Article follows in English
Της Γιώτας Δημητρίου
Δεν γνωρίζω πολλά για το ποδόσφαιρο, αλλά μου αρέσουν οι συζητήσεις γύρω από αυτό και, κατά καιρούς (ιδιαίτερα σε περιόδους Μουντιάλ) παρακολουθώ αγώνες.
Επίσης, θαυμάζω όσους αγαπούν το σωματείο της ομάδας τους, όχι με φανατισμό, αλλά με πραγματική, ανιδιοτελή αγάπη.
Για το ποδόσφαιρο και την κοινωνική του διάσταση έχουν γραφτεί πολλά.
Σήμερα θέλω να αναφερθώ στον Κυριάκο Πραστίτη, ο οποίος ανέλαβε την Ανόρθωση σε μια εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση, όταν η ομάδα βρισκόταν ουσιαστικά στον «αναπνευστήρα» και πάλευε για την επιβίωσή της. Έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε μέσα στις περιστάσεις.
Η Ανόρθωση είναι μια ομάδα που συμπαθώ, πρωτίστως για τον υπέροχο κόσμο της και φυσικά για την ιστορία της.
Ο Πραστίτης, λοιπόν, που είναι και το θέμα αυτού του άρθρου, ανέλαβε μια ομάδα που αγαπούσε και υπηρέτησε αυτό το ιδανικό, παρά τις δυσκολίες. Ήξερε ότι τα βουνά δεν μετακινούνται εύκολα και ότι τα εμπόδια που βρίσκονταν μπροστά του ήταν σχεδόν ανυπέρβλητα. Παρ’ όλα αυτά, προσπάθησε και κατάφερε πολλά.
Οι τοποθετήσεις του από την πρώτη στιγμή της ανάληψης των καθηκόντων του ως πρόεδρος έδειχναν ότι δεν έβαζε τον εαυτό του πάνω από την ομάδα, ότι δεν βρισκόταν εκεί για τη θέση ή τη δημοσιότητα.
Από την πρώτη φορά που τον παρακολούθησα στο Radisson Blu, σε εκείνη την πρώτη διάσκεψη Τύπου, να διαβάζει την ομιλία του λίγο μετά την ανάληψη της προεδρίας, μέχρι και τις πιο πρόσφατες δηλώσεις, ο Κυριάκος Πραστίτης δείχνει να ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που το «ΕΜΕΙΣ» το τοποθετούν πάνω από το «ΕΓΩ». Και αυτό είναι κάτι που ανέκαθεν θαύμαζα στους ανθρώπους.
Θυμάμαι ότι σε εκείνη την ομιλία του στο Radisson Blu είχε πει: «Δεν είμαστε επαγγελματίες παράγοντες, αγαπάμε αυτή την ομάδα παθολογικά και θα δουλέψουμε με κάθε κόστος ώστε να την επαναφέρουμε σε ένα καλύτερο σημείο από σήμερα. Ο Καζαντζάκης έγραψε να αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ θα σώσω τον κόσμο, αν χαθεί εγώ θα φταίω. Η Ανόρθωση δεν είναι ούτε εγώ που την εκπροσωπώ ούτε κανένας, Ανόρθωση είναι όλα αυτά που μας έχει απομείνει για να θυμόμαστε το έπος του 1955, την τραγωδία του 1974. Έχουμε υποχρέωση να την διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού. Η Ανόρθωση είναι εδώ, η Ανόρθωση επανέρχεται να την σέβεστε και να την υπολογίζετε».
Και πρόσφατα, σε δηλώσεις του πριν από τη συγκρότηση του νέου Διοικητικού Συμβουλίου, είχε αναφέρει: «Αν το συμφέρον της Ανόρθωσης είναι να συνυπάρξουμε, θα το κάνουμε. Αν χρειαστεί να φύγουμε, θα φύγουμε. Εάν παρουσιαστεί ένας συνδυασμός που εξασφαλίζει την οικονομική επιβίωση του συλλόγου, θα αποσύρουμε την υποψηφιότητά μας. Έχουμε καταφέρει να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη και να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του κόσμου. Αρκετά μέλη είμαστε στη διάθεση της Ανόρθωσης επί 24ώρου βάσεως. Οι ζωές μας για τα επόμενα χρόνια καθορίζονται από μια ομάδα ατόμων που δεν γνωρίζουμε. Τους ζητούμε να έρθουν, να μάθουμε τις προθέσεις τους και, αν χρειαστεί, να αποχωρήσουμε. Ο κόσμος ακούει εδώ και χρόνια για “επιφανείς” που θα εμφανιστούν, ελπίζοντας ότι κάποιος θα αναλάβει την ομάδα και θα την επαναφέρει εκεί που της αξίζει. Είναι κρίμα να παίζει κάποιος με αυτή την ελπίδα. Θέλουμε να αποφύγουμε οποιαδήποτε εκλογική διαμάχη. Αν βρεθεί ένας συνδυασμός που μπορεί να αποδείξει ότι είναι σε θέση να οδηγήσει την Ανόρθωση μπροστά, εμείς θα αποχωρήσουμε. Αν επιβεβαιωθούν τα ονόματα που ακούγονται, τότε θα αποφασίσουμε για τη συνέχεια. Τα χρήματα που βάζει ο κόσμος δεν τα βάζει στον Κυριάκο. Αυτό που λέμε ανοιχτά, και το οφείλουμε στον κόσμο, είναι ότι ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Έχουμε δείξει τη διαχείριση που κάναμε. Ο καθένας, όμως, έχει δικαίωμα να αποφασίσει πώς θα διαθέσει τα χρήματά του».
