Κύπρος και Ελλάδα αποχαιρετούν τον Γιώργο Μαζωνάκη

Η είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη βύθισε στο πένθος την Ελλάδα και την Κύπρο. Ένας από τους πιο ιδιαίτερους και αναγνωρίσιμους καλλιτέχνες της γενιάς του έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του μια πορεία γεμάτη τραγούδια, ανατροπές, έντονη σκηνική παρουσία και μια προσωπικότητα που δύσκολα περνούσε απαρατήρητη.
Από τον καλλιτεχνικό κόσμο μέχρι την πολιτική, τη δημοσιογραφία και τους ανθρώπους που τον γνώρισαν προσωπικά, τα μηνύματα αποχαιρετισμού -από Κύπρο και Ελλάδα- αναδεικνύουν διαφορετικές πλευρές του ίδιου ανθρώπου: του «Μαζώ» που αγαπήθηκε από εκατομμύρια, του παιδιού της λαϊκής γειτονιάς που δεν ξέχασε ποτέ τις ρίζες του, αλλά και του αντισυμβατικού καλλιτέχνη που επέμενε να χαράζει τον δικό του δρόμο.
Με λόγια γεμάτα συγκίνηση, φίλοι, συνεργάτες, καλλιτέχνες και άνθρωποι που τον θαύμασαν αποχαιρετούν τον Γιώργο Μαζωνάκη, κρατώντας ο καθένας τη δική του ανάμνηση από έναν άνθρωπο που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην ελληνική μουσική και νυχτερινή ζωή.

SkalaTimes

ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
Από τις πρώτες πληροφορίες ο Γιώργος Μαζωνάκης υπέστη ανακοπή σε υποτιθέμενη κλινική, σε μια διαδικασία, όπως λέγεται πλασμαφαίρεσης.
Φυσικά τα ακριβή αίτια του θανάτου του θα εξηγηθούν από την ιατροδικαστική έρευνα και αν υπάρχει και σε ποιον ευθύνη.
Οφείλουμε όμως να ελέγξουμε τις ακριβείς συνθήκες του περιστατικού. Στην πραγματικότητα λοιπόν η άδεια εκεί ήταν απλού παθολογικού ιατρείου και σε απλό ιατρείο δεν επιτρέπεται να διενεργείται μία τέτοια ιατρική πράξη.
Ζήτησα από τον Πρόεδρο του Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών Giorgos Patoulis να διενεργήσει άμεσα το προβλεπόμενο έλεγχο, καθώς η αρμοδιότητα του ελέγχου των ιατρείων είναι στους κατά τόπους Ιατρικούς Συλλόγους. Η διαδικασία του ελέγχου ήδη ξεκίνησε.
Σε κάθε περίπτωση καλώ τους ασθενείς να είναι προσεκτικοί σε όσα διαβάζουν στο διαδίκτυο και να μην διακινδυνεύουν την υγεία τους σε αμφίβολες συνθήκες.
Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του και στους χιλιάδες φίλους του.

ΕΛΕΝΑ ΑΚΡΙΤΑ
Παράξενο να λυπάσαι αληθινά για έναν άνθρωπο που δεν γνώρισες ποτέ. Ίσως γιατί κάποιες φορές αναγνωρίζουμε στον πόνο του άλλου κάτι από τον δικό μας πόνο. Όχι τον ίδιο λυγμό, ούτε την ίδια ζωή. Μόνο εκείνη τη βαθιά, ανθρώπινη ρωγμή που μας κάνει, για μια στιγμή, λιγότερο ξένους.
Ας είναι ελαφρύ…

