«Ευλογημένοι αυτοί που τα δώσανε όλα κι ύστερα κοίταξαν έν’ άστρο
σαν τη μόνη ανταπόδοση».
«Αρκεί να συναντήσεις έναν καλό άνθρωπο και σου φαίνεται πιο όμορφη όλη η γη», λέει μια κινέζικη παροιμία. Στις μέρες μας, που η αρετή της καλοσύνης, ίσως και να σπανίζει (αφού πολλές φορές πίσω από πράξεις καλοσύνης συναντάμε συμφέροντα και άλλους ιδιοτελείς σκοπούς), πάμε να ρίξουμε μια ματιά στο σημαντικό αυτό χάρισμα, που λίγοι έχουν και που δεν είναι αδυναμία (όπως ίσως κάποιοι νομίζουν), αλλά δύναμη ψυχής.
Για τον Ρουσσώ, η καλοσύνη είναι «η ωραιότητα εν δράσει».
Η καλοσύνη εκλαμβάνεται πολλάκις ως αφέλεια ή αδυναμία ιδίως όταν δίνεται χωρίς όρια και διάκριση. Όταν όμως συνοδεύεται με φρόνηση, χωρίς ανάγκη ανταπόδοσης (επηρμένη καλοσύνη) δεν στρέφεται εναντίον του εαυτού αλλά γίνεται πηγή δύναμης και αλλαγής του κόσμου.
«Δεν υπάρχει μεγαλείο εκεί που δεν υπάρχει απλότητα, καλοσύνη και αλήθεια», λέει και ο Τολστόι.
Για τον Πλάτωνα,«η καλοκαγαθία είναι συνήθεια προαιρετική των καλύτερων ανθρώπων».
Για τον Κομφούκιο, «αυτός που είναι πραγματικά καλός, δεν είναι ποτέ δυστυχής». Γιατί η καλοσύνη είναι η έμπρακτη απόδειξη της γνώσης ότι η ζωή δεν έχει γυρισμό και είναι λίγη για να σπαταλιέται σε κακίες και ματαιοδοξίες.
«Καμιά καλή πράξη, όσο μικρή κι αν είναι, δεν πάει χαμένη» έχει πει ο Αίσωπος.
Για τον Ρουσσώ στον «Αιμίλιο» την πρώτη θέση στην κλίμακα των αξιών έχει η καλοσύνη.
«Τι ωφελεί η καλοσύνη
Όταν οι καλοί παρευτύς δολοφονούνται
Ή δολοφονούνται αυτοί
Που δέχονται την καλοσύνη;[…]
Αντί να είστε καλοί μονάχα, προσπαθείστε
Να δημιουργήσετε μια κατάσταση που να κάνει
Δυνατή την καλοσύνη, ή καλύτερα
Περιττή!»
Και ο Ελύτης το λέει ακόμα καλύτερα:
«Καλoσύνη ἐδῶ ποὺ βρέθηκε μές στὶς λυκοποριές
Πρέπει νἄχει μπαροῦτι στὸ σελλάχι της
Καὶ νὰ δαγκάνει κάμες».
Και αν δώσουμε καλοσύνη και πάρουμε αχαριστία;
Ο Λειβαδίτης έχει πει :
«Ευλογημένοι αυτοί που τα δώσανε όλα κι ύστερα κοίταξαν έν’ άστρο
σαν τη μόνη ανταπόδοση».