Σε εκείνο το «αν χρειαστεί να φύγουμε, θα φύγουμε» νομίζω πως κρύβονται πολλά.
Γιατί το να ξέρεις να φεύγεις «για το καλό» είναι, γενικά, μια πράξη που εμπεριέχει μια δόση ηρωισμού.
Γιατί, τελικά, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που λειτουργούν με ιδανικά και πιστεύω. Άνθρωποι που, όταν έρχεται η στιγμή, είναι έτοιμοι να βάλουν το κοινό καλό πάνω από την προσωπική τους φιλοδοξία. Και αυτό, στις μέρες μας, δεν είναι καθόλου αυτονόητο.
Και ναι, είναι αξιοθαύμαστο, ακόμη κι αν δεν είναι η ομάδα σου η ΑΝΟΡΘΩΣΗ.
Το νέο ΔΣ της ΑΝΟΡΘΩΣΗ θα αποτελείται από τους
Ντίνο Τουμαζή (Πρόεδρος)
Σάββα Κουμή (Αναπληρωτής Πρόεδρος)
Γιώργο Βούβακο, Αντώνη Καρά, Δημήτρη Κοντεάτη, Λούκα Κούσιο (Αντιπρόεδροι)
Σωτήρη Φλουρέντζου (Εκτελεστικός Σύμβουλος / Γενικός Γραμματέας)
Σάββα Παπαθωμά (Οικονομικός Σύμβουλος)
Καλή επιτυχία στο έργο του νέου ΔΣ της ΑΝΟΡΘΩΣΗΣ.
A few words about Kyriakos Prastitis
By Yiota Dimitriou
I don’t know much about football, but I enjoy conversations about it and, from time to time (especially during World Cup periods), I watch matches.
I also admire those who love their club—not in a fanatical way, but with a genuine, selfless kind of love.
Much has been written about football and its social dimension.
Today I want to refer to Kyriakos Prastitis, who took over Anorthosis in an extremely critical moment, when the team was essentially on “life support” and fighting for its survival. He did the best he could under the circumstances.
Anorthosis is a club I sympathize with, primarily because of its wonderful supporters and, of course, its history.
Prastitis, the subject of this article, took over a club he loved and served that ideal, despite the difficulties. He knew that mountains are not easily moved and that the obstacles in front of him were almost insurmountable. Nevertheless, he tried—and achieved a great deal.
From the very beginning of his tenure as president, his statements showed that he did not place himself above the club, and that he was not there for the position or the publicity.
From the first time I watched him at the Radisson Blu, at that initial press conference where he read his speech shortly after assuming the presidency, up to his most recent statements, Kyriakos Prastitis seems to belong to the category of people who place the “WE” above the “I.” And this is something I have always admired in people.
I remember that in that speech at the Radisson Blu he said:
“We are not professional administrators; we love this club in a pathological way and we will work at any cost to bring it to a better place than today. Kazantzakis wrote that you must love responsibility, that you must say: I will save the world, and if it is lost, it will be my fault. Anorthosis is neither me who represents it nor anyone else; Anorthosis is everything that remains for us to remember the epic of 1955, the tragedy of 1974. We have a duty to safeguard it as the apple of our eye. Anorthosis is here, Anorthosis is returning—respect it and take it seriously.”
And recently, in statements made before the formation of the new Board of Directors, he said:
“If it is in Anorthosis’ interest for us to coexist, we will do so. If we need to step aside, we will. If a combination emerges that ensures the financial survival of the club, we will withdraw our candidacy. We have managed to put things in order and earn the trust of the fans. Several members of us are available to Anorthosis on a 24-hour basis. Our lives for the coming years are determined by a group of people we do not know. We ask them to come forward, to let us know their intentions, and if necessary, we will step aside. The fans have been hearing for years about ‘prominent figures’ who will appear, hoping someone will take over the club and bring it back to where it belongs. It is a shame for anyone to play with that hope. We want to avoid any electoral conflict. If there is a combination that can prove it is capable of leading Anorthosis forward, we will withdraw. If the names being mentioned are confirmed, we will decide on the next steps. The money the fans give is not given to Kyriakos. What we openly say—and we owe it to the fans—is that everyone must take responsibility. We have shown how we manage things. But everyone has the right to decide how to use their money.”
In that “if we need to step aside, we will,” I believe a great deal is hidden.
Because knowing how to step aside “for the good of the club” is, in itself, an act that contains a certain degree of heroism.
Because, ultimately, there are still people who operate with ideals and principles. People who, when the moment comes, are ready to place the common good above personal ambition. And that, in our days, is far from self-evident.
And yes, it is admirable—even if Anorthosis is not your team.
The new Board of Directors of ANORTHOSIS consists of:
Dinos Toumazis (President)
Savvas Koumis (Deputy President)
Giorgos Vouvakos, Antonis Kara, Dimitris Konteatis, Loukas Kousios (Vice Presidents)
Sotiris Flourentzou (Executive Advisor / General Secretary)
Savvas Papathomas (Financial Advisor)
Best of luck to the new Board of Directors of ANORTHOSIS.