ΡΕΝΑ ΔΟΥΡΟΥ
Ο Γιώργος ήταν παιδί λαϊκής γειτονιάς.
Με πατέρα εργάτη στα ναυπηγεία του Περάματος. Δούλεψε κι ο ίδιος από μαθητής και στα δεκάξι του ήδη τραγουδούσε τα βράδια.
Αυτή την καταγωγή δεν την έκρυψε όταν έγινε ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους Έλληνες τραγουδιστές. Την πήρε μαζί του.
Κι ίσως αυτό είναι ένα κομμάτι του Γιώργου που αδικήθηκε πίσω από την εικόνα του «εκκεντρικού» Μαζωνάκη.
Γιατί ήταν βαθιά λαϊκός και ταυτόχρονα είχε μια αχόρταγη περιέργεια για ό,τι υπήρχε έξω από τα όρια του κόσμου όπου γεννήθηκε.
Στις παραστάσεις του η λαϊκή πίστα μπορούσε να συνομιλεί με το θέατρο, τη μόδα, την παγκόσμια τέχνη και τη διανόηση. Πρόσωπα και αναφορές που κανείς δεν περίμενε να συναντήσει σε ένα νυχτερινό κέντρο έμπαιναν στη σκηνογραφία του. Ο ίδιος μπορούσε να φορά Gareth Pugh και Alexander McQueen και, όταν τον ρωτούσαν ποιον άνθρωπο θαυμάζει, να απαντά: τον Σωκράτη.
Και για όλα αυτά άκουσε τα εξ αμάξης.
Για τα ρούχα του, για τον τρόπο που στεκόταν, για όσα τολμούσε πάνω στη σκηνή, για όσα δεν χωρούσαν στην προκατασκευασμένη εικόνα του «λαϊκού άνδρα τραγουδιστή».
Κι όμως, αυτό ήταν ίσως το πιο λαϊκό πάνω του: δεν ζήτησε άδεια για να είναι αυτό που ήταν.
Κρατάω και κάποιες φωτογραφίες μας. Θα μείνουν εκεί που ανήκουν, στο προσωπικό μου αρχείο.
Όπως προσωπικές θα μείνουν και κάποιες στιγμές. Από εκείνες που δεν χρειάζεται να τις αφηγηθείς για να θυμάσαι ποιος στάθηκε δίπλα σου όταν τα πράγματα ήταν δύσκολα.
Σήμερα θέλω να κρατήσω αυτόν τον Γιώργο.
Το παιδί της λαϊκής γειτονιάς που κοίταξε πολύ πέρα από αυτήν χωρίς ποτέ να ντραπεί γι’ αυτήν.
Τον άνθρωπο που άκουσε πολλά, τόλμησε περισσότερα και επέμεινε μέχρι τέλους να ανήκει στον εαυτό του.
Γεια σου Μαζώ…

ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ
Μου έφυγε η γη κάτω απ’τα πόδια. Την αισθάνθηκα κανονικά να φεύγει. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να σκεφτώ πως όσες φορές δουλέψαμε ή βρεθήκαμε παρέα, δεν υπήρχε καθόλου γη από κάτω μας. Ο Γιώργος δεν είχε καμιά σχέση με το έδαφος κι αυτό ήταν η πηγή του τεράστιου χαρίσματός του, το στοιχείο που τον κράτησε ως το τέλος μακριά από τη βαρεμάρα, την ηχητική ομοιομορφία, τη στιχουργική ρομποτική που έχει αντικαταστήσει το λαϊκό τραγούδι – πολύ πριν το ΑΙ. Λίγο πριν μπει στο στούντιο έλεγε μια μικρή, ολόδική του, προσευχή. Και ακόμα κι αν ένας στιχουργός δεν είχε καταφέρει να του δώσει κάτι σημαντικό, εκείνος του έδινε φτερά, το ανέβαζε κατ’ευθείαν στο στερέωμα. Όποιος άνθρωπος είναι έτσι, βέβαια, είναι φυσικό να γεμίζει την πραγματικότητα με τρύπες, κάθε βήμα του να είναι δίπλα στο κενό, κάθε βόλτα του στο πάλκο να είναι ένα πιθανό γκρεμοτσάκισμα.
Ο Γιώργος όμως την επιλογή του την είχε κάνει. Όχι μόνο θα μας έπαιρνε μαζί στην πτήση του , αλλά και θα την κερνούσε εξ ολοκλήρου ο ίδιος, αν ποτέ γινότανε πτώση. Δεν θα ανεχόταν λοιπόν ούτε μια μελούρα, ούτε ένα ψήγμα ηρωοποίησης, ούτε ένα εκ του ασφαλούς κατηγορώ για την «σκληρή και βρώμικη ζωή της νύχτας». Κάθε άνθρωπος τάζει τη ζωή του κάπου. Ο Γιώργος το τάμα του το έκανε στη νύχτα. Και το έκανε με τόση αγάπη και τόση βαθειά ανάγκη, που θα μείνει για πάντα αναμμένο κεράκι στον μεγάλο, σκοτεινό ουρανό.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ
Τόσο νωρίς, πόσο κρίμα…
Ένα ‘’παιδί της νύχτας’’, καλό κι ευγενικό, που πάλεψε από πολύ μικρός να βρει το δρόμο του.
Πάλεψε με τις δικές του αγωνίες, με τις δικές του δυνάμεις, όπως ήξερε και μπορούσε.
Ένα λαϊκό παιδί από την Νίκαια, από την γειτονιά μας, φιλότιμο κι ευαίσθητο, που κέρδισε την αγάπη του κόσμου.
Στο καλό, αγόρι μου!

