουανία (23%) εμφανίζουν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα πίεσης, αναδεικνύοντας το χάσμα στην ποιότητα εργασιακής ζωής μέσα στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με τη Gallup, το προφίλ των πιο στρεσαρισμένων εργαζομένων είναι αποκαλυπτικό: συχνά πρόκειται για διευθυντικά στελέχη κάτω των 35 ετών, που εργάζονται σε υβριδικά μοντέλα εργασίας – δηλαδή σε ένα περιβάλλον που υποτίθεται ότι προσφέρει ευελιξία, αλλά τελικά εντείνει την πίεση.
Η ίδια η έρευνα χαρακτηρίζει την πτώση της εργασιακής δέσμευσης ως «αιτία ανησυχίας», σημειώνοντας πως είναι η πρώτη φορά που καταγράφεται μείωση για δύο συνεχόμενα χρόνια παγκοσμίως.
Ευρώπη: καλύτερη εικόνα, αλλά όχι καλύτερη πραγματικότητα
Παρά τα υψηλά επίπεδα άγχους και τη χαμηλή δέσμευση, η Ευρώπη εξακολουθεί να παρουσιάζει καλύτερους δείκτες ευημερίας σε σχέση με τον παγκόσμιο μέσο όρο.
Περίπου το 49% των εργαζομένων δηλώνει ότι «ευημερεί», έναντι 34% παγκοσμίως. Όμως το ερώτημα παραμένει: τι σημαίνει πραγματικά «ευημερία» όταν σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι δεν βρίσκονται εκεί;
Μέσα σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας, τεχνολογικών ανατροπών και πίεσης από την Τεχνητή Νοημοσύνη, το 57% των Ευρωπαίων εξακολουθεί να θεωρεί ότι είναι καλή περίοδος για εύρεση εργασίας ποσοστό λίγο υψηλότερο από τον παγκόσμιο μέσο όρο (52%).
Πρωταθλήτρια αισιοδοξίας η Ολλανδία (86%), ενώ στον αντίποδα η Σλοβακία καταγράφει μόλις 32%.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, η πιο απαισιόδοξη περιοχή είναι η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική (36%), ενώ η Νοτιοανατολική Ασία εμφανίζεται ως η πιο αισιόδοξη (64%).
Ίσως τελικά το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο πόσο δουλεύουμε ή πόσο παράγουμε αλλά με τι κόστος ζούμε αυτή την «παραγωγικότητα». Και αν, τελικά, το άγχος έχει γίνει το πιο ακριβό νόμισμα της σύγχρονης εργασίας.
Πάντως, στην Κύπρο που κάποιοι επιμένουν να μας λένε πως “ζούμε καλά”, ακόμη και σε αυτό το τομέα, του εργασιακού άγχους, κρατάμε τα σκήπτρα!
