Editorial / Να μάθουμε να ακούμε,επιτέλους!

Της Γιώτας Δημητρίου

Ξαφνικά ζηλεύω αυτούς που δε ασχολούνται με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
και δεν έχουν καν facebook, twitter ή instagram.
(Υπάρχουν ανάμεσα μας -ακόμα- τέτοιοι άνθρωποι). 

Θαυμάζω αυτούς που αφοσιώνονται μόνο σε όσα αγαπούν και δεν ξοδεύουν ενέργεια
σε κακούς ανθρώπους ή άδικες καταστάσεις. 
 
Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι πως η Λίνα ήξερε πολύ καλά τι έγραφε όταν το 1986 έδινε τους στίχους της στον Γιώργο Χατζηνάσιο…. 
“Σ’ όποιον αρέσουμε 
για τους άλλους δε θα μπορέσουμε,  
πώς να χωρέσουμε τόσοι άνθρωποι στο κενό; 
Σ’ όποιον αρέσουμε 
για τους άλλους δε θα μπορέσουμε,  
πώς να συνδέσουμε περιθώρια κι ουρανό;” 

Έρχονται Χριστούγεννα, Γιορτές, Πρωτοχρονιά, νέα χρονιά και είναι η εποχή που οι ανασκοπήσεις και τα new years resolutions έχουν την τιμητική τους. Ίσως μαζί με τις ανασκοπήσεις
και τους στόχους για τη νέα χρονιά να επιβάλλεται και ένα ξεσκόνισμα του νου, για να πετάξουμε ότι σκούριασε
και να δούμε τη ζωή με μια νέα ματιά από ένα κάπως πιο ψηλό επίπεδο (την άνοδο των επιπέδων την φέρνει
η σοφία και τα χρόνια, σε συνδυασμό με τις εμπειρίες). 

Υπάρχει ένας Ελβετός ιατρός και ψυχολόγος ο οποίος υπήρξε ο εισηγητής της σχολής
της αναλυτικής ψυχολογίας, τον οποίο αγαπώ.
Γεννήθηκε το 1875 και πέθανε το 1961.
Ο Γιουγκ λοιπόν είχε πει πως  
“Οι αισθήσεις μάς λένε ότι κάτι υπάρχει. 
Η σκέψη μάς λέει τι είναι αυτό το κάτι. 
Τα αισθήματα μάς λένε τι είναι αυτό το κάτι για μάς”. 

Υποψιάζομαι πως τα αισθήματα και το ένστικτο μας ξέρουν πολύ καλά τι χρειαζόμαστε
να κρατήσουμε στη ζωή μας
και τι είναι καλά να πετάξουμε.  
Φτάνει να μάθουμε να ακούμε,επιτέλους!