ΑΝΝΑ ΝΤΑΛΑΡΑ
Στο καλό καλόκαρδο , ανήσυχο , ευαίσθητο, ευαλωτο , ατίθασο πλάσμα ! Ξεκουράσου ….Στο καλό «σύννεφο με παντελόνι»
#Γιωργος_Μαζωνακης
«…..Κι αλλάζοντας απόχρωση σαν ουρανός
θέλετε ,
θα ‘μαι η άχραντη ευγένεια,
όχι άντρας πια, μα σύννεφο με παντελόνι .»
#vladimir_mayakovsky

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ
Το ελληνικό σταρ σύστεμ είναι βαρετό και αλαζονικό σα μοντέρνα καφετέρια επαρχιακής κωμόπολης. Γεμάτο “απόλυτες σταρ”, “Έλληνες θεούς” και μεσόκοπους που έβγαλαν χρήμα, και αυτοϊκανοποιούνται αποθεώνοντας ο ένας τον άλλον για το απόλυτο τίποτα.
Μέσα σε αυτό το έλος, ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε αυτόν τον “κατά τον δαίμονα εαυτού” τρόπο που κάνει τους καλλιτέχνες να έχουν συχνά μια ζωή τραγική και ενδιαφέρουσα -ακόμα κι αν δεν άντεχες τα τραγούδια του.
Επίσης, σε μια εποχή που ανάλογοι λαϊκοί τραγουδιστές ερωτεύτηκαν τη Χρυσή Αυγή, αυτός παρέμεινε σταθερά απέναντι στο φασισμό.
Ας είναι ελαφρύ..

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΥ
Απο σήμερα οι «Ώρες Μικρές» θα έχουν άλλη σιωπή…
Και το «που λείπεις έπεσε βαρύ» δεν θα είναι απλώς ένας στίχος…
πίσω από τον σπουδαίο καλλιτέχνη είχα την τύχη να γνωρίσω, έστω και λίγο, τον άνθρωπο… Κι αυτόν θα κρατήσω περισσότερο…
Μια ψυχούλα. Ένας άνθρωπος υπερταλαντουχος..,πολύπλευρος, ευαίσθητος, απρόβλεπτος, αληθινός…Μια προσωπικότητα από εκείνες που δεν περνούν απλώς από έναν χώρο, αλλά αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα! Ήσουν πραγματικός σταρ. Όχι επειδή το έλεγαν τα φώτα, οι πίστες ή οι επιτυχίες σου. Αλλά γιατί είχες εκείνο το σπάνιο πράγμα που δεν διδάσκεται και δεν κατασκευάζεται…λάμψη. Μια παρουσία που γέμιζε τον χώρο πριν ακόμη ακουστεί η φωνή…Ένας καλλιτέχνης που δεν ακολούθησε ποτέ την εποχή του — έφτιαξε τη δική του!
Θα μας λείψεις Γιώργο μας…
Καλό σου ταξίδι…

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
Κρίμα. Πολύ κρίμα…
Πρόσωπο οικείο και συμπαθές.
Είτε άκουγες τα τραγούδια του είτε όχι.
Ειλικρινή συλλυπητήρια. Στους φίλους του.
Και σε αυτούς που τον αγαπούσαν.

ONE
Γιώργο μας, σούπερσταρ, γλυκέ και αγαπημένε μας, πόσα έχουμε να θυμόμαστε! Με βουρκωμένα μάτια σε αποχαιρετούμε… Ξεκουράσου
Κωνσταντίνος, Φίλιππος-Κωνσταντίνος, Αργύρης, Πάνος, Δημήτρης, οι ONE.

ΣΤΑΥΡΗΣ
Όσοι με γνωρίζουν καλά ξέρουν την αδυναμία που έχω για αυτόν το καλλιτέχνη.
Δεν περνούσε μέρα που να μην ακούσω έστω και ένα τραγούδι του, στην δουλειά, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι.
Το πόσο με εκφράζουν τα περισσότερα τραγούδια του αλλά και μια πτυχή του χαρακτήρα του.
Δεν το πιστεύω… νιώθω ευγνώμων που τα τελευταία 2 χρόνια είχα την ευκαιρία να τον απολαύσω από κοντά.
Ενα είναι σίγουρο πως η μουσική γιατρεύει την ψυχή, και πως όλοι ανήκουμε στα όνειρα μας… και ότι ακούμε τους άλλους… και τους σεβόμαστε, αλλά τώρα ξερουμε ότι όταν μιλάμε έχει σημασία να ακούμε την δική μας φωνή, και όχι των άλλων!
Καλο ταξίδι στο φως μεγάλε! Θα σε θυμόμαστε για πάντα!

ΣΑΒΒΑΣ ΚΕΤΤΗΡΟΣ
Καλό ταξίδι, δάσκαλε…
Είχα την τύχη, πριν από δύο χρόνια, να σε γνωρίσω μέσα από το The Voice of Greece και να σε έχω μέντορα και δάσκαλό μου. Μα πάνω απ’ όλα, είχα την τύχη να γνωρίσω έναν άνθρωπο που άφηνε το αποτύπωμά του στους γύρω του.
Κάποιοι άνθρωποι δεν περνούν απλώς από τη ζωή μας. Μας αφήνουν κάτι. Μια συμβουλή, έναν τρόπο σκέψης, μια κουβέντα που θυμόμαστε χρόνια μετά. Εσύ, κ.Γιώργο, ήσουν ένας από αυτούς.
Σε ευχαριστώ για όσα μου δίδαξες, για την πίστη, τις συμβουλές και όλα όσα κράτησα από εσένα. Θα σε θυμάμαι πάντα με σεβασμό και ευγνωμοσύνη, όχι μόνο ως τον μέντορά μου, αλλά ως έναν άνθρωπο που είχα την τιμή να γνωρίσω.
Καλό παράδεισο, κ.Γιώργο.
Τα μαθήματα που μας άφησες θα συνεχίσουν να ζουν μέσα μας

ΝΙΝΑ Γ ΚΑΣΙΜΑΤΗ
Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν «παιδί της νύχτας», αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Είχε σπουδάσει τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο κι ήταν ένας πολυδιάστατος καλλιτέχνης γεμάτος φως, ένα δικό μας παιδί της Β’ Πειραιά, και δεν το λέω πολιτικά, που είχε τον τόπο του μέσα του και είχε τιμήσει καλλιτεχνικά την καταγωγή του και τους ανθρώπους του με όλους τους τρόπους. Ανήκε…
Εκτός από το εναλλακτικό «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» με τους Goin’ through, με το οποίο εξύμνησε την καρδιά και την ψυχή της Κοκκινιάς και της Δραπετσώνας, τη συναυλία που έδωσε στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού ανήμερα ενός Αγίου Βαλεντίνου ευχόμενος τους ελευθερία, τις άπειρες συναυλίες στο Κατράκειο της Νίκαιας όπου μεγάλωσε, το 2022 είχε πρωταγωνιστήσει στη φουτουριστική ταινία μικρού μήκους της Εύης Καλογηροπούλου «Στον θρόνο του Ξέρξη», η οποία διαγωνίστηκε στο 75ο Φεστιβάλ Καννών και κέρδισε το βραβείο Leitz Cine Discovery Prize, προβάλλοντας σε όλον τον κόσμο τη θέα και τη θάλασσα της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας μέσα από τα μάτια των εργαζομένων της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος σήμερα. Την Ελλάδα δηλαδή σε προοπτική, την αρχαία της ιστορία και τον εργαζόμενο λαό της.
Γιώργο, σ’ ευχαριστούμε…

ΝΙΚΟΣ ΜΩΡΑΙΤΗΣ
Να σ’ αγαπάει τόσος κόσμος, να σου φωνάζει «όσο ζω Μαζώ».
Κι ύστερα να κλείνουν τα φώτα και να μένεις μόνος με τα σκοτάδια σου χωρίς ένα χέρι να σε τραβήξει προς το φως.
Αυτή η μοίρα με συγκλονίζει.
«Καλό ταξίδι», Γιώργο Μαζωνάκη.

ΚΩΣΤΗΣ ΤΑΛΟΣ
Ξέρετε τι θαύμαζα στον Γιώργο Μαζωνάκη; Ότι κατάφερε να είναι ο εαυτός του, να υπερασπιστεί τον κόσμο στον οποίο ένιωθε ασφαλής και να μην λογαριάζει κανένα στερεότυπο από αυτά στα οποία η μάζα πασχίζει τιμωρητικά να μας εγκλωβίσει. Ήταν ένας ελεύθερος άνθρωπος που έζησε με το ποτήρι γεμάτο. Όλοι μας πασχίζουμε να είμαστε αυτό που θέλουμε, και είναι επώδυνο όταν πρέπει να λογοκρινόμαστε και να φιλτράρουμε τη συμπεριφορά μας απλώς για να μας αγαπήσει η μάζα. Δεν είναι έτσι η ζωή! Η ζωή είναι πολύ σκληρή για να ζούμε σε κελύφη. Βγήκαμε από το αυγό για να πετάξουμε· είναι δυσβάσταχτο όταν μας ξαναφορούν το τσόφλι.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΜΠΕΝΟΓΛΟΥ
Τι μπορεί εν προκειμένω να γράψει κάποιος ξενέρωτος, που δεν έχει χορέψει ούτε μία φορά στη ζωή του ζεϊμπέκικο; Που δεν ξέρει τι θα πει να γεμίζεις με γόπες το τασάκι; Που δεν έχει πιει ποτέ αλκοόλ, που απεχθάνεται αυτό το είδος διασκέδασης, που δεν τον αντιπροσωπεύουν καλλιτέχνες από το συγκεκριμένο φάσμα της μουσικής, που δεν βρίσκει καμία σύνδεση εδώ; Σίγουρα όχι πολλά. Όχι όμως και τίποτα.
Δεν ανήκες σ’ εσένα, Γιώργο. Ανήκες σε όλους μας. Ακόμα και σε εκείνους που δεν σε συμπάθησαν ποτέ, αλλά που στο άκουσμα του φευγιού σου μια θλίψη την ένιωσαν, ένα «γαμώτο» το είπαν. Αβίαστα, αυθόρμητα, αληθινά. «Έφυγες» νωρίς, επειδή η καρδιά, όταν συσσωρεύεται με έννοιες και στενοχώριες, κάποια στιγμή, αφού πρώτα ραγίσει, σπάει. Πού ξέρεις, όμως… Ίσως να μην είναι ποτέ αργά, ένα βράδυ του κοντινού μέλλοντος, να ξεκινήσουμε και εμείς το ποτό και το τσιγάρο. Και στα πολύ δύσκολά μας να χορέψουμε κι ένα ζεϊμπέκικο ακούγοντας Μαζώ, μη θέλοντας κανέναν.
Αντίο, φίλε.

ΜΑΡΙΟΣ ΚΟΥΚΟΥΜΑΣ
Ζήσε!
Άλλη μια φόρα η ίδια υπενθύμιση, η ζωή είναι απροόπτη, δεν θέλει αναβολές, δεν θέλει δικαιολογίες, δεν θέλει “έχουμε χρόνο”, ζωή θέλει!
Πάρε τηλέφωνο τώρα πες το σ’αγαπώ στο/η σύντροφο σου. Διεκδίκησε τον έρωτα σου.
Ακύρωσε το πλάνο και περνά χρόνο με τα παιδιά σου. Μην ψάξεις δικαιολογία για να ακυρώσεις το κυριακάτικο τράπεζι με τους γονείς σου. Βγές βόλτα με τους φίλους που έχεις χαθεί
Μην αφήσεις την ζωή να γλιστρά.
Αν διδάσκει κάτι η απότομη και πρόωρη φυγή του Γιώργου Μαζωνάκη είναι ότι όλοι πεθαίνουμε αλλά (ίσως) δεν ζούμε όλοι